นางหนาวตายในวัดร้าง เหล่าพี่ชายเสียใจจนคลั่ง: ตอนที่ 2 ขอแต่งภรรยาเท่าเทียม บีบคั้นทุกฝีก้าว ตอนที่ 2
เจียงหนานเลิกคิ้ว คิดว่านางจะอาละวาดเช่นเคย ทั้งตวาดด่าด้วยความหยิ่งยโส
หรือไม่ก็พร่ำระบายความน้อยเนื้อต่ำใจต่อเขา ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่คาดคิดคือ นางจะทำความเคารพด้วยท่าทีเย็นชาเช่นนี้
น้องสาวผู้นี้ คือคนที่เขาตามใจมาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่
ความเอาแต่ใจ ความร่าเริง และนิสัยไม่กลัวฟ้าสูงแผ่นดินต่ำของนาง ล้วนเป็นผลจากการถูกพี่ชายทั้งหลายพะเน้าพะนอจนเสียคน
เมื่อก่อนหลานเยว่จะออดอ้อนเวลาน้อยใจ เรียกเขาว่า “พี่รองเจ้าคะ”
หาใช่เรียกสั้นเพียงว่า “พี่รอง” เช่นในตอนนี้ไม่
บัดนี้ใบหน้างามพิสุทธิ์ของนางแผ่ซ่านความเย็นชาและเหินห่างอย่างท่วมท้น ทำให้เจียงหนานรู้สึกขุ่นเคืองโดยไม่รู้สาเหตุ
นางน้อยใจสิ่งใด ถึงทำหน้าเย็นชาใส่เขาเช่นนี้!
เหตุใดจึงไม่ยอมรับชิงเอ๋อร์ ซ้ำยังบีบคั้นให้น้องสาวคนรองชื่อเสียงป่นปี้ด้วย
“เรียกข้ามาในยามนี้ แสดงว่าคิดได้แล้ว ยอมให้รัฐทายาทแต่งชิงเอ๋อร์เป็นภรรยาเท่าเทียมแล้วสิท่า?”
เจียงหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ คำพูดของเขาเย็นยิ่งกว่าลมและหิมะนอกหน้าต่างเสียอีก
ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของเจียงหลานเยว่พลันซีดเผือดทันตา
นางมิได้เป็นลมล้มพับหน้าพระพุทธรูปดั่งในความฝัน ทว่าพี่ชายรองกลับกล่าวถามนางด้วยถ้อยคำเดียวกันในฝัน
นางคุกเข่าอยู่ในห้องกรรมฐานอันซอมซ่อและหนาวเหน็บมาทั้งวัน พี่รองกลับไม่เอ่ยถามสักคำ ว่านางหนาวหรือหวาดกลัวหรือไม่ สนใจเพียงว่านางจะยอมสละคู่หมั้นให้หรือไม่เท่านั้น
เพื่อให้น้องสาวคนรองแต่งเข้าตระกูลโหวโดยปราศจากอุปสรรค
เจียงหลานเยว่ยิ้มเย้ยหยันตัวเอง แต่ก็ยังอยากถามอีกประโยค “พี่รอง หากข้าไม่ยอมเล่า?”
สีหน้าของเจียงหนานพลันแปรเปลี่ยน แววตาเยียบเย็นฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา “หลานเยว่ เจ้าไม่เอาไหน ไม่คู่ควรกับคุณชายจวนโหว อีกทั้งชิงเอ๋อร์ก็เป็นเพียงภรรยาเท่าเทียม ไม่อาจแย่งอำนาจดูแลจวนกับเจ้า หาได้มีภัยคุกคามต่อเจ้าไม่ เจ้ายังเป็นพระชายารัฐทายาทแห่งจวนโหวดังเดิม”
“หากเจ้ายังไม่ยอม ก็จงเรียนรู้มารยาทและกฎระเบียบในวัดหานซานแห่งนี้ไปชั่วชีวิตเสียเถิด!”
เกิดเสียงดังก้องราวฟ้าผ่าลั่นกลางใจ
แม้นเจียงหลานเยว่จะทำใจไว้บ้างแล้ว ถึงกระนั้นครั้นได้ยินคำพูดนี้ สมองก็ยังคงว่างเปล่าไปชั่วขณะอยู่ดี
ทุกอย่างล้วนเป็นดั่งในฝัน ไม่มีผิดเพี้ยน นางจะถูกทำลายพลังยุทธ์ ถูกทอดทิ้ง แล้วถูกขังไว้ที่หลังเขาของวัด
ถูกทรมานสารพัดวิธี
จนนางรู้สึกตายเสียจะดีกว่า
“พี่รองเจ้าคะ...”
