พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย: ตอนที่ 7 ท่านแม่ผู้น่าเกรงขาม ตอนที่ 7
เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งขวางอยู่ด้านหน้าถังสือจิ่น
ถังสือจิ่นกะพริบตา
“สหายถัง ท่านหลบไป น้องสาวของท่านกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว หากมิสั่งสอนนางเสียบ้าง เกรงว่าภายหน้าจะนำภัยมาสู่ตระกูลถังของท่าน”
“ข้ายอมรับว่านางอาจพูดจาไม่ระวังปากไปบ้าง แต่นางเป็นน้องสาวของข้า ยังไม่ถึงคราให้คนนอกมาสั่งสอน”
ถังอวี้เหยียนที่ไม่สามารถพูดได้ จู่ๆก็เอ่ยปากได้อย่างกะทันหัน
เขาหันกลับไปมองถังสือจิ่นด้วยความประหลาดใจ ส่วนถังสือจิ่นก็ยิ้มจางๆให้เขา
“ถ้าหากสหายซ่งบริสุทธิ์ใจ เหตุใดจะต้องโมโหจนขาดสติเช่นนี้ด้วยเล่า กลับยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่าท่านร้อนตัว หรือว่าสิ่งที่เสี่ยวจิ่นกล่าวนั้นมาล้วนเป็นความจริง?”
ท่าทีของซ่งชิงซู กลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเขามีลับลมคมใน
ซ่งชิงซูกัดฟันแน่น “ข้ามิได้ร้อนตัว...”
“ในเมื่อมิได้ร้อนตัว ท่านกล้าอุ้มเด็กคนนั้นของท่านมาสอบสวนต่อหน้าหรือไม่?”
ซ่งชิงซูกำหมัดแน่น ย่อมไม่สามารถเผชิญหน้าสอบสวนได้
หากถูกตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นบุตรนอกสมรสของเขา การที่ให้ถังหลิ้งอี๋รับเป็นบุตรโดยชอบทั้งที่ยังมิได้แต่งงาน เกรงว่าเขาจะถูกผู้คนด่าว่านินทาลับหลัง
ถ้าหากเรื่องนี้กระทบต่อชื่อเสียงงานราชการและเส้นทางในอนาคตของเขา ยิ่งถือว่าได้ไม่คุ้มเสีย
“เสี่ยวจิ่น คุณชายซ่งเป็นที่เลื่องชื่อเรื่องความซื่อสัตย์ยุติธรรม เจ้าไปคาดเดาเขาเช่นนี้ได้เยี่ยงไร แม้...แม้ว่าเจ้าจะเคยอยู่สำนักเต๋า ก็ไม่ควรนำเรื่องไร้มูลความจริงเหล่านั้นกลับมาใช้ที่เรือน ท่านพ่อท่านแม่มิเคยเชื่อเรื่องผีสางเทวดา อีกอย่าง...อย่างไรคุณชายซ่งก็เป็นคู่หมั้นของพี่หญิงใหญ่ เจ้ากล่าวว่าเขาเช่นนี้ จะให้พี่หญิงใหญ่อยู่ในสถานะใด?”
