ตื้อหัวใจยัยจอมหยิ่ง: ตอนที่ 2 ฉันคือพ่อของเธอไง ตอนที่ 2
ณ คฤหาสน์ซือถู
บริเวณทั้งหมดของคฤหาสน์ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับงานเลี้ยงวันเกิด
ซือถูชิงซานภายใต้ชุดราตรีคอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของหลุยส์วิคตอง กำลังถูกเหล่าสาวงามกลุ่มหนึ่งยืนห้อมล้อมและประจบสอพลอ
“ชิงซาน ชุดราตรีของเธอวันนี้สวยงามจริงๆ เหมือนทางช้างเผือกเลยจ้ะ”
“ชุดนี้ใช่สปริงคอลเลกชันรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของหลุยส์วิคตองหรือเปล่า ฉันหาเช่ายังหาไม่ได้เลย แต่เธอซื้อมันมาได้ พ่อเธอดีกับเธอจริงๆ”
“สุขสันต์วันเกิดนะซานซาน ได้ยินมาว่าเธอได้เซ็นสัญญากับผู้กำกับซ่งแล้ว ศิลปินหญิงที่ดังที่สุดในปีนี้จะต้องเป็นเธอแน่นอนเลยจ้ะ เข้าวงการบันเทิงโด่งดังแล้วอย่าก็ลืมพวกเราล่ะ”
“วงการบันเทิงอะไรกัน ซานซานแค่ไปสนุกๆ เท่านั้นเอง ฐานะแบบเธอน่ะ อยากจะดังเรื่องจิ๊บจ๊อย”
ซือถูชิงซานที่ถูกห้อมล้อมพยายามข่มดวงตาลำพองใจของเธอเอาไว้ “ขอบคุณพวกเธอมาก เดี๋ยวฉันขอตัวไปดูก่อนนะว่าเค้กจะมาเมื่อไหร่”
ขณะที่ซือถูชิงซานเดินกลับเข้าไปในบ้าน เธอเกือบจะชนกับแม่ของเธอที่เดินสวนออกมาพอดี
“แม่คะ” เธอกดเสียงลงต่ำ เธอจูงมู่ซินเย่ว์เข้ามาใกล้และกระซิบถาม “คนที่พี่ชายส่งไปยังไม่กลับมาอีกหรือคะ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบยี่สิบปีของหนู หนูไม่อยากให้ใครรู้ว่าครอบครัวเรายังมีนังนอกคอกที่ถูกลักพาตัวไปนั่นอีก”
มู่ซินเย่ว์จัดมุมกระโปรงให้ซือถูชิงซานด้วยความรักใคร่เอ็นดู “ไม่มีข่าวอะไรก็ถือว่าเป็นข่าวดี อย่างกังวลไปเลยจ้ะ มันไม่มีทางกลับมาแน่นอน คนที่ถูกลักพาตัวไปน่ะ ส่วนใหญ่จะถูกเอาไปขายที่หมู่บ้านบนภูเขาห่างไกล ถึงมันกลับมา ก็แค่สาวบ้านนอก จะทำอะไรได้”
ซือถูชิงซานเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ถึงขนาดเธอแอบหวังจะให้สาวบ้านนอกคนนั้นกลับมาจริงๆ
ต้องมีการเปรียบเทียบจึงจะเกิดความเจ็บปวด จึงจะทำให้เธอยิ่งดูเหมาะสมที่จะเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่แท้จริง
“แย่แล้วค่ะ! คุณนายขา!” สาวรับใช้รีบร้อนเข้ามาแจ้งข่าว “เฮลิคอปเตอร์ของตระกูลเยี่ยลงจอดที่สนามหญ้าที่จัดงานเลี้ยงค่ะ”
“ตระกูลเยี่ย?” ซือถูชิงซานดวงตาเป็นประกาย “แม่คะ แม่กับพ่อคงไม่ได้เชิญเยี่ยซือเจวี๋ยมางานเลี้ยงวันเกิดหนูใช่ไหมคะ”
มู่ซินเย่ว์เองก็รู้สึกประหลาดใจ
แม้ว่าตระกูลซือถูจะเป็นตระกูลที่อยู่ในระดับบนของพีระมิดและมีสถานะพอตัวในจิงตู
