พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย: ตอนที่ 4 ตระกูลไร้แบบแผน เรือนก็ไร้วินัย ตอนที่ 4
แม่นมอู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัว ดวงตาสีเหลืองหม่นเบิกกว้างขึ้นทันที“เจ้ากล้าสาปแช่งข้าหรือ! สมแล้วที่เป็นเด็กที่เติบโตมาในชนบท ไม่รู้จักกฎเกณฑ์!”
ถังสือจิ่นไม่สนใจ หันไปมองถังหลิ้งอี๋ “บ่าวรับใช้ที่ก้าวร้าว ข่มเหงนาย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นี่คือธรรมเนียมของตระกูลถังหรือ?”
ถังหลิ้งอี๋อธิบาย “เสี่ยวจิ่น นางเป็นแม่นมของท่านพ่อ...”
“ท่านโหวกล่าวไว้ว่า หากคุณหนูสามไม่เชื่อฟัง จะให้บ่าวใช้กฎตระกูลจัดการ ดูท่าคุณหนูสามคงไม่อยากกลับเรือนวันแรกมา ก็ถูกเชิญไปที่ศาลบรรพบุรุษเพื่อรับกฎตระกูลกระมัง?”
ถังสือจิ่นเป็นบุตรคนที่สามในตระกูลถัง นอกจากพี่ใหญ่และพี่รองแล้ว ยังมีน้องชายอีกสามคนอยู่ข้างล่าง
ถังสือจิ่นหัวเราะเยาะ ดวงตาคมกริบ “แม้แต่บรรพบุรุษของตระกูลถังของท่าน ข้าก็เกรงว่าจะไม่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ แล้วเจ้าเป็นใครกัน?”
“ในเมื่อประตูใหญ่ของจวนโหวไม่รู้จักมารยาทในการต้อนรับแขก เก็บไว้ก็เกินความจำเป็น”
ทันทีที่เสียงของนางจบลง ทุกคนก็ได้ยินเสียง ‘กริ๊ก’ ประตูไม้สีชาดครึ่งบานก็ล้มลงเสียงดังสนั่น
“อ๊า!” ประตูบานนั้นล้มลงข้างตัวแม่นมอู๋พอดี เกือบจะทับถูกเท้าของนาง แม่นมอู๋ตกใจจนส่งเสียงหวีดร้อง
“เจ้า เจ้าทำอะไร?” แม่นมอู๋มองถังสือจิ่นด้วยความตกตะลึง “ประตูนี้อยู่ดี ๆ ไฉนถึงล้มลงได้กะทันหัน ต้องเป็นเพราะเจ้าใช้กลอุบายชั่วร้ายอะไรบางอย่าง! เจ้า เจ้ามันตัวหายนะ!”
“ข้าหรือ? แค่ดีดนิ้วไปทีนึง?” ถังสือจิ่นยิ้ม พลางยกมือดีดนิ้ว
เสียง‘ปัง’ ดังขึ้นอีกเสียง ประตูอีกครึ่งบานก็พังทลายลงมา
ทับใส่ร่างของแม่นมอู๋พอดี นางไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง ก็ถูกแผ่นประตูทับเอาไว้แล้ว
แผ่นประตูนั้นหนาและหนักมาก ทับจนแม่นมอู๋กระอักเลือด เสียงขอความช่วยเหลือลอดออกมาจากใต้แผ่นประตู “ช่ว...ช่วยข้าด้วย...”
ถังสือจิ่นถอนหายใจ “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่า ภัยมาจากปาก แต่เจ้าไม่ยอมฟัง เฮ้อ”
นางยกเท้า เหยียบแผ่นประตูที่ทับร่างแม่นมอู๋อยู่แล้วเดินเข้าจวนไป
แม่นมอู๋ดวงตาเหลือกขาว ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อคนรับใช้เห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบตะโกนเรียกคนมายกประตูเพื่อช่วยชีวิตนาง ไม่มีใครกล้าขวางทางถังสือจิ่นอีกแล้ว
สีหน้าของถังหลิ้งอี๋ซับซ้อนมาก “เสี่ยวจิ่น นี่คือเรือนของเจ้า...”