คำพูดนี้กำลังกล่าวว่าสิ่งที่ถังสือจิ่นกล่าวมานั้นเป็นเรื่องที่ไร้ซึ่งมูลความจริง ไม่น่าเชื่อถือ
ถังสือจิ่นเหลือบมองคนที่เดินเข้ามา เป็นสตรีรูปลักษณ์งดงามผู้หนึ่ง
“เจ้าเป็นใคร?” ถังสือจิ่นหรี่ตาลง
ดูเหมือนคนผู้นี้จะมีเคราะห์กรรมบางอย่างเกี่ยวพันกับนางอยู่
นางเว่ยขมวดคิ้วเข้าหากัน สีหน้ามิค่อยพอใจนัก
“ข้า...” ถังเจียวเจียวมองเจิ้นหนานโหวที่ไม่เอ่ยคำพูดใด พลางเม้มริมฝีปาก คิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับได้รับความคับข้องใจ
“นางคือถังเจียวเจียว คุณหนูสามของตระกูล เป็นคนที่ถูกสลับตัวกับเจ้า” ถังอวี้เหยียนกล่าวอธิบาย
ถังสือจิ่นพยักหน้า แววตาเย็นชาเล็กน้อย “เรื่องของพวกเราไว้ค่อยพูดคุยกันทีหลัง ข้าแนะนำว่าเจ้าเงียบปากไว้จะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นข้ามีวิธีมากมายที่จะทำให้เจ้าหุบปาก”
ร่างกายของถังเจียวเจียวสั่นสะท้านเล็กน้อย ราวกับว่ารู้สึกตื่นตกใจ นางก้มหน้าลง ดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้น
ยามนี้ซ่งชิงซูพลันเปลี่ยนกลยุทธ์ เขามองถังหลิ้งอี๋ด้วยสีหน้าอ่อนโยนพลางเอ่ย “หลิ้งอี๋ เรื่องนี้เป็นข้าเองที่คิดไม่รอบคอบ ทำให้เจ้าตกใจและรู้สึกคับข้องใจ เรื่องการยอมรับบุตรโดยชอบธรรมนั้นลืมไปเสียเถิด วันแต่งงานของพวกเราใกล้เข้ามาแล้ว อย่าให้เรื่องอื่นมาทำให้เจ้าไม่สบายใจเลย เมื่อถึงวันแต่งงาน ข้าจะมารับเจ้าด้วยตัวเอง”
แววตาถังหลิ้งอี๋ปรากฏความลังเล สัญชาตญาณบอกนางว่าควรเชื่อเสี่ยวจิ่น ซ่งชิงซูนั้นไม่น่าไว้วางใจ
นางส่ายหน้า แล้วก้าวเท้าถอยหลังเล็กน้อย
นางเว่ยเป็นคนตัดสินใจอย่างแน่วแน่และเด็ดขาด “เรื่องบุตรนอกสมรส หากมิอาจตรวจสอบได้อย่างแน่ชัด ข้าว่าการแต่งงานครั้งนี้ก็ล้มเลิกไปเถิด!”
“ฮูหยิน มีคำกล่าวไว้ว่ายอมรื้อทำลายวัดสิบแห่ง ยังดีกว่าทำลายการแต่งงานหนึ่งครั้ง ยิ่งกว่านั้นยังเป็นงานแต่งของบุตรสาวท่าน เรื่องบุตรนอกสมรสนั้นเหลวไหลยิ่งนัก ท่านเชื่อเรื่องไร้มูลความจริงเช่นนี้ด้วยกระนั้นหรือ?”
ซ่งชิงซูพูดพร้อมกับชำเลืองมองถังสือจิ่นอย่างเย็นชา แล้วเอ่ยกับนางเว่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “อีกอย่าง อายุของหลิ้งอี๋ก็มิน้อยแล้ว หากท่านมิให้นางแต่งงาน มิใช่ว่าเป็นการทำลายอนาคตของนางหรอกหรือ?”
มุมปากของถังสือจิ่นพลันกระตุก ถังหลิ้งอี๋อายุสิบแปดปี!
อายุยังน้อยราวกับดอกไม้แรกแย้ม ความคิดเรื่องอายุของคนโบราณช่างน่ากลัวนัก
นางเว่ยเองก็ลังเลชั่วขณะ จากนั้นกล่าวอย่างหนักแน่น “หากเจ้าเลวร้ายไร้คุณธรรม และไม่น่าไว้วางใจ แม้ว่าหลิ้งอี๋ของข้าจะไร้คู่ครองตลอดชีวิต ข้าก็เลี้ยงดูนางได้”
ถังสือจิ่นยกนิ้วโป้งขึ้น นางรู้สึกชอบท่านแม่ผู้ทรงอำนาจผู้นี้แล้ว
“อื้อ อื้อ อื้อ!”
เจิ้นหนานโหวที่พูดไม่ได้เกร็งลำคอ เปล่งเสียงโต้แย้งอย่างสุดกำลัง เบิกตากว้างจ้องมองนางเว่ยด้วยความขุ่นเคืองจนลำคอแดงก่ำ
จวนเจิ้นหนานโหวปล่อยให้สตรีนางหนึ่งเป็นผู้ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อใดกัน?
เขายังไม่ตายเสียหน่อย!