แต่ตระกูลเยี่ยนั้นยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดระดับโลก และเยี่ยซือเจวี๋ยก็เป็นผู้สืบทอดกิจการของเยี่ยซื่อกรุ๊ป ดังนั้นครอบครัวของพวกเขาจึงยังไม่คู่ควรที่จะเชิญเยี่ยซือเจวี๋ยมาร่วมงานวันเกิดลูกสาวแน่นอน
หรืออาจเป็นเพราะคุณท่านจะมีการหารือธุรกิจกับตระกูลเยี่ย และเยี่ยซือเจวี๋ยก็ให้ความสำคัญกับสิ่งนี้
“ไปดูเร็ว” มู่ซินเย่ว์รู้สึกประหลาดใจระคนตื่นเต้น
ถ้าหากพวกเขาสามารถไต่เต้าขึ้นไปเกี่ยวดองกับตระกูลเยี่ยได้ ชาตินี้ชาติไหนก็ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น
สองแม่ลูกจัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมให้กัน แล้วรีบไปที่สนามหญ้าด้วยความตื่นเต้น
ที่สนามหญ้าในขณะนี้ ล้อมรอบไปด้วยบรรดาเศรษฐีใหม่แห่งจิงตู
เมื่อซือถูชิงซานเดินไปถึง กลุ่มสาวๆ เข้ามารุมล้อมด้วยความอิจฉา
“ซานซาน เธอเชิญคนตระกูลเยี่ยมางานได้ด้วย เธอนี่สุดยอดจริงๆ”
“เรื่องสำคัญขนาดนี้ เธอไม่เห็นบอกกันสักคำ ถ้ารู้อย่างนี้ฉันจะจ้างช่างแต่งหน้ามืออาชีพมาแต่งหน้าให้ดีกว่า”
ซือถูชิงซานยิ้ม แต่ในใจเธอกลับรู้สึกเหยียด
คนของตระกูลเยี่ยมาร่วมงานของเธอ คนพวกนี้จะแต่งหน้าหาพระแสงอะไร”
เยี่ยซือเจวี๋ยจะต้องเห็นเธอและสนใจเธอจากในงานเลี้ยงของเยี่ยซื่อกรุ๊ปเมื่อเดือนที่แล้วแน่ๆ เลย
เธอจะได้กลายเป็นคุณนายเยี่ยผู้ทรงเกียรติแล้ว!
และในเวลานี้ ประตูเฮลิคอปเตอร์ก็ค่อยๆ เปิดออก
ท่ามกลางการรอคอยของผู้คน หญิงสาวสวมเสื้อผ้ามอมแมมคนหนึ่งกระโดดลงมา
หญิงสาวรูปร่างผอมบาง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบฝุ่นขี้เถ้าจนมองหน้าตาดั้งเดิมไม่ออก และผมของเธอเกรอะกรังเหมือนไม่ได้สระมาเป็นเดือน สภาพดูไม่จืดเลย
“นี่...”
ผู้คนต่างมองไปที่ซือถูชิงซาน คนที่ไม่ชอบเธอพูดเยาะเย้ยขึ้น “ซานซาน นี่คงไม่ใช่แขกผู้มีเกียรติที่เธอเชิญมาหรอกนะ ขอทานคนนี้น่ะหรอ”
ซือถูชิงซานโกรธจัด เธอเดินเข้าไปใกล้และถามว่า “เธอเป็นใคร มาร่วมงานปาร์ตี้วันเกิดของฉันได้ยังไง”
“ปาร์ตี้วันเกิด?” มู่ซย่ามองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าแม่สาวออร่าจับคนนี้คือใคร
ตามเอกสารทางราชการ เธอเป็นบุตรสาวบุญธรรมของมู่ซินเย่ว์ แต่นักสืบบอกเธอว่า หญิงสาวคนนี้คือบุตรนอกสมรสของมู่ซินเย่ว์น้าของเธอกับซือถูไห่พ่อแท้ๆ ของเธอ
ลูกสาวแท้ๆ เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ แต่กลับจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้ลูกชู้
เฮอะ!
“ฉันเป็นใครน่ะหรือ” มู่ซย่าจ้องตาหญิงสาวและพูดว่า “พ่อของเธอน่ะ”
“แก...”
