ตื้อหัวใจยัยจอมหยิ่ง: ตอนที่ 12 ทำตัวเอง ตอนที่ 12
แม่นมถูกนำตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เธอร้องตะโกนขึ้นทันทีที่เห็นซือถูไห่ “คุณท่านคะ ดิฉันถูกปรักปรำค่ะ! ที่ดิฉันออกไปก็เพราะไอ้ลูกไม่รักดีมันก่อเรื่อง ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องงูพิษนั่นเลยค่ะ จะสงสัยดิฉันไม่ได้นะคะ! ดิฉันภักดีต่อตระกูลซือถูมาโดยตลอดนะคะ!”
ซือถูไห่ไม่สนใจฟังคำพูดของแม่นมเลยสักนิด เขาโบกมือและออกคำสั่ง "มัดเธอไว้!"
คนรับใช้จับแม่นมมัดมือไพล่หลังทันที
ซือถูไห่เดินวนรอบห้องโถง เขาพบเข็มขัดหนังที่แขกลืมไว้
จึงยื่นให้คนรับใช้ “จัดการเฆี่ยนซะ!”
คนรับใช้ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ลงมือ
เพียะ! เมื่อเข็มขัดกระทบลงบนผิวหนัง ผิวของแม่นมแตกยับทันที เธอเจ็บจนกลิ้งลงไปกับพื้นและกรีดร้องโอดโอยออกมา
มู่ซย่าที่อยู่ข้างๆ มองอย่างเย็นชา
ดูๆ ไปแล้ว คนที่มาทำลับๆ ล่อๆ และเอางูมาปล่อยที่ระเบียงห้องของเธอ ก็คือยัยแก่นี่สินะ
รับกรรมที่ตัวเองก่อไว้ก็สมควรแล้ว มู่ซย่าไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย
เมื่อถูกเฆี่ยนเป็นครั้งที่สิบ แม่นมไม่ปริปากร้องอีกต่อไป ทั่วทั้งร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ถึงขนาดนี้แล้ว แม่นมก็ยังไม่ยอมพูดความจริงออกมา
เพราะ...นี่มันเป็นความผิดฐานฆ่าคนเลยนะ!
คนรับใช้ที่รับผิดชอบในการเฆี่ยนครั้งนี้ทนไม่ไหวถึงกับออกปากว่า “คุณท่าน อย่าตีอีกเลยครับ เธออายุมากแล้ว หากเฆี่ยนต่ออาจจะถึงตายได้นะครับ!”
ซือถูไห่เองก็ไม่ต้องการให้มีใครตายก่อนที่เรื่องนี้ได้รับการตรวจสอบให้ชัดเจน
ขณะที่เขากำลังจะออกคำสั่งให้หยุด คนรับใช้ที่ออกไปสืบความข้างนอกก็กลับเข้ามาพอดี
“คุณท่านครับ ผมไปที่ตลาดเขตใต้สอบถามได้ความว่า เมื่อตอนกลางดึก มีคนมาซื้องูพิษจากเขาครับ”
หลังของแม่นมที่อยู่บนพื้นเกร็งแข็งขึ้นทันที และก็ไม่รอดพ้นสายตาอันแหลมคมของมู่ซย่า เธอจึงเอ่ยถามขึ้น “ใช่แม่นมเป็นคนซื้อหรือไม่”
คนรับใช้ส่ายศีรษะ “ผมไม่ได้ถามครับ แต่ผมพาคนกลับมาด้วย เพื่อให้มายืนยันว่างูตัวนั้นเป็นงูที่มาจากเขาหรือเปล่าครับ”
ซือถูไห่พยักหน้า “ดีมาก ให้เขาเข้ามา!”
