เล่ห์ร้ายพิชิตรัก: 003 ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 ไม่มีใครชอบผู้หญิงโลภมากหรอก

เฉิงฉีตงได้ยินดังนั้น ความสนุกในดวงตายิ่งดูเพิ่มมากขึ้นไปอีก

“เฉียวหลานซินคือแม่ของฉันค่ะ แม่คงจะอยากให้น้องสาวของฉันแต่งงานกับคุณ แต่ฉันอยากมาแทนตำแหน่งของน้องสาว ไม่ทราบว่าคุณเฉิงจะให้โอกาสฉันมั้ยคะ”

“เท่าที่ผมทราบ เฉียวหลานซินมีลูกสาวเพียงคนเดียว ทำไมผมต้องให้โอกาสผู้หญิงที่สถานะไม่ชัดเจนแบบคุณด้วย?” เฉิงฉีตงพูดด้วยความระแวดวระวัง

เขาจับคางของหญิงสาวไว้แน่น จนเธอรู้สึกเจ็บจนชา แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมา

หล่อนนั่งบนตักเขา แต่สายตาไม่กล้ามองแผงอกอันกำยำของชายหนุ่ม

“สาเหตุที่เฉียวหลานซินจะยกลูกสาวให้คุณ ก็หวังจะได้ผลประโยชน์จากธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ของคุณ แต่สำหรับฉัน ฉันต้องการสามสิบล้านเท่านั้น ที่เหลือฉันจะไม่เข้าไปยุ่งย่ามสักสตางค์แดงเดียว”

หล่อนมั่นใจว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ามีความฉลาดพอ ใครๆต่างก็พูดว่าเขาเป็นแดร็กคิวล่าในวงการธุรกิจ เพียงแค่เขากระดิกปลายนิ้วก็สามารถล้มธุรกิจขนาดกลางได้ เขาฉลาดขนาดนี้ แน่นอนว่าจะไม่ทำธุรกิจที่ตัวเองต้องขาดทุนเป็นแน่

“ไม่มีใครชอบผู้หญิงโลภมากหรอก” น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มหนัก เสียงแหบๆของเขาฟังแล้วช่างมีเสน่ห์เหลือล้น

“ฉันต้องการเงินสามสิบล้านกับตำแหน่งคุณนายเฉิงที่ยังว่างอยู่เพียงเท่านั้น ไม่ต้องการความรักอะไรจากคุณ อย่างนี้เรียกว่าโลภเหรอคะ? ”

สายตาของเฉิงฉีตงดูเหนื่อยล้า เขามองหญิงสาวอยู่นานจนในที่สุดเริ่มจะหมดความอดทน เสี้ยววินาทีต่อมาเขาก็จับหญิงสาวเหวี่ยงออกจากตัก เฉียวยวี่หว่านล้มคะมำลงบนพรมตรงหน้า โชคดีที่พรมนั้นอ่อนนุ่ม ทำให้หล่อนไม่ต้องเจ็บตัว

เฉิงฉีตงเข้ามาประกบหญิงสาว มุมปากเผยให้เห็นรอยยิ้ม ระยะห่างเพียงน้อยนิดระหว่างกัน ทำให้ได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆบนตัวของชายหนุ่ม ผสมกับกลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่บนตัวเขา

“ผู้หญิงที่ไม่รู้จักประมาณตัวเองมีแต่จะทำให้คนอื่นสมเพช ไม่น่ารักเลยสักนิด”

เฉียวยวี่หว่านสูดหายใจเข้าลึกๆทีหนึ่งก่อนจะยื่นมือคว้าพรมข้างๆ ไม่กล้าขยับตัว

“พ่อบ้าน ส่งแขก” เฉิงฉีตงตะโกนออกไป ในที่สุดพ่อบ้านและบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่หลังประตูก็กรูเข้ามา

เหล่าบอดี้การ์ดเองต่างก็กลัวจะถูกลงโทษ ที่คฤหาสน์ตระกูลเฉิงที่ยิ่งใหญ่กลับมีผู้บุกรุกเข้ามาได้ง่ายๆแบบนี้

บอดี้การ์ดสองคนที่จับข้อมือของยวี่หว่านไว้ กลับถูกยวี่หว่านใช้รองเท้าส้นสูงเหยียบเข้าไปบนเท้าของเขาอย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้บอดี้การ์ดทั้งสองรีบปล่อยมือจากหญิงสาว

“ฉันไปเองได้” หล่อนแสร้งวางท่านิ่งงเฉย รอยยิ้มที่มุมปากหุบลง “คุณเฉิง เก็บตำแหน่งคุณนายเฉิงไว้ให้ฉันด้วยนะคะ”

พูดจบ หญิงสาวก็หันหลังเดินออกไป

“คุณผู้ชาย ให้แจ้งตำรวจมั้ยครับ” พ่อบ้านเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

คฤหาสน์หลังนี้สร้างมาแล้วหลายปี เพิ่งจะมีผู้บุกรุกเข้ามาครั้งแรกก็วันนี้.....

สายตาของเฉิงฉีตงมองไปเห็นกระเป๋าถือบนโซฟาที่อยู่ตรงข้าม หรี่ตามองแวบหนึ่งก็ลุกขึ้น ก้าวไปยังโซฟาตัวนั้น แล้วหยิบกระเป๋าที่อยู่บนโซฟาขึ้นมา

เขาหยิบบุหรี่ที่อยู่บนโต๊ะรับแขกขึ้นมาจุด ดูดเข้าไปแรงๆทีหนึ่ง แล้วใช้มือที่คีบบุหรี่อยู่นั้นเปิดกระเป๋าถือออก

ในกระเป๋าถือมีบัตรเอทีเอ็มสองใบ และบัตรประจำตัวประชาชนอีกใบหนึ่ง นิ้วที่แสดงให้เห็นถึงข้อต่อที่ชัดเจนหนีบบัตรไว้ มองบัตรนั้นอย่างละเอียดท่ามกลางควันบุหรี่ที่พ่นออกมา

“เฉียวยวี่หว่าน” ชายหนุ่มอ่านชื่อหญิงสาวบนบัตร น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก

“ไปหาข้อมูลผู้หญิงคนนี้มา”

“ครับ”