ซือถูชิงซานกำลังจะเดือด แต่มู่ซย่าพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เป็นพ่อแท้ๆ ของฉัน”
ใบหน้าของซือถูชิงซานนิ่งชะงัก ฉับพลันนั้น สายตาของแขกที่มาร่วมงานต่างเผยให้เห็นถึงความสนใจใคร่รู้ทันที
ซือถูชิงซานตั้งสติได้ และถามด้วยความตกตะลึง “เธอ...เธอคือมู่ซย่า?”
สาวบ้านนอกคนนั้น
สภาพ…ช่างดูบ้านนอกจริงๆ!
เป็นมู่ซินเย่ว์ที่มีไหวพริบดีกว่า เธอรีบเดินเข้าไปและพูดว่า “มู่ซย่า เธอเองหรือ ฉันรอเธอมานานมาก สาวน้อยผู้น่าสงสาร ในที่สุดเธอก็กลับมา”
มู่ซย่ายิ้ม “คุณน้า สบายดีไหมคะ”
แม้ว่าเธอจะยิ้ม แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความส่อเสียด
น้องสาวแท้ๆ ของแม่ แต่กลับแต่งกับพ่อแท้ๆ ของเธอ พี่เขยกับน้องเมียแต่งงานกัน?
เหลวไหลสิ้นดี
มันต้องมีอะไรไม่ปกติแน่นอน
แขกเหรื่อต่างกระซิบกระซาบกัน “ได้ยินมาว่าคุณนายซือถูคนนี้เป็นน้องสาวของคุณนายซือถูคนก่อนล่ะ”
“ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นคุณหนูมู่ที่ถูกลักพาตัวไปขายเมื่อหลายปีก่อน”
“เมื่อก่อนตระกูลซือถูนั้นแซ่มู่ คุณท่านซือถูเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านตระกูลมู่ เมื่อคุณหนูใหญ่มู่เสียชีวิต ตระกูลมู่ก็เปลี่ยนแซ่เป็นซือถูไปแล้ว”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วย มันช่าง...”
มู่ซินเย่ว์ได้ยินเสียงซุบซิบนินทา เธอรู้สึกเสียหน้า จึงกระแอมแล้วพูดว่า "เด็กดี กลับมาก็ดีแล้ว น้าจะพาไปอาบน้ำสระผมนะ ดูเธอสิเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงได้สกปรกแบบนี้ ชีวิตในชนบทคงจะลำบากมากสินะ”
ถึงตอนนี้เธอไม่ลืมที่จะบอกให้ผู้คนรู้ว่าเธอมาจากบ้านนอก ดูแล้วเธอคงไม่สบอารมณ์อย่างมาก
มู่ซย่ากำลังจะพูด ด้านหลังก็มีเสียงทุ่มต่ำดังขึ้น “เฮ้”
เมื่อทุกคนหันไปตามทิศทางของเสียงและเห็นคนที่เดินลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน
เยี่ยซือเจวี๋ย!
เยี่ยซือเจวี๋ย คนที่เพียงแค่กระทืบเท้าเบาๆ เศรษฐกิจก็สั่นสะเทือนไปทั่วโลก
“คุณชายเยี่ย!” ซือถูชิงซานเดินออกมาด้วยความประหลาดใจ เธอถามขึ้น “คุณ คุณมางานเลี้ยงวันเกิดของฉันหรือคะ ขอบคุณนะคะ”
ความดีใจของซือถูชิงซานนั้นปิดไม่มิด สีหน้าขวยเขินของเธอแสดงออกเด่นชัดมาก
เดิมทีเธอคิดว่าเยี่ยซือเจวี๋ยเพียงแค่ส่งคนมาอวยพรวันเกิดให้เธอ แต่คิดไม่ถึงว่า เขาจะมาด้วยตัวเอง
ความรักที่เบ่งบานของเธอ ชีวิตที่มีความสุขของเธอ กำลังจะมาถึงแล้ว!