“ตระกูลของท่านไร้แบบแผน เรือนก็ไร้วินัย จะมาโทษข้าไม่ได้” ถังสือจิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ช่างกล้าพูดว่าเรือนก็ไร้วินัย เจ้าเพิ่งกลับมาก็ก่อความวุ่นวายในเรือนจนไม่สงบแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยที่ต้องถูกส่งไปเลี้ยงที่สำนักเต๋า”
ชายหนุ่มรูปงามก้าวเดินอย่างรวดเร็วมาแต่ไกล เขาคือถังอวี้เหยียนบุตรชายคนรองของตระกูลถัง
คำพูดนี้เป็นการกล่าวอ้อม ๆ ว่านางคือตัวหายนะใช่หรือไม่?
บุรุษผู้นี้แม้คำพูดจะไม่น่าฟังนัก แต่เขามีความเที่ยงธรรมอยู่เต็มตัว น่าจะเป็นคนซื่อตรง
ถังสือจิ่นยิ้ม “อันที่จริงแล้ว สถานะคุณหนูตระกูลถัง ข้าไม่ได้สนใจหรอก และก็ไม่ได้คิดจะแย่งชิงกับผู้ใด ดังนั้นคุณชายถังจึงไม่จำเป็นต้องทำสีหน้าเหมือนพร้อมทำศึกสงครามเช่นนี้”
ถังอวี้เหยียนตกใจเล็กน้อย นางมองทะลุความคิดของเขาแล้วหรือ?
นึกถึงแขกที่อยู่ในเรือนใหญ่ เขาก็ทำหน้าเคร่งขรึม “วันนี้ที่เรือนมีแขกมาเยือน อีกประเดี๋ยวเจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล”
กำชับนางหนึ่งประโยค ถังอวี้เหยียนมองนางด้วยสายตาซับซ้อนครั้งหนึ่ง แล้วก็หมุนตัวเดินจากไป
“เสี่ยวจิ่น พี่ชายรองของเจ้ามีนิสัยตรงไปตรงมาเช่นนี้ อย่าเก็บคำพูดของเขามาใส่ใจเลย” ถังหลิ้งอี๋ปลอบนาง
ถังสือจิ่นส่ายหน้า “พี่หญิงใหญ่ อีกเดี๋ยวท่านต่างหากที่อย่าได้เสียใจ”
คำพูดที่ไม่มีต้นมีปลายของนาง ทำให้ถังหลิ้งอี๋ไม่เข้าใจ
“เรื่องนี้เป็นความผิดของตระกูลซ่งที่ทำไม่ถูกต่อตระกูลถัง หากท่านโหวและฮูหยินรับไม่ได้ งานแต่งงานนี้ก็ ยุติลงแต่เพียงเท่านี้เถิด”
ถังหลิ้งอี๋ที่กำลังจะก้าวเข้าไปในเรือนใหญ่ถึงกับตัวแข็งทื่อ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นางเกือบจะก้าวพลาด โชคดีที่ถังสือจิ่นประคองไว้
“ซ่งชิงซู เจ้าช่างทำเกินไปนัก ไฉนจึงมาทำให้บุตรสาวของข้าต้องเสียใจถึงเพียงนี้! บุตรสาวข้าไม่มีสิ่งใดที่ทำผิดต่อตระกูลซ่ง พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงทำกับนางเช่นนี้? บุตรชายตระกูลซ่งของพวกเจ้าตายสิ้นไปแล้วหรือไร ไฉนลูกของญาติผู้หญิงห่าง ๆ คนหนึ่ง ทำไมต้องให้เจ้ารับเป็นบิดา ทั้งยังจะให้บุตรสาวของข้าต้องเป็นมารดาเลี้ยง ตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งงานเข้าจวน พวกเจ้าเอาบุตรสาวของข้าไปวางไว้ที่ใด!”
เสียงตำหนิดังมาจากด้านใน
นั่นคือนางเว่ยซึ่งเป็นฮูหยินถัง
ขอบตาของถังหลิ้งอี๋แดงก่ำขึ้นมาทันที นางกำมือแน่น พลันนึกถึงคำพูดของเสี่ยวจิ่น
คู่หมั้นของนางนอกใจนาง ทั้งยังจะให้นางช่วยเลี้ยงดูบุตรชายของเขาหรือ?