เจียงหนานขมวดคิ้วแน่นเป็นปม สีหน้าฉายแววรังเกียจรังงอน “หลานเยว่ คราวนี้เจ้าช่างดื้อรั้นนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าชิงเอ๋อร์ตกน้ำจนตัวเย็นจัด บัดนี้ไข้ขึ้นมาทั้งวันทั้งคืน ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วเมืองแล้ว”
“บิดาหวังจะแก้ไขความผิดที่เจ้าก่อ รับปากให้ชิงเอ๋อร์เป็นบุตรีของท่านแม่แล้ว จากนี้ไปนางจะเป็นบุตรีสายตรงแห่งตระกูลเจียง”
“ชิงเอ๋อร์จิตใจดี ไม่คิดเอาผิดเจ้า แต่เจ้าจะนิ่งเฉยไม่ได้ ขอเพียงเจ้ารับปากว่าจะไม่ก่อเรื่องอีก และขอโทษชิงเอ๋อร์ ข้าจะไปขอให้ท่านพ่ออนุญาตให้เจ้ากลับจวน”
พวกเขาตามใจหลานเยว่จนเสียคนจริง ๆ น้องสาวผู้นี้ถึงได้กลายเป็นหญิงเอาแต่ใจ อิจฉาริษยา แย่งความรักแบบไม่เลือกวิธี
ชื่อเสียงของสตรีนั้นสำคัญยิ่ง บัดนี้ชิงเอ๋อร์ถูกรัฐทายาทซูแตะเนื้อต้องตัวจากการช่วยตกน้ำแล้ว หากไม่ให้แต่งเป็นภรรยาเท่าเทียมของรัฐทายาทซู ก็ไม่เท่ากับบีบให้น้องสาวคนรองไปตายหรือ?
บัดนี้กลับแสดงท่าทีน้อยใจ หมดอาลัยตายอยาก เจียงหนานเห็นแล้วพลันบันดาลโทสะอย่างระงับไม่อยู่
เจียงหลานเยว่กลั้นความปวดร้าวในอก “แล้วรัฐทายาทซูก็เห็นดีด้วยหรือ?”
เจียงหนานพยักหน้าแล้วส่งเสียงฮึดฮัด “รัฐทายาทซูย่อมเห็นด้วยอยู่แล้ว อีกทั้งชิงเฉิงนั้นเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ ท่านโหวซูและฮูหยินซูก็ชอบนางอยู่ไม่น้อย ปกติบิดามารดาจะกำหนดเรื่องสมรสอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องถามความเห็นของเจ้า อย่าได้หาเรื่องใส่ตัวเลย”
ตระกูลซู...ก็เห็นดีเห็นงามด้วยหรือ?
นางกับซูเฉิงเจ๋อเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย ยามนั้นหากนางไม่วิ่งตามพี่ชายทั้งหลาย ก็จะคอยตามรังควานซูเฉิงเจ๋อผู้หมกมุ่นกับการอ่านตำรา
แม้ซูเฉิงเจ๋อมักตำหนิที่นางตามรังควานไม่เลิกว่า ไร้ยางอาย ไม่รู้จักสำรวม
แต่นางก็หาได้ใส่ใจไม่ คิดเองเออเองว่าจะรู้สึกอายที่มาหาว่าที่สามีไปไย
ครานี้เจียงหลานเยว่ที่รู้ความจริงเผยรอยยิ้มแดกดัน
ทุกคนเห็นด้วยหมดแล้ว ยกเว้นนางที่หลงอยู่ในความเขลา ไม่รู้อันใดเลย
การต่อต้านของนางในฝัน การถูกทำลายพลังยุทธ์ ถูกเหยียบย่ำที่วัด ล้วนไร้ความเหลียวแล
นางเกิดมาในตระกูลสูงส่ง มารดาจัดสินเจ้าสาวนับไม่ถ้วนให้นางก่อนสิ้นใจ หวังให้นางมีชีวิตสุขสบาย สูงส่งดุจจันทราบนท้องนภา
ชีวิตที่เปรียบดั่งตกนรกทั้งเป็น นางจะไม่ให้เกิดขึ้นเด็ดขาด!
เจียงหลานเยว่เงยหน้าขึ้น มองพี่รองด้วยแววตาราบเรียบ
สุดท้ายนางพยักหน้าอย่างเยือกเย็น “ได้ ข้าตกลง”
รัฐทายาทซูจะรับเจียงชิงเฉิงเป็นภรรยาก็สุดแล้วแต่อีกฝ่ายปรารถนา เกี่ยวอันใดกับสตรีที่ยังมิได้ออกเรือนเช่นนางเล่า?
นางจะไม่แต่งกับรัฐทายาทผู้นี้!
และนางก็จะไม่เอาตระกูลเจียงด้วย!
เจียงหนานมองนางด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าตกลงจริงหรือ?”
“ใช่ ข้าตกลง เช่นนั้นข้ากลับจวนได้หรือยัง?”
บนใบหน้าเจียงหนานฉายแววฉงนสนเท่ห์ เขาพูดเพื่อความแน่ใจว่า “เจ้าต้องรู้ว่า หากตอบตกลงเรื่องนี้แล้วจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้อีก อย่าหวังว่ากลับถึงจวนแล้วจะตลบตะแลงโดยการโวยวาย ร้องไห้ ขู่ฆ่าตัวตายเพื่อขัดขวางการแต่งงานของพวกเขา เช่นนั้นเจ้าจะโดนข้าสั่งสอนแน่!”
เจียงหลานเยว่หัวเราะเย็นอยู่ในใจ
นี่แหละคือพี่ชายคนรองของนาง ผู้เคยรักและหวงแหนนางประหนึ่งสมบัติล้ำค่า
แต่บัดนี้ ในใจพวกเขามีเพียงน้องสาวที่ชื่อเจียงชิงเฉิงเท่านั้น
เพื่อปกป้องเจียงชิงเฉิง พวกเขากลับบีบบังคับให้นางสละคู่หมั้น
สายตาของเจียงหลานเยว่เย็นเฉียบ ปราศจากอารมณ์ใด ๆ “ในเมื่อรัฐทายาทซูก็เห็นชอบแล้ว พี่รองไม่เชื่อใจข้า หรือไม่เชื่อใจรัฐทายาทซู?”