พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย: ตอนที่ 3 พี่หญิงใหญ่ ท่านถูกสวมเขาแล้ว ตอนที่ 3
ณ จวนตระกูลถังในเมืองหลวง
“นี่คือจวนของข้าอย่างนั้นหรือ? ดูไปก็ไม่เลวเหมือนกันนะ”
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ถังสือจิ่นก็ได้ยินเสียงฝีเท้า มีสตรีผู้หนึ่งรีบเดินออกมาจากจวน “เสี่ยวจิ่น? เจ้าคือเสี่ยวจิ่นใช่หรือไม่? ข้าคือพี่หญิงใหญ่ของเจ้า”
สตรีผู้นั้นมี ใบหน้าอ่อนหวานงดงาม ดวงตาแลดูอ่อนโยน
นี่คือถังหลิ้งอี๋พี่สาวคนโตของนางใช่หรือไม่?
“คารวะพี่หญิงใหญ่” ถังสือจิ่นตอบรับเบา ๆ
“ดีแล้ว ข้ากำลังจะไปรับเจ้า ไฉนหนทางไกลเช่นนี้ เจ้าจึงกลับมาด้วยตนเองเล่า?” ถังหลิ้งอี๋จับมือของนาง พลางสำรวจร่างกายของถังสือจิ่นอย่างถี่ถ้วน
ถังสือจิ่นรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วง นางจึงยิ้มเล็กน้อย “ไม่ไกลเจ้าค่ะ ไม่ต้องให้พวกท่านลำบาก ข้ารู้ทางกลับมาเอง”
ถังหลิ้งอี๋ได้ยินน้ำเสียงของนางที่แฝงความห่างเหินเล็กน้อย
ในเมื่อไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน จะให้สนิทสนมกันในทันทีได้อย่างไร ถังหลิ้งอี๋เข้าใจ นางจึงโอบแขนถังสือจิ่นและกล่าวว่า “วันนี้ที่เรือนมีแขกมาเยือน ท่านพ่อและท่านแม่จึงอยู่ที่เรือนใหญ่ เจ้าไปพักที่เรือนของข้าก่อนเถิด เดี๋ยวอีกสักพักข้าค่อยพาเจ้าไปคารวะท่านพ่อท่านแม่”
แขนของถังสือจิ่นแข็งทื่อเล็กน้อย นางรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่ก็มิได้ปฏิเสธ
ถังหลิ้งอี๋เป็นคนจิตใจดี แต่ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว เกรงว่าในไม่ช้านางคงจะต้องเสียใจเป็นแน่
“แขกผู้นั้นเกี่ยวข้องกับพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ?” ถังสือจิ่นกำลังครุ่นคิดว่าควรบอกดีหรือไม่ บอกไปแล้วพี่สาวจะหาว่านางสอดรู้สอดเห็นหรือไม่?
“ใช่ เป็นคู่หมั้นของข้าเอง” ถังหลิ้งอี๋กล่าวด้วยใบหน้าเขินอาย
คู่หมั้นมาที่จวนเพื่อเจรจาเรื่องงานแต่งงาน
“พี่หญิงใหญ่ ข้ามีคำพูดที่เป็นความจริงประโยคหนึ่ง ท่านอยากจะฟังหรือไม่?” ถังสือจิ่นถาม
ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางแลดูสะอาดสะอ้าน ยามนางทำหน้าเคร่งขรึมก็ดูจริงจังยิ่ง ถังหลิ้งอี๋ยิ้มพร้อมกล่าวว่า “เสี่ยวจิ่นอยากจะพูดอะไรหรือ?”
ถังสือจิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดจะกล่าวอย่างอ้อมค้อม “ท่านถูกสวมเขาแล้ว”
“สวม...เขา คืออะไรหรือ?”
