นักล่าสัตว์เลี้ยง: ตอนที่ 058 ตอนที่ 24

ตอนที่ 58 คุณลุงจินที่จูงสุนัขเดินเล่น

ตอนกลางวันเมื่อเลือกทานอาหารเที่ยงที่ร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งเสร็จ เจียงเชียนเสวี่ยตัดสินได้เลยว่าคุณภาพของอาหารร้านนี้ดีไม่ถึงมาตรฐานของรายการไลฟ์สด จากนั้นก็นั่งรถแท็กซี่ไปที่ทะเล เล่นอยู่บนชายหาดกับเจ้าแมวเปอร์เซียพักใหญ่ แล้วค่อยกลับบ้าน

หลังจากที่ลงจากรถแท็กซี่แล้ว เธอถือกระเป๋าแมวบอกกับ รปภ.หน้าเขตบ้านพักว่า อีกสักครู่จะมีของมาส่ง ช่วยเซ็นรับแทนเธอด้วย แล้วไม่ต้องโทรแจ้งเธอ ถ้ามีเวลาเธอค่อยจะมาเอาของ

ผู้พักอาศัยของบ้านละแวกนี้ร่ำรวยและน่านับถือ รปภ.คนไหนจะกล้าปฏิเสธตอบว่า "ไม่"

ถนนภายในเขตบ้านพักกว้างขวาง สะอาดสะอ้าน สภาพแวดล้อมดี มีพื้นที่สีเขียวเยอะ ยังมีต้นอู๋ถงอายุยี่สิบกว่าปีที่ปลูกจากที่อื่นแล้วย้ายเข้ามาปลูกไว้ที่นี่ ตรงกลางมีทะเลสาบขนาดเล็กที่สร้างขึ้น คล้ายกับสวนสาธารณะเล็กๆ เพียงแต่เงียบเกินไป ไม่เจอเพื่อนบ้าน ถึงแม้ว่าพบก็จะรีบร้อนเดินออกไป ก็คงเหมือนกับกลุ่มควันที่แออัดของโลกมนุษย์ลอยมายังแดนสวรรค์กว่างหาน

เมืองกว่างหานสวยงามก็จริง แต่เงียบเหงามาก

คนงานคนหนึ่งกำลังตัดหญ้าให้เรียบโดยใช้เครื่องตัดหญ้า ไม่ไกลกันนักมีคนวัยกลางคนคนหนึ่งจูงสุนัขอยู่ จูงที่ว่านี้เป็นการจูงเจ้าฮัสกี้ "แบบปล่อยมือ" คนคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดา สวมรองเท้าแตะ ดูแล้วก็ไม่ต่างกับลุงวัยกลางคนที่อยู่ในชุมชนธรรมดา แต่ถ้าสามารถมีเวลาว่างจูงสุนัขมาเดินเล่นได้แบบนี้แสดงว่าบ้านของเขาอย่างต่ำคงราคาร้อยล้าน

เจ้าฮัสกี้ไม่มีทางหายไปจากที่นี่ได้ ไม่ต้องห่วงด้วยว่าจะถูกรถชน หรือถ้าหายจริงๆ ก็มี รปภ.ทำหน้าที่ค้นหา

มันคงจะได้กลิ่นเจ้าแมวเปอร์เซีย เจ้าฮัสกี้ที่อยู่ไกลๆ วิ่งหน้าตั้งมาทางเธอ วนรอบกระเป๋าแมวเจียงเชียนเสวี่ยกลัวว่าแมวเปอร์เซียจะตกใจ จึงโบกมือไล่เจ้าฮัสกี้ "ไปๆ ไปเล่นทางนู้น!”

เจ้าฮัสกี้ยังทำหน้าแป้นแล้น มองตากลมดิก ส่ายหน้าทำเหมือนแกล้งฟังไม่รู้เรื่อง

ในตอนนี้เอง ฉับพลันก็มีเท้าแมวน้อยๆ โผล่ออกมาจากกระเป๋าแมว ชนเข้าที่หน้าของเจ้าฮัสกี้แล้วสะกิดเบาๆ เจ้าฮัสกี้ทำเหมือนถูกเตะเข้าที่ท้อง กระโดดโหย่ง ทำเอวโค้งกระโดดไปข้างหลัง เพื่อหลบอันตรายจากอุ้งเท้าน้อยๆ

เจ้าฮัสกี้ถอยหลังไปวนอยู่รอบๆ หางก็ตก สีหน้าจริงจังคิดถึงชีวิตของตน เหมือนกำลังบอกว่า ให้ตายเถอะ แบบนี้ไม่ถูกนะ

ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงรู้สึกว่าใบหน้านั้นช่างเหมือนกับเจ้าของร้านขายสัตว์เลี้ยง จึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้

(เสียงแทรก : จางจื่ออันที่นอนอยู่บนเก้าอี้ลุกขึ้นมาจาม ใครแช่งฉัน? นอนอยู่ดีๆ ก็ยังถูกยิง!)

