เล่ห์ร้ายพิชิตรัก: 011 ตอนที่ 11

ตอนที่ 11 คำพูดแค่ว่าคุณหลงผิดไปชั่ววูบมันลบล้างที่ฉันต้องเข้าคุกไปสองปีได้มั๊ย?

เจียงมู่ถิงพาสองสาวเข้าไปในงานแล้ว เขาก็เดินถือแก้วไปพบคนโน้นคนนี้ ซานซานที่นั่งอยู่อีกฝั่งได้แต่มองตามร่างของชายหนุ่ม

ยวี่หว่านยื่นมือไปโบกให้หญิงสาวรู้ตัว “อยากมองทำไมไม่มองแบบเปิดเผยไปเลยล่ะ ยังไงเขาก็คือคู่หมั้นของแกนะ แต่แกเจอพี่เขาทีไรกลับทำตัวเหมือนเด็กน้อยที่พบหน้าครูประจำชั้นงั้นแหละ”

ซานซานเพ่งมองแล้วยิ้มเย้ยหยัน “พวกเราคุยกันแล้วว่าจะทำเป็นไม่รู้จักกันต่อหน้าคนอื่น รอให้ถึงวันเกิดของฉันปีนี้ พวกเราก็จะยกเลิกการแต่งงาน”

“พี่ชายฉันรู้จักเลือกเวลาดีนะ ให้ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ในวันเกิดแกเลย” ยวี่หว่านไม่อยากจะโน้มน้าวซานซาน ได้แต่ขมวดคิ้วน้อยๆ “ฉันจะไปหยิบเครื่องดื่ม”

ยวี่หว่านยืนขึ้น เดินไปยังบาร์อาหารที่อยู่ข้างๆ กำลังจะหยิบนมร้อนขึ้นมา

ตอนที่หล่อนกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบแก้ว กลับมีมือคู่หนึ่งหยิบแก้วใบนั้นตัดหน้าเธอไป

“ยวี่หว่าน” เสียงของมู่เฉิงเหยียนที่เรียกชื่อเธอ ทำเอาเธอตัวสั่นเล็กน้อย หล่อนเงยหน้าขึ้น สบตากับมู่เฉิงเหยีบน

เมื่อก่อน ดวงตาคู่นี้นี่แหละที่ทำเอาหญิงสาวหลงใหลได้ถึงเจ็ดแปดปี

“รุ่นพี่มู่ ไม่สิ ตอนนี้ฉันควรเรียกคุณว่าประธานมู่สินะ” ยวี่หว่านเชิดสายตาขึ้นเบาๆดูเย้ยหยัน

“ยวี่หว่าน เลิกพูดจากับผมแบบนี้ได้มั้ย” เดิมทีมู่เฉิงเหยียนเป็นรุ่นพี่ของหล่อนสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัย S เขาเรียนด้านการเงิน แต่ด้วยความที่หน้าตาดีและตัวสูง จึงมักจะถูกนักศึกษาภาควิชาการออกแบบแย่งตัวให้มาเป็นนายแบบให้ และเพราะแบบนี้นี่เองที่ทำให้ยวี่หว่านกับเขารู้จักกัน หลังเวทีการแข่งขันออกแบบแฟชั่นที่นิวยอร์กเมื่อสองปีที่แล้ว เขาก็ไปเป็นนายแบบให้เธอ แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นเวที เธอก็ถูกตัดสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันเนื่องจากจงใจทำร้ายร่างกายผู้อื่น

ยวี่หว่านจิบนมร้อนลงคอไป ในใจลึกๆรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก แต่ก็แสดงออกมาไม่ได้

“ให้พี่ชายหลอกฉันเข้ามาในงานได้ คุณสะใจนักใช่มั้ย” ยวี่หว่านเข้าใจเรื่องราวเมื่อได้พบกับเขา เจียงมู่ถิงคงช่วยเพื่อให้เขาได้พบกับเธอ

ในตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“เราไปหาที่คุยกันเงียบๆได้มั้ย” ใบหน้าของมู่เฉิงเหยียนยังคงไว้ซึ่งสีหน้าอบอุ่น สุภาพนุ่มนวล

ยวี่หว่านไม่ปฏิเสธเขา เพราหล่อนอยากจะรู้เหมือนกันว่ามู่เฉิงเหยียนจะพูดอะไรกับเธอ

*

ยวี่หว่านยืนอยู่ตรงมุมสุดทางเดินของโรงแรม เงยหน้าขึ้นมองมู่เฉิงเหยียน

“ยวี่หว่าน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้วผมผิดเอง”

“ใช่” ยวี่หว่านไม่ตกหลุมพรางของเขา

มู่เฉิงเหยียนทำหน้าสำนึกผิด “ผมไม่คิดว่าลู่อี้หนงจะทำถึงขั้นส่งคุณเข้าคุก”

“คุณไม่ได้ขึ้นเตียงไปคุยกันมาเรียบร้อยแล้วเหรอ ทำไมยังรู้จักเขาไม่ดีพออีกล่ะ” ยวี่หว่านพูดประชดประชัดใส่มู่เฉิงเหยียน แต่ในใจเจ็บเหมือนถูกหยิกเนื้อเข้าอย่างแรง

ลู่อี้หนงเคยไปเยี่ยมเธอที่คุกเมื่อสองปีที่แล้ว คำพูดที่ปากแดงระเรื่อของหล่อนเคยพูดกับเธอเธอยังจำมันได้ดีจนถึงทุกวันนี้ “มู่เฉิงเหยียนที่เธอตามจีบมาแปดปี ฉันเพียงแค่กระดิกนิ้วเขาก็ยอมขึ้นเตียงกับฉันแล้ว เขาคงจะช่วยเป็นพยานให้เธอหรอกนะ”

แค่คิดถึงมัน ยวี่หว่านก็จิกเล็บเข้าที่กลางฝ่ามือ

“ตอนนั้นผมก็แค่หลงผิดไปชั่ววูบ” มู่เฉิงเหยียนสารภาพออกมา

ยวี่หว่านกัดฟันแน่น ขอบตาแดงก่ำมองไปที่เขา “คำพูดแค่ว่าคุณหลงผิดไปชั่ววูบมันลบล้างที่ฉันต้องเข้าคุกไปสองปีได้ด้วยเหรอ? มันจะง่ายไปหน่อยมั้ย? ต่อไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่งั้นเกิดฉันโกรธแล้วพูดเรื่องที่คุณมีอะไรกับน้องสาวของฉันออกไป สีหน้าของทุกคนคงจะดูไม่จืดนะ คุณว่ามั้ย?”