“ครับ”
สักพัก พ่อค้างูคนหนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยความระมัดระวัง
ซือถูไห่ให้คนไปเอาส่วนซากของงูพิษมาที่ห้องโถง แล้วถามพ่อค้างูว่า “งูที่คุณขายไปใช่งูตัวนี้หรือเปล่า”
พ่อค้างูเหลือบมองแล้วพยักหน้า “ใช่ งูตัวนี้ครับ ผมทำเกล็ดที่หางของมันหลุดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจตอนที่ผมขาย งูตัวนี้เลยครับ”
ซือถูไห่ยิ้มอย่างเย็นชา เขาเดินเข้าไปลากแม่นมที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปตรงหน้าพ่อค้างูแล้วถามว่า “ใช่แม่เฒ่าคนนี้หรือเปล่าที่ซื้องูไป”
พ่อค้างูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สำหรับสถานการณ์นี้ เขาไม่กล้าโกหก เขาชำเลืองมองแม่นมแล้วพยักหน้า “เธอคนนี้แหละครับ...เธอบอกว่าจะใช้งูพิษมาทำยาดองเหล้า ผมเลยแนะนำงูใต้ชนิดหนึ่งที่มีพิษมากที่สุดที่ผมมีให้”
พยานหลักฐานพร้อม
“ตอนนี้ แกยังมีอะไรจะพูดอีกไหม” ซือถูไห่โยนแม่นมลงกับพื้นพลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แม่นมหมอบลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้ม ยังคงไม่เอ่ยปากพูดอะไรทั้งสิ้น
ถึงเวลาที่มู่ซย่าต้องออกโรงแล้ว “แม่นม ป่านนี้แล้ว คุณไม่จำเป็นต้องปิดบังหรอกค่ะ ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง คุณบอกมาตามตรงเถอะว่าทำไมถึงต้องทำร้ายซานซานด้วย! คุณเห็นเธอมาตั้งแต่เล็ก แต่คุณกลับต้องการชีวิตของเธอ คุณไม่คิดว่ามันโหดเหี้ยมเกินไปหน่อยหรือคะ”
“ไม่ใช่...ฉันเปล่าค่ะ ฉันจะทำร้ายคุณหนูซานซานได้ยังไงกัน ในใจของฉัน เธอก็เหมือนกับลูกสาวของฉัน...”
“งั้นคุณจะทำร้ายใครหรือคะ คุณพ่อหรือ” มู่ซย่าค่อยๆ บีบคั้น และก่อนที่แม่นมจะทันได้ตอบโต้ เธอพูดต่อว่า “หรือว่า ใครสั่งให้คุณทำเพื่อให้ร้ายฉันคะ ประเดี๋ยวคุณคงจะไม่บอกใช่ไหมคะว่าฉันเป็นคนสั่งให้คุณไปซื้องูมาทำร้ายคน”
ดูเหมือน...แม่นมที่กำลังจะลอบกัดมู่ซย่าจะเกิดอาการสำลัก
เธอตั้งใจจะพูดว่ามู่ซย่าบงการให้เธอทำ แต่มู่ซย่าพูดอย่างนี้แล้ว หากเธอพูดอีก มันจะดูจงใจเกินไป...
ในขณะที่แม่นมกำลังลังเล มู่ซย่าก็พูดขึ้นว่า “พ่อคะ แจ้งตำรวจเถอะค่ะ คนโหดเหี้ยมแบบนี้ ปล่อยให้อยู่ในคุกไปจนตายเถอะค่ะ!”
“ไม่! ไม่ค่ะ ลูกชายทั้งสองคนของฉันยังขาดฉันไม่ได้ค่ะ...” แม่นมรีบวิงวอนและหันไปโขกศีรษะให้มู่ซย่า
มู่ซย่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ถ้าอย่างนั้นก็พูดความจริงออกมา ไม่แน่ คุณพ่ออาจจะเห็นแก่ที่คุณอยู่มานานไม่เอาเรื่องเอาราวก็ได้...”
แม่นมเริ่มหวั่นไหวแล้ว
หากพูดความจริง เธออาจจะไม่ต้องถูกจับเข้าคุกก็ได้ แต่หากไม่พูดความจริง เธอต้องติดคุกแทนซือถูชิงซาน
เธอไม่ได้คิดจะเสียสละให้สองแม่ลูกนั่นมากมายขนาดนั้น
“ฉันพูดค่ะ พูดหมดเลยค่ะ...” แม่นมพูดพลางร้องห่มร้องไห้ “คุณหนูซานซานสั่งให้ฉันทำแบบนี้ค่ะ! เธอขอให้ฉันซื้องูมาตัวหนึ่งแล้วเอาไปปล่อยไว้ในห้องของคุณหนูมู่ซย่า แต่ฉันไม่รู้ว่าค่ะทำไมงูถึงไปอยู่ในห้องของคุณหนูซานซานได้...”
มู่ซย่าพูดต่อทันที “ห้องของฉันกับห้องของซานซานอยู่ใกล้กันมาก งูตัวนั้นอาจจะเลื้อยเข้าไปในห้องของซานซานก็ได้ คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าซานซานจะเกลียดฉันมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เธอออกจะดีกับฉันมาก...”
ดวงตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของมู่ซย่าแสดงออกถึงความรู้สึกเหลือเชื่อ ราวกับประสบเข้ากับเรื่องที่ทำร้ายจิตใจ
“อีแก่เวรเอ๊ย! ยังมีนังลูกไม่รักดีนั่นอีก! ทำตัวเองแท้ๆ!”
ซือถูไห่เงยหน้าขึ้นถอนหายใจ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งจึงจะสงบสติอารมณ์ได้ แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “พาคุณนายลงมา ให้เธอดูว่าลูกสาวที่หล่อนพร่ำสอนมาน่ะ เป็นคนยังไง!”
ทั้งๆ ที่เขาทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อขัดเกลาลูกสาวไฮโซของเขา แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า ลูกสาวไฮโซคนนี้จะทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ได้!
มู่ซย่าพูดปลอบใจ “พ่อคะ พ่ออย่าโมโหไปเลยค่ะ การปรากฏตัวของหนูค่อนข้างกะทันหัน น้องสาวอาจจะยังรับไม่ได้ค่ะ หนูเชื่อนะคะว่า พอเวลาผ่านไป น้องจะยอมรับหนูค่ะ...”
“เวลานี้แล้วยังพูดแทนน้องอีกหรือ ความมีเมตตาของลูกจะย้อนมาทำร้ายลูกนะ! วันนี้ คนที่ถูกงูกัดอาจจะเป็นลูกก็ได้นะ!”
มู่ซย่าส่ายศีรษะ “ใครๆ ก็พลั้งเผลอได้ค่ะ น้องสาวยังเด็ก ต่อไปจะต้องรู้ความค่ะ...”
ในขณะนี้ มู่ซินเย่ว์ถูกพาลงมา
เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากแม่นมแล้ว มู่ซินเย่ว์โกรธจนหน้าเขียว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เธอให้กำเนิดบุตรสาวที่โง่เขลา!
ทั้งๆ ที่เธอกำชับแล้วกำชับอีกว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาลงมือ คาดไม่ถึงเลยว่า นอกจากซือถูชิงซานจะไม่ฟังแล้ว ยังแอบเธอทำเรื่องร้ายแรงถึงเพียงนี้!
“คุณคะ ฉันขอโทษด้วยค่ะ เพราะฉันสอนลูกสาวไม่ดีพอ เมื่อเธอกลับมา ฉันจะต้องอบรมเธอแน่นอนค่ะ! มู่ซย่า น้าขอโทษด้วยนะคะที่เข้าใจผิด ขออย่าได้แค้นเคืองน้องเลยนะ น้าจะทำให้เธอกับน้องรักกันให้ได้”
เมื่อเห็นว่ามู่ซินเย่ว์เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอโทษมู่ซย่า ความโกรธของซือถูไห่ที่มีต่อมู่ซินเย่ว์ก็เริ่มคลายลง
“พอแค่นี้ก็แล้วกัน! อย่าให้เรื่องอื้อฉาวไปข้างนอกเลย เรื่องนี้ก็จบแค่นี้เถอะ! แต่ยัยแก่นี่ก็เก็บไว้ไม่ได้แล้ว! เด็กๆ ส่งเธอไปที่ฟาร์มในชนบท แล้วอย่าให้เธอได้ติดต่อกับใครอีก!”
“ครับ!”
แม่นมถูกบังคับพาตัวออกไป
สักพัก ทางโรงพยาบาลก็โทรศัพท์มา
“คุณท่าน คุณหนูรองฟื้นแล้วครับ เธอไม่ยอมอยู่ที่โรงพยาบาล เธออยากจะออกจากโรงพยาบาลและกลับบ้านทันทีครับ”
“ตามใจเธอ!” น้ำเสียงของซือถูไห่แย่มาก
ซือถูชิงซานชั่วร้ายขนาดนี้ ตอนนี้เธอทำร้ายมู่ซย่าได้ อีกหน่อยก็คงถึงตาเขา!
เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเขาให้กำเนิดตัวอะไรแบบนี้ได้อย่างไร!
ที่โรงพยาบาล
เมื่อซือถูชิงซานทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยดีแล้ว เธอแทบอยากจะรีบกลับไปให้ถึงบ้านซือถูโดยไว
เธอจะไปบอกพ่อว่า มู่ซย่าเป็นคนปล่อยงูตัวนั้นเข้ามาในห้องของเธอ!
มู่ซย่าหมายจะเอาชีวิตเธอ!