“คู่หมั้นของท่าน นอกใจท่าน” นางกล่าวอย่างชัดเจน
ถังหลิ้งอี๋ตกตะลึง “เสี่ยวจิ่น เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
“ดูจากโหงวเฮ้ง”
ถังหลิ้งอี๋หัวเราะออกมาอย่างขบขัน เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ นางรู้ว่าเสี่ยวจิ่นใช้ชีวิตอยู่ในสำนักเต๋า
จึงอดไม่ได้ที่จะมีนิสัยออกแนวลี้ลับพิกล ๆ ติดตัวอยู่เล็กน้อย
ไม่น่าแปลกใจเลย
“ในอีกไม่ช้าเขาจะมาขอให้ท่านช่วยเลี้ยงดูบุตรชายของเขา” ถังสือจิ่นกล่าว
“จะเป็นไปได้อย่างไร” ถังหลิ้งอี๋หัวเราะ และมิได้ใส่ใจคำพูดของนาง “เอาเถิด เสี่ยวจิ่น เข้าเรือนก่อนเถอะ”
ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าประตูเรือน ถังสือจิ่นเท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าไปแล้ว อีกข้างยังอยู่ด้านนอก ก็มีเสียงตำหนิดังออกมาจากด้านใน
“กลับไป!”
ถังสือจิ่นกะพริบตา ผู้นั้นเน้นเสียงตำหนิหนักขึ้น “ถอยกลับไป!”
ถังหลิ้งอี๋ก้าวไปข้างหน้า ปกป้องนางไว้และกล่าวว่า “แม่นมอู๋ เสี่ยวจิ่นเพิ่งกลับมา ท่านอย่าทำให้นางตกใจเลย”
“คุณหนูใหญ่” แม่นมอู๋คำนับถังหลิ้งอี๋ด้วยท่าทีอ่อนโยนและนอบน้อม “มิใช่บ่าวต้องการทำให้นางตกใจ แต่เป็นความประสงค์ของท่านโหว คุณหนูสามเติบโตในสำนักเต๋ามาตั้งแต่เด็ก เกรงว่าคงไม่ได้เรียนรู้กฎเกณฑ์ของตระกูลผู้ดี เพื่อมิให้เกิดเรื่องวุ่นวายในภายหน้า ท่านโหวจึงกล่าวว่าถือโอกาสในวันนี้ ให้คุณหนูสามเดินเข้าจวนทางประตูข้าง เพื่อเป็นการเตือนให้นางจดจำว่า ต่อไปในเรือนจะต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ”
ถังหลิ้งอี๋ขมวดคิ้ว “เสี่ยวจิ่นเป็นคุณหนูโดยชอบธรรมของตระกูลถัง ไฉนจะต้องเดินเข้าประตูข้างด้วย?”
หากข่าวนี้แพร่ออกไป ผู้คนภายนอกจะไม่หัวเราะเยาะเสี่ยวจิ่นหรือ?
ถังสือจิ่นชักเท้าที่ก้าวเข้าไปในจวนตระกูลถังกลับมา มุมปากปรากฏรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นมิได้แผ่ไปถึงดวงตา “พวกท่านแน่ใจหรือว่า อยากให้ข้าเดินเข้าจวนด้วยประตูข้างจริง ๆ?”
ธรรมเนียมของตระกูลถังนี้ ควรได้รับการแก้ไขอย่างจริงจังเสียแล้ว
เมื่อถึงคราวของถังสือจิ่น ท่าทีของแม่นมอู๋ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดูแล้วหยิ่งผยองยิ่ง “นี่คือความประสงค์ของท่านโหว คุณหนูสามคิดจะขัดคำสั่งของท่านโหว ตั้งแต่วันแรกที่กลับจวนหรือ?”
ถังสือจิ่นจ้องมองนาง “ตาเจ้าก็ไม่ซื่อ ปากก็เหม็น ใบหน้าใหญ่ขากรรไกรผาย ปากยังเบี้ยวอีก เห็นชัดว่ามักก่อกรรมด้วยปาก ระวังไว้ให้ดี ภัยจะมาจากปากเอง แล้วจะซวยจนหาทางแก้ไม่เจอ”