หมอเทวะหัตถาศักดิ์สิทธ: ตอนที่ 2 คนตายแล้วจะฟื้นคืนชีพได้อีกหรือ ตอนที่ 2
หลินมั่วอุ้มหลินซีวิ่งมาจนถึงร้านยาเซิ่งหยวนที่อยู่ใกล้ที่สุด
นี่คือเชนร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองก่วงหยาง เจ้าของนามว่าเฉินเซิ่งหยวน เป็นบุคลากรคนสำคัญในอุตสาหกรรมทางการแพทย์แห่งเมืองก่วงหยาง
ธุรกิจส่วนใหญ่ของตระกูลสวี่ของสวี่ปั้นซย่าเกี่ยวข้องกับเซิ่งหยวนกรุ๊ป หรือจะกล่าวได้เลยว่า เซิ่งหยวนกรุ๊ปได้ควบคุมความเป็นความตายของธุรกิจของตระกูลสวี่เอาไว้
ในทุกๆ สาขาของร้านขายยาจะมีแพทย์ประจำเพื่อคอยให้คำปรึกษา ล้วนแล้วแต่เป็นแพทย์ที่เก่งกาจ
คนในร้านต่างตกตะลึงเมื่อเห็นหลินมั่วอุ้มหญิงสาวที่เต็มไปด้วยเลือดเข้ามาด้านใน
“เฮ้ เธอบาดเจ็บถึงขนาดนี้ มาร้านขายยาไม่มีประโยชน์แล้ว รีบไปโรงพยาบาลเถอะ!” พนักงานขายคนหนึ่งรีบรั้งหลินมั่วเอาไว้ “ร้านขายยาของเราไม่มีอุปกรณ์เหมือนโรงพยาบาล ไม่มีอุปกรณ์กู้ชีพ”
“ไม่ต้อง!” หลินมั่วส่ายหัวพลางกดเสียงลง “ผมต้องการซื้อเข็มเงินชุดหนึ่ง!”
“เข็มเงินหรือ” พนักงานหนุ่มตกใจ น้อยคนนักที่จะซื้อของพวกนี้
“คุณจะซื้อเข็มเงินไปทำไมกัน” จู่ๆ ชายชราเคราขาวก็ถามขึ้น
เมื่อพนักงานหนุ่มเห็นชายชราเคราขาว ก็รีบทักทายด้วยความเคารพทันที “ผู้อาวุโสเฮ่อ!”
ชายชราเคราขาวผู้นี้มีนามว่าเฮ่อจินเยี่ยน เขาเป็นแพทย์ประจำร้านขายยาเซิ่งหยวน ทักษะทางการแพทย์ของเขายอดเยี่ยมติดสามอันดับแรกของเมืองก่วงหยาง
ที่ร้านขายยาเซิ่งหยวนใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้ ผู้อาวุโสเฮ่อก็มีส่วนอยู่ไม่น้อยเลยเช่นกัน
หลินมั่วไม่ได้สนใจเขา แต่กลับพูดต่ออย่างเคร่งเครียด “ผมต้องการซื้อเข็มเงินหนึ่งชุด!”
พนักงานแนะนำสินค้ากดเสียงต่ำด้วยความสุภาพแต่ก็แฝงไปด้วยความขุ่นเคืองว่า “คุณ ผู้อาวุโสเฮ่อคุยกับคุณน่ะ คุณไม่ได้ยินหรือครับ”
“ผมต้องการซื้อเข็มเงินหนึ่งชุด!” เสียงของหลินมั่วดังขึ้น
“นายจะตะโกนทำไมเนี่ย!” พนักงานหนุ่มพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด “นายรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน จะมาก่อกวนหรือไง นาย...”
ผู้อาวุโสเฮ่อโบกมือเบาๆ พนักงานหนุ่มคนนั้นปิดปากทันที
ผู้อาวุโสเฮ่อชำเลืองมองหลินซีที่อยู่ในอ้อมแขนของหลินมั่ว และถอนหายใจเบาๆ “พ่อหนุ่ม หญิงสาวผู้นี้ได้จากไปแล้ว คุณควรจะนำเธอไปทำพิธีฝังศพให้เรียบร้อยก่อนนะ!”
“เธอยังไม่ตาย!” หลินมั่วแผดเสียงตะโกน
“นายกล้าพูดแบบนี้กับผู้อาวุโสเฮ่อน่ะเหร...” พนักงานหนุ่มกำลังจะโวยวายขึ้นอีกครั้ง
แต่แล้วก็ถูกผู้อาวุโสเฮ่อหยุดไว้ เขามองออกว่าหลินมั่วกำลังโศกเศร้าอย่างที่สุด จึงเป็นเรื่องปกติที่จะมีปฏิกิริยาเช่นนี้
“พ่อหนุ่ม ผมเป็นหมอมากว่าสี่สิบปีแล้ว ผมยังพอมองออกอยู่ พลังชีวิตของหญิงสาวผู้นี้ไม่เหลือแล้วแน่นอน...”
