เล่ห์ร้ายพิชิตรัก: 020 ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 เป็นสาวเป็นนาง อย่าเที่ยวไปเรียกใครสุ่มสี่สุ่มห้าว่าสามี

ยวี่หว่านเกือบจะเซเข้าในอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้น ยังดีที่มือข้างนึงของเธอจับโต๊ะบาร์ไว้ได้ “หน้าไม่อาย” เสียงของยวี่หว่านดูเยือกเย็นแต่ในใจลึกๆกลับรู้สึกกลัว เพราะไม่ว่ายังไงหล่อนก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในสถานที่แบบนี้มาก่อน “สามีฉันไม่ธรรมดานะ ถ้าคุณทำอะไรฉันแม้แต่ปลายเล็บ รับรองว่าเขาไม่ปล่อยคุณไว้แน่” แม้ว่าประโยคนี้ยวี่หว่านจะพูดให้ผู้ชายคนนั้นฟัง แต่ก็ตั้งใจยั่วเฉิงฉีตงด้วย

หล่อนยืนหลังชนกับเฉิงฉีตง แขนตรงที่ถูกชายคนนั้นจับอยู่เป็นบริเวณที่มีผ้าพันแผลพันอยู่พอดี เพราะผู้ชายดึงเธออย่างแรง ทำให้เริ่มมีเลือดซึมออกมา

ผู้ชายคนนั้นเห็นว่าเฉิงฉีตงไม่ได้สนใจเธอเลย จึงไม่กลัวแม้แต่น้อย “คุณเรียกเขาสิ ดูว่าเขาสนใจคุณมั้ย” ยวี่หว่านตัดสินใจหันไปเรียกชายหนุ่มอย่างร้อนรน “ที่รัก ผู้ชายคนนี้เขารังแกฉัน”

ความกลัวและกังวลของหล่อนถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางบึ้งตึง เฉิงฉีตงเอียงตามองเธอเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถในการแสดงได้ดีทีเดียว

ผู้ชายคนนั้นได้ยินยวี่หว่านเรียก”สามี” ด้วยอาการงอน ก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด หัวเราะแล้วพูดว่า “โอ๋ เรียกให้ฉันได้ยินอีกสิ คืนนึงเท่าไร ฉันเหมาเลยก็แล้วกัน” ยวี่หว่านพอได้ยินว่าตนถูกตีราคา หล่อนก็โกรธจนหน้าแดง ผู้ชายคนนั้นขยับเข้ามาจนริมฝีปากแทบจะแนบกับแก้มของเธออยู่รอมร่อ

“เฉิงฉีตง!” ในที่สุดยวี่หว่านก็ทนไม่ไหว หลับตาแล้วเรียกขื่อชายหนุ่มออกมา

“ปล่อยมือซะ” ทันใดนั้นยวี่หว่านก็รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นคลายมือที่จับเธอไว้ เธอลืมตาขึ้นมอง ก็เห็นว่าเฉิงฉีตงยื่นแขนออกไปจับที่ข้อมือของชายคนนั้น

ผู้ชายคนนั้นรู้สึกเจ็บจนกัดฟันไว้แน่น แล้วหันไปจ้องหน้าเฉิงฉีตง “ไม่ใช่กงการอะไรของแก อย่ามายุ่ง”

ยวี่หว่านพอเห็นว่าเฉิงฉีตงช่วยเธออยู่ ก็รีบไปหลบที่หลังของชายหนุ่ม พูดด้วยน้ำเสียงต่ำๆ “ที่รัก.....”

ผู้ชายคนนั้นตกใจ ชายหนุ่มคนนี้เป็นสามีของเธอจริงๆงั้นเหรอ?

“ขอโทษ ขอโทษ.....” ผู้ชายคนนั้นรีบขอโทษขอโพย

เฉิงฉีตงปล่อยมือเขาออก แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋าชุดสูทของเขาออกมาเช็ดมืออย่างคนที่รักความสะอาด

ดวงตาลึกดำขลับคู่นั้นเงยหน้าขึ้นมอง

“ให้มันไสหัวไป” เฉิงฉีตงพูดกับบาร์เทนเดอร์ที่อยู่ข้างๆ บาร์เทนเดอร์ได้ยินดังนั้นก็รีบแจ้งบอดี้การ์ดประจำผับทันที บอดี้การ์ดเข้ามาแล้วจับผู้ชายคนนั้น “โยน” ออกไปทันที

ยวี่หว่านเห็นดังนั้น ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

ดูไปดูมาเฉิงฉีตงก็ไม่ได้หัวรั้นขนาดนั้น ผู้ชายสุดท้ายแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเห็นผู้หญิงน้ำตาของผู้หญิง

“ขอบคุณคุณเฉิงนะคะ คุณช่วยฉัน เห็นทีฉันคงต้องตกล่องปล่องชิ้นกับคุณแล้วล่ะ” ยวี่หว่านพูดเป็นเชิงคำคม เธอจงใจล้อเลียนเฉิงฉีตง ทั้งๆที่รู้ว่าเฉิงฉีตงไม่มีทางสนใจเธอแน่นอน

เฉิงฉีตงหมดอารมณ์ที่จะดื่มต่อ จึงหยิบบัตรใบหนึ่งยื่นให้พนักงานคิดเงิน ระหว่างรอคิดเงินเขาก็มองดวงตาที่ยังดูตกใจกลัวไม่หายของยวี่หว่าน

“เป็นสาวเป็นนาง อย่าไปเที่ยวเรียกใครสุ่มสี่สุ่มห้าว่าสามี” เสียงเขาดูมีพลังดึงดูดอย่างยิ่ง พูดจบก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่เช็ดมือเสร็จแล้วโยนลงในถังขยะใกล้ๆด้วยท่าทางสบายๆ

ยวี่หว่านอมยิ้ม พอหล่อนยิ้มหางตาของหล่อนก็โค้งลง เป็นรอยยิ้มยิ้มไปถึงดวงตา“คุณเฉิงกำลังสั่งสอนฉันเหรอคะ แต่ฉันก็ไม่ได้เรียกใครสุ่มสี่สุ่มห้านี่คะ ฉันเรียกแค่คุณคนเดียว” ยวี่หว่านรู้สึกว่าหน้าของเธอหนาเสียจนมีดยังกรีดไม่เข้า แต่ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อเอาใจเฉิงฉีตงทั้งนั้น