ถ้าทำได้ ซือถูชิงซานอยากจะกระโดดโลดเต้น แล้วกรี๊ดออกมาดังๆ
ผู้คนรอบข้างต่างมองซือถูชิงซานด้วยสายตาอิจฉาริษยา
แม้จะเป็นแค่ลูกบุญธรรม แต่ก็ไต่เต้าไปคบกับเยี่ยซือเจวี๋ยได้ วันดีๆ ของเธอมาถึงแล้วสินะ!
แต่ทว่า วินาทีถัดมา
“เธอเป็นใครน่ะ”
เยี่ยซือเจวี๋ยขมวดคิ้ว ท่าทางเหมือนกับเพิ่งจะเจอซือถูชิงซานเป็นครั้งแรก สายตาของเขาดูรำคาญและงุนงงอย่างเห็นได้ชัด
เยี่ยซือเจวี๋ยไม่รู้จักเธอ!
“อุ๊บ...” มีคนอดไม่ไหวและหัวเราะออกมา
“อะไรกันเนี่ย ฉันนึกว่าเยี่ยซือเจวี๋ยจะมาอวยพรวันเกิดซือถูชิงซาน ที่แท้เขาไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ”
“ฮ่าๆๆ ตลกมาก ถ้าฉันเป็นเธอนะ ป่านนี้คงมุดรูหนีไปแล้ว และจะเอากาวตราช้างทาปิดรูไว้ด้วย ชาตินี้จะไม่โผล่หัวออกมาอีก”
ใบหน้าของซือถูชิงซานเปลี่ยนจากความยินดีเป็นมึนงง และจากความมึนงงกลายเป็นอับอาย ในที่สุดเธอจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวสองคนที่พูดด้วยความโกรธจัด
ยังคงเป็นมู่ซินเย่ว์ที่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอรีบก้าวขึ้นไปข้างหน้าและพูดแทนลูกสาว “คุณชายเยี่ยคะ ไม่รู้มาก่อนว่าคุณจะมา ช่างเป็นเกียรติเสียเหลือเกินค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดลูกสาวของฉัน เธอจึงเข้าใจผิดคิดว่าคุณมาอวยพรวันเกิดให้เธอ ดูท่าแล้วคุณคงมาหาคุณท่านเพื่อหารือเกี่ยวกับความร่วมมือใช่ไหมคะ ตอนนี้ต้าไห่อยู่ชั้นบนค่ะ เชิญเข้ามาดื่มชาสักถ้วยก่อนนะคะ”
แขกเหรื่อต่างเก็บสีหน้าเย้ยหยันทันที
สามารถทำให้เยี่ยซือเจวี๋ยมาหารือธุรกิจด้วยตัวเองได้ ก็ถือว่าเป็นเกียรติอย่างที่สุด
อย่างไรก็ตาม เพียงครู่เดียว เยี่ยซือเจวี๋ยก็ถามขึ้นอีก
“ผมรู้จักคุณด้วยหรือ”
ท่าทางผายมือเชื้อเชิญของมู่ซินเย่ว์ค้างเติ่งกลางอากาศ
คุณชายเยี่ย...ก็ไม่รู้จักเธอเหมือนกันหรือ
“พรืดดดด...” แขกทั้งหลายพยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่
สองแม่ลูกคู่นี้กำลังเล่นตลกอยู่ใช่ไหม
มู่ซินเย่ว์อับอายจนแทบจะมุดเข้าไปอยู่ใจกลางแกนโลก
เยี่ยซือเจวี๋ยก็ไม่รู้จักเธอเช่นกัน แล้วเขามาหาใครกันนะ
ทันใดนั้น เธอก็นึกขึ้นได้...
มู่ซย่าที่ไม่อยู่ในสายตาของใคร รวมถึงเธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจ ดูเหมือนว่าหล่อนจะเพิ่งจะลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ของเยี่ยซือเจวี๋ย
เนื่องจากมู่ซย่าปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน และสภาพดูสกปรกเลอะเทอะ ในตอนแรกเธอจึงไม่ทันได้คิดว่ามู่ซย่าจะมีความเกี่ยวข้องกับเยี่ยซือเจวี๋ย
หรือว่ามู่ซย่าจะรู้จักกับเยี่ยซือเจวี๋ย!
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น มู่ซินเย่ว์ก็เห็นเยี่ยซือเจวี๋ยเดินผ่านเธอไปหยุดที่มู่ซย่า...