“ผมขอบอกอีกครั้งเลยนะว่าเธอยังไม่ตาย!” หลินมั่วพูดอย่างโกรธเคือง “ผมต้องการเข็มเงิน พวกคุณมีไหม!”
ผู้อาวุโสเฮ่อขมวดคิ้ว “คุณจะเอาเข็มเงินไปทำอะไรหรือ”
“ผมจะช่วยเธอ!” หลินมั่วพูดเสียงดัง
“ช่วยเธอ?” ผู้อาวุโสเฮ่อเหลือบมองหลินมั่ว ในใจกำลังคิดว่าชายหนุ่มคนนี้เสียสติไปแล้วหรือเปล่า
คนตายไม่อาจฟื้นคืน ต่อให้คุณเป็นแพทย์ที่เก่งกาจแค่ไหนก็ไม่อาจชุบชีวิตคนตายได้!
แต่อย่างไรก็ตาม ท่าทางที่สงบและความมั่นใจในดวงตาของหลินมั่ว ทำให้ผู้อาวุโสเฮ่อรู้สึกประหลาดใจ
“ในร้านไม่มีเข็มเงินหรอก...” ผู้อาวุโสเฮ่อเอ่ยเบาๆ
หลินมั่วหันหลังเตรียมเดินจากไป ผู้อาวุโสเฮ่อลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “แต่ ผมมีเข็มเงินอยู่ชุดหนึ่ง สามารถให้คุณยืมก่อนได้...”
หลินมั่วหยุดชะงัก เขามองผู้อาวุโสเฮ่อแล้วค่อยๆ ผงกศีรษะ “ขอบคุณ!”
“ไปเอาเข็มเงินของผมมา แล้วก็ จัดการห้องด้านหลังให้ที” ผู้อาวุโสเฮ่อสั่งการ
สีหน้าของพนักงานแนะนำสินค้าหนุ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ผู้อาวุโสเฮ่อ คนผู้นี้ได้ตายไปแล้ว หากมีปัญหาอะไร...”
“ถ้ามีปัญหาอะไร ผมรับผิดชอบเอง!” เขาตอบอย่างใจเย็น
พนักงานหนุ่มไม่กล้าพูดอะไรอีก เขารีบไปจัดเตรียมของตามคำสั่ง
หลินมั่วอุ้มหลินซีเดินตามผู้อาวุโสเฮ่อไปที่ห้องด้านหลัง
ในห้องมีเตียงคนไข้อยู่หนึ่งตัว เมื่อเขาวางหลินซีลงบนเตียงแล้ว ผู้อาวุโสเฮ่อจึงส่งเข็มเงินให้เขา
พนักงานหนุ่มพูดเสียงแข็ง “เฮ้ นี่เป็นเข็มเงินที่ผู้อาวุโสเฮ่อใช้นะ ตลอดหลายปีมานี้ เข็มเงินพวกนี้ช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วน”
“วันนี้นายได้ยืมใช้ ถือเป็นเกียรติอย่างสูงของนายเลย”
“แต่นายกลับเอามาใช้กับคนตาย ถือเป็นการดูถูกผู้อาวุโสเฮ่อ!”
หลินมั่วลูบเข็มเงินเหล่านั้น เขารู้สึกถึงความคุ้นเคยที่อธิบายไม่ได้ ใบหน้าของเขายิ่งดูมั่นใจมากขึ้น
พนักงานหนุ่มเบ้ปาก “ฮึ เปลืองแรงเปล่า ฉันยังไม่เคยเห็นคนตายแล้วฟื้นขึ้นมาได้เลย!
“เอาล่ะ ออกไปได้!” ผู้อาวุโสเฮ่อโบกมือไล่
“ผม...” พนักงานหนุ่มตื่นตะลึง แต่ท้ายที่สุดเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ
“คุณต้องการให้ผมช่วยไหม” ผู้อาวุโสเฮ่อเอ่ยถามเสียงเบาๆ แม้จะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ แต่การทำแบบนี้อาจจะทำให้หลินมั่วคลายความรู้สึกโศกเศร้าลงก็เป็นได้
เขาเป็นหมอมานานหลายปี แล้วก็เป็นหมอที่มีจิตใจดีงามเสมอมา ชื่อเสียงของเขาจัดว่าดีเยี่ยมในเมืองก่วงหยาง
แม้ว่าจะเป็นคนไม่รู้จัก เขาก็ยังคงมีความเห็นอกเห็นใจ นี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ผู้อาวุโสเฮ่อมีชื่อเสียงเลื่องลือ
หลินมั่วเหลือบมองผู้อาวุโสเฮ่อและพูดเสียงเบา “รบกวนคุณช่วยผมกดจุดสองตำแหน่งนี้ของเธอให้ทีนะครับ!”
หลินมั่วชี้ไปที่จุดไป่ฮุ่ยและจุดหย่งเฉวียน ซึ่งอยู่ตำแหน่งเหนือศีรษะและฝ่าเท้าพอดี
จุดไป่ฮุ่ยนั้นเป็นจุดบรรจบของเส้นโลหิตนับร้อยและเส้นลมปราณต่างๆ ที่กระจายอยู่ทั่วร่างกาย ตำแหน่งของจุดนี้อยู่ที่บริเวณศีรษะซึ่งเป็นตำแหน่งสะสมของพลังหยาง และด้วยการพึ่งพากันของหยินและหยาง จะทำให้พลังหยางสามารถทะลวงเส้นลมปราณอินและหยางทั้งหมด และเชื่อมโยมจุดลมปราณต่างๆ ในร่างกายได้
ตำแหน่งของจุดหย่งเฉวียนอยู่ที่ฝ่าเท้า ซึ่งเป็นเส้นลมปราณไต เกี่ยวข้องกับการควบคุมการขับถ่ายของเสียออกจากร่างกาย
ผู้อาวุโสเฮ่อรู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่เขาก็กดตำแหน่งทั้งสองนี้ตามคำขอของหลินมั่ว
หลินมั่วหยิบเข็มเงินที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และทันใดนั้นก็แทงเข็มเงินสามเล่มลงบนหน้าของหลินซีพร้อมๆ กัน
ดวงตาของผู้อาวุโสเฮ่อเบิกกว้าง เข็มเงินทั้งสามเล่มแทงลงที่จุดฝังเข็มได้อย่างแม่นยำ
แม้ว่าผู้อาวุโสเฮ่อจะเป็นหมอที่เชี่ยวชาญมาหลายปีแล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถฝังเข็มพร้อมกันทีเดียวสามเล่มได้อย่างแม่นยำแบบนี้
หนุ่มน้อยคนนี้มีความสามารถเช่นนี้ด้วยหรือนี่
เพียงแต่ ต่อให้มีความสามารถล้นฟ้า ก็ไม่สามารถชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้!
ขณะที่ผู้อาวุโสเฮ่อกำลังครุ่นคิดอยู่ หลินมั่วได้ฝังเข็มทั้งหมดยี่สิบสามเล่มในยี่สิบสามตำแหน่งลงบนตัวของหลินซีแล้ว
เมื่อมองไปตามทิศทางของเข็มเงิน สีหน้าของผู้อาวุโสเฮ่อค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้นจนถึงประหลาดใจ
และเมื่อหลินมั่วฝังเข็มเล่มสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว ผู้อาวุโสเฮ่อก็ต้องตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ
ในเวลานี้ หลินซีที่ ‘ตายไปแล้ว’ หายใจออกมาเบาๆ นิ้วของเธอขยับเล็กน้อย
ผู้อาวุโสเฮ่อมีสีหน้าตกใจและมองหลินมั่วด้วยความรู้สึกตื่นตะลึง เขาเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ “สหายน้อยท่านนี้ วิ...วิธีฝังเข็มที่คุณใช้เมื่อสักครู่นี้ มี...มีชื่อหรือไม่”
ในใจของผู้อาวุโสเฮ่อมีคำตอบที่คาดเดาไว้อยู่แล้ว เพียงแต่ เขาไม่อยากจะเชื่อ จึงทำได้เพียงลองถามดูเท่านั้น
ใบหน้าของหลินมั่วสงบนิ่ง “เข็มเทวนิรมิต!”
“เช่นนี้นี่เอง!” ผู้อาวุโสเฮ่อร้องอุทานออกมา “อาจารย์ของผมเคยเล่าให้ฟังว่า บนโลกใบนี้มีเพียงเข็มเทวนิรมิตเท่านั้นที่สามารถดึงพลังแห่งฟ้าดินมาช่วยชุบชีวิตมนุษย์ให้ฟื้นคืนได้
“เพียงแต่ เข็มเทวนิรมิตนี้ได้สูญหายไปนานนับร้อยปีแล้ว คิดไม่ถึงว่า วันนี้ผมจะได้มีโอกาสเห็นด้วยตาของตัวเอง นับว่าสวรรค์เมตตาจริงๆ!”
เมื่อพูดจบ ผู้อาวุโสเฮ่อก็ยกมือขึ้นคารวะหลินมั่วอีกครั้ง “สหายน้อยท่านนี้ ผมมีตาหามีแววไม่ หากเมื่อสักครู่ได้ล่วงเกินไป ต้องขออภัยด้วย!”
“ไม่เป็นไร!” หลินมั่วหยุดชะงักชั่วครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เรื่องนี้ รบกวนคุณอย่าได้แพร่กระจายออกไป!”
เรื่องป้ายหยกอย่าเพิ่งกระจายออกไปจะเป็นการดีที่สุด อย่างไรเสีย การล่มสลายของตระกูลหลินก็เป็นเพราะป้ายหยกชิ้นนี้
ผู้อาวุโสเฮ่อประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็เข้าใจได้ในทันที การกลับมาของเข็มเทวนิรมิตไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย หากว่าแพร่กระจายออกไป ไม่รู้ว่านำมาซึ่งปัญหาอันใดบ้าง!
“สหายน้อยได้โปรดวางใจ ผมจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไปอย่างเด็ดขาด!” ผู้อาวุโสเฮ่อพูดด้วยความเคารพ
เวลานี้ มีเสียงโกลาหลดังมาจากหน้าประตู “ผู้จัดการหวังครับ ในนี้แหละ ไม่รู้ว่าไอ้คนคนนั้นมันเล่นของอะไรใส่ผู้อาวุโสเฮ่อ มันเอาคนตายเข้ามาที่นี่ คุณว่าอัปมงคลไหมล่ะ”
ประตูถูกผลักเปิดออก พนักงานแนะนำสินค้าคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับผู้จัดการร้าน
เมื่อเห็นผู้อาวุโสเฮ่อ สีหน้าของผู้จัดการหวังก็เผยให้เห็นรอยยิ้มประจบประแจงทันที พลางเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อมว่า “ผู้อาวุโสเฮ่อ เชิญคุณไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจะจัดการเอง!”
ผู้อาวุโสเฮ่อไม่สนใจเขา ยังคงมองไปที่หลินมั่วด้วยความเคารพ
ผู้จัดการหวังเองก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน เขามองดูสถานการณ์โดยรวมภายในห้องแล้วพูดอย่างเย็นชา “เอาศพโยนออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้!”
“บังอาจ!” ผู้อาวุโสเฮ่อโวยวายทันที
ผู้จัดการหวังตกใจและพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ ว่า “ผู้อาวุโสเฮ่อ คนตายไปแล้ว จะปล่อยไว้ที่นี่ มันจะไม่...”
“ใครบอกว่าเธอตายแล้ว!” ผู้อาวุโสเฮ่อแผดเสียงใส่ “คุณไม่เห็นหรือว่าสหายน้อยท่าน...ไม่สิ...คุณคนนี้ได้...”
ผู้อาวุโสเฮ่อกำลังคิดจะพูดว่าหลินมั่วได้ช่วยชีวิตหลินซีไว้แล้ว แต่กลับหยุดชะงักเมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากของเขา
หากพูดออกไป ไม่เป็นการเปิดเผยเรื่องของหลินมั่วหรอกหรือ
“หญิงสาวผู้นี้แค่เพียงบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น!” ผู้อาวุโสเฮ่อพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พวกคุณออกไปได้แล้ว ผมยังต้องรักษาอาการให้เธอต่ออีก!”
“หา?” ผู้จัดการหวังงุนงง “ผู้อาวุโสเฮ่อ “เมื่อสักครู่นี้คุณพูดเองว่าเธอตายไปแล้วไม่ใช่หรือครับ”
“ผมดูผิดเอง ไม่ได้หรือไง” ผู้อาวุโสเฮ่อพูดอย่างเย็นชา “คุณไม่ได้คิดจะเยาะเย้ยผมใช่ไหมที่แก่แล้วหูตาฝ้าฟาง”
ตอนนี้ผู้จัดการหวังมีเหงื่อชุ่มเต็มไปหมด ผู้อาวุโสเฮ่อเป็นถึงเสาหลักของร้านขายยาเซิ่งหยวน
ขนาดเจ้าของเซิ่งหยวนกรุ๊ปยังต้องให้เกียรติเขาเลย พวกเขาจะกล้าล่วงเกินได้อย่างไรกัน
“ออกไปได้แล้ว!” ผู้อาวุโสเฮ่อแผดเสียงด้วยความเดือดดาล
“ครับ ครับ...” ผู้จัดการหวังน้อมตัวลงพลางลากพนักงานแนะนำสินค้าคนนั้นเผ่นออกไปด้วยกัน
นอกประตู เสียงโมโหของผู้จัดการหวังก็ดังขึ้น “นี่คือคนตายที่นายบอกหรือ ไอ้เวรเอ๊ย เกือบหาเรื่องให้ฉันตายแล้วไหมล่ะ”