ชายหนุ่มวัยกลางคนเอามือไพล่หลังเดินตามมา "เสี่ยวเสวี่ยกลับมาแล้ว!”

เจียงเชียนเสวี่ยตอบกลับอย่างน่าเอ็นดู "สวัสดีค่ะ ลุงจิน"

เธอรู้ว่าชายคนนี้เป็นเถ้าแก่ สนิทกับพ่อของเธอมาก เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาแซ่จิน

แต่ว่าปีนี้ไปที่ไหนก็มีแต่เถ้าแก่ เหมือนสวรรค์โยนก้อนหินลงมาแตกออกเป็นเถ้าแก่ถึงเจ็ดแปดคน แม้กระทั่งคนที่ขโมยแมวที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงเมื่อเช้านี้ยังเป็นเถ้าแก่

ถึงแม้ว่าจะเป็นเถ้าแก่ที่แซ่จิน แต่ก็เป็นเหมือนคนประเภทที่ชอบทิ้งงาน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเขาจูงสุนัขเดินเล่นในตอนกลางวันแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปบริษัทของเขาจะไม่มีปัญหาเหรอ? เธอคิดว่าถ้าทำงานยุ่งอยู่ที่บริษัทตั้งแต่เช้าจนเย็นแบบพ่อน่าจะทำให้พนักงานสบายใจกว่า

ตอนที่กลับมาจากทะเล เธอไม่ได้รูดซิปปิดกระเป๋าแมวจนสุด เหลือช่องว่างไว้นิดหน่อย ในตอนนี้เจ้าแมวเปอร์เซียก็โผล่หน้าออกมาจากช่องว่าง มองซ้ายมองขวาหาสุนัขตัวเมื่อกี้ อย่าดูถูกว่ามันยังเด็ก แค่ยังไม่ได้ขู่จริงจังเฉยๆ หรอก

"ไอยะ นี่เป็นแมวที่เพิ่งซื้อเหรอ" ลุงจินมองดูหน้าแมวน้อยที่โผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง

"ค่ะ ซื้อมาไว้เล่นแก้เหงาน่ะค่ะ" เธอพูด

"ฮ่าฮ่า ต่อไปหมู่บ้านเราต้องมีประกวดสุนัขกับแมวบ้างแล้วล่ะ แต่ให้ครึกครื้นสักหน่อยก็คงจะดี หมู่บ้านเรานี่ดีทุกอย่าง เพียงแต่เงียบเกินไป"

เจ้าฮัสกี้เป็นตัวอย่างที่โอนอ่อนตามศัตรูอย่างเห็นได้ชัด เมื่อกี้มันคงคิดว่าแมวที่อยู่ในกระเป๋าเป็นแมวที่โตแล้ว ค่อนข้างดุ แต่ใบหน้าที่โผล่ออกมาเป็นแค่ลูกแมวเด็ก จึงยื่นหน้าเข้ามากวนทันที

ลุงจินดุมันนิดเดียว มันโกรธจนลงไปนอนกับพื้นหญ้า เหมือนลูกสะใภ้ที่มีเรื่องคับอกคับใจ

"โห ลุงจินเจ้าฮัสกี้ของคุณลุงฝึกได้ดีเลยทีเดียวนะคะ! เชื่อฟังคำสั่งมากๆ เลย" เจียงเชียนเสวี่ยค่อนข้างแปลกใจ

“ใช่แล้ว การฝึกสุนัขเป็นเรื่องที่สนุกมาก พอฝึกให้มันทำได้แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จด้วย:black">” ลุงจินหัวเราะเหอๆ “ลุงไม่รู้ว่าเสี่ยวเสวี่ยอยากเลี้ยงสัตว์ ไม่งั้นจะให้คนหาม้าอลาสก้าพันธุ์ผสมมาให้”

เจียงเชียนเสวี่ยโบกมือ “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะลุงจิน เมื่อก่อนหนูก็ไม่คิดอยากจะเลี้ยงแมวหรอกค่ะ พอได้เห็นแล้วเกิดชอบ เลยซื้อกลับมา และแมวตัวนี้ก็เชื่องมาก เจ้าของร้านขายสัตว์เลี้ยงได้ฝึกมันมาเป็นอย่างดีแล้วค่ะ”

ลุงจินได้ยินก็ตาค้าง ไม่เคยได้ยินว่าร้านขายสัตว์เลี้ยงที่ไหนจะช่วยฝึกสัตว์เลี้ยงให้ก่อนขายด้วย

ถึงแม้ว่าเจียงเชียนเสวี่ยจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เนื่องจากพ่อแม่ประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดี ความคิดยังคงเป็นเด็กอยู่ พอได้ของเล่นใหม่ก็อดไม่ได้ที่จะอวด

“ลุงจินคอยดูสุนัขของคุณลุงไว้ดีๆ นะคะ” เธอพูด เอากระเป๋าแมววางลงบนพื้นหญ้า เห็นว่าเจ้าฮัสกี้ไม่ได้กระโดดพุ่งเข้ามา จึงเปิดกระเป๋าแมว อุ้มเจ้าแมวเปอร์เซียออกมา

“หึหึ ยังเด็กอยู่เลยนี่ เพิ่งจะสี่ห้าเดือนเองมั้ง? ฝึกได้เหรอ?” น้ำเสียงของลุงจินมีความสงสัยปนอยู่

“ฮี่ฮี่ อย่าดูถูกเชียวนะคะ”

เจ้าแมวเปอร์เซียอยู่ในกระเป๋านานแล้ว ทั้งยังมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้น ข้างๆ ก็เป็นชายแปลกหน้าคนหนึ่ง มันจึงดูงงๆ แยกทิศไม่ออก ดวงตาอัลมอนด์สีเหลืองจ้องมองเจ้าฮัสกี้อย่างระมัดระวัง ร้องเสียงเมี๊ยว

“มานี่ เสวี่ยฉิว (ลูกบอลหิมะ) ไม่ต้องกลัว เรามาแสดงให้ลุงจินดูกันสักหน่อย!” เสวี่ยฉิวเป็นชื่อที่เจียงเชียนเสวี่ยเพิ่งจะคิดได้เมื่อไม่นานนี้ ในขณะที่พูดเธอก็ปรบมือสามครั้ง

เจ้าแมวน้อยเปอร์เซียไม่รู้ว่าตัวเองถูกตั้งชื่อว่า ‘เสวี่ยฉิว’ แต่เมื่อเจ้านายปรบมือสามครั้งแสดงว่ามันต้องเตรียมตัวเองให้พร้อม เรื่องนี้ถูกบันทึกไว้ในสมองส่วนลึกของมัน เป็นเรื่องที่พิเศษกว่าทุกสิ่ง

เสวี่ยฉิวเปลี่ยนเป็นท่านั่งตามที่ถูกสอนมาทันที นั่งยองๆ อยู่บนพื้นหญ้า ตาทั้งสองจ้องมองเจ้าของ รอฟังคำสั่งต่อไป

“เอ๊ะ? ก็ใช้ได้นี่...” ลุงจินคิดว่าท่านั่งนี้เป็นผลสำเร็จของการฝึกแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าชื่นชม อย่างไรเสียแมวเล็กๆ ยังฝึกได้ถึงขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

เจียงเชียนเสวี่ยปรบมืออีกครั้ง เสวี่ยฉิวก็เดินเป็นเลขแปดอยู่บนพื้นหญ้า พอเดินครบหนึ่งรอบก็กลับมาที่เดิม นั่งท่าเดิมอีกครั้ง

ตาของลุงจินจ้องไม่กะพริบ สีหน้าแสดงท่าทางว่าพอสู้กับเจ้าฮัสกี้ของเขาได้

คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าแฝงความหมายว่าอะไร แต่เขารู้ดี เพราะเขาวางแผนว่าจะเอาท่า ‘เดินเป็นเลขแปด’ นี้ไปสอนเจ้าฮัสกี้

สุนัขสามารถสอนให้ทำท่า ‘เดินเป็นเลขแปด’ ได้ แต่น่าจะถูกเรียกว่า ‘หมุนเป็นเลขแปด’ มากกว่า จะว่าไปก็เป็นการหมุนไปหมุนมาระหว่างวัตถุทั้งสอง ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดเป็นเวลานาน ก็จะสามารถมีปฏิกิริยาโต้ตอบแบบนี้ได้ ได้ฟังเสียงของเจ้าของ ได้เห็นวัตถุที่คุ้นเคย ก็จะปฏิบัติโต้ตอบแบบนี้ได้ทันที

เมื่อครู่แมวตัวนี้ ‘เดินเป็นเลขแปด’ อยู่บนพื้นราบ นี่ก็ไม่รู้ว่าจะสูงกว่าท่า ‘หมุนเป็นเลขแปด’ ไปถึงขั้นไหน!

ไม่มีการทำอ้างอิงเรื่องวัตถุคงที่ ไม่ต้องพึ่งเสียงอันบริสุทธิ