เล่ห์ร้ายพิชิตรัก: 016 ตอนที่ 16

บทที่ 16 ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็น

“เจ็บมาพอสมควร ต้องรีบเอาเศษแก้วออกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอาจจะอักเสบได้” จี้ซ่าวเป็นศัลยแพทย์ประจำโรงพยาบาลในเครือเมือง B ที่จริงก็ถึงเวลาเปลี่ยนกะแล้ว ชีวิตกลางคืนกำลังจะเริ่มขึ้น ไม่คิดว่าจะมีผู้ป่วยฉุกเฉินที่ต้องรีบรักษาเข้ามาอีกคน

“คุณหมอคะ จะเป็นแผลเป็นมั้ยคะ” ยวี่หว่านนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย เนื้อตัวเปียกปอน ผมเผ้าก็เปียกไม่เป็นทรง เปียกชนิดที่ไม่เหลือชิ้นดี

จี้ซ่าวที่สวมหน้ากากอนามัย กำลังเตรียมอุปกรณ์อยู่ขำออกมา “ที่แท้ผู้หญิงทุกคนต่างก็กังวลแค่ว่าจะเป็นแผลเป็นมั้ย สบายใจได้ครับ หน้าคุณสวยขนาดนี้ บนตัวต่อให้มีแผลเป็นนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก”

ยวี่หว่านรู้สึกว่าหมอคนนี้ช่างเจ้าสำนวน จริงๆแล้วหล่อนเป็นคนที่เฉยๆกับคนอื่น ยิ่งถ้าไม่สนิทด้วยแล้วก็จะไม่พูดเล่นด้วย

หล่อนไม่ตอบรับ จี้ซ่าวฉีดยาชาให้หล่อนบางที่ แล้วเริ่มทำแผล

จี้ซ่าวเป็นหมอศัลยกรรมมือหนึ่งของโรงพยาบาล ทำแผลเร็ว เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการเสร็จเรียบร้อย

“แผลที่ข้อเท้าค่อนข้างลึก สองสามวันนี้พยายามเดินน้อยๆนะครับ” จี้ซ่าวเขียนบันทึกประวัติคนไข้ไปพลางกำชับยวี่หว่านไปพลาง

ยวี่หว่านที่กำลังสวมรองเท้า ตอบกลับจี้ซ่าว “อืม”

ในขณะนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก รองเท้าหนังผู้ชายคู่หนึ่งปรากฏในระยะสายตาของยวี่หว่าน หล่อนไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นผู้ป่วยคิวต่อไป ก็เลยสวมรองเท้าต่อ

แต่กลับได้ยินหมอทักทายผู้ที่มาอย่างตื่นเต้น “ฉีตง นายรอฉันแป๊บนึงนะ ฉันยังมีคนไข้อยู่อีกคนนึง”

ฉีตง ยวี่หว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย หล่อนมองตามรองเท้าหนังขึ้นไปข้างบน ขายาวเรียว หากมองแต่ร่างกายอย่างเดียว ผู้ชายคนนี้ดูจะมีวุฒิภาวะและดูภูมิฐานยิ่งนัก ตอนที่หล่อนเห็นเป็นหน้าของเฉิงฉีตงนั้น ใจแทบตกลงไปที่ตาตุ่ม

เฉิงฉีตงมองเห็นเป็นยวี่หว่านก็รู้สึกไม่พอใจนัก ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่ผู้หญิงคนนี้

“กลางคืนพยายามอย่าอาบน้ำหรือให้แผลโดนน้ำนะครับ เศษแก้วพวกนี้ไม่สะอาด ถ้าอักเสบเป็นหนองขึ้นมาจะลำบาก” จี้ซ่าวกำชับยวี่หว่านต่อ ยวี่หว่านพยักหน้ารับคำ กะเผลกเท้าลุกขึ้น ในใจยังคงอาฆาตผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เขาจะมาโรงพยาบาลชัดๆ แต่ไหงกลับบอกว่าไม่ผ่านทางนี้

แต่พอนึกย้อนกลับ หล่อนกับเฉิงฉีตงก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาไม่ช่วยเธอก็ดูสมเหตุสมผลอยู่

“เรียบร้อยแล้ว คุณเอาใบนี้ไปเบิกยานะ” จี้ซ่าวส่งกระดาษใบหนึ่งให้ยวี่หว่าน “ฉีตง ไปกันเถอะ”

เฉิงฉีตงไม่ได้ตอบรับ เขามองยวี่หว่านกะเผลกเท้าเดินไปยังประตู ส่วนจี้ซ่าวก็มองตามเฉิงฉีตงที่กำลังมองไปที่ยวี่หว่าน อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณไม่มีญาติมาด้วยเหรอครับ”

“ไม่มีค่ะ” พ่อแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ใครล่ะจะสนใจเธอ

จี้ซ่าวยังไงก็ยังเป็นหมอที่เอาใจใส่คนไข้ เขายื่นมือไปหยิบใบสั่งยาในมือของยวี่หว่าน “คุณรอตรงนี้สักครู่นะครับ ผมจะไปรับยาให้”

ยวี่หว่านไม่ได้ปฏิเสธ จี้ซ่าวเดินไปแล้ว ในห้องฉุกเฉินก็เหลือแค่เธอกับเฉิงฉีตงเพียงสองคน

บรรยากาศดูช่างน่าอึดอัดยิ่งนัก

หล่อนหันไปมองผู้ชายเย็นชาคนนั้น พูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็นเท่านั้น”

“ผมไม่ได้มีหน้าที่ส่งคนแปลกหน้าไปโรงพยาบาล” ชายหนุ่มเอามือหนึ่งล้วงกระเป๋า ยืนอยู่ที่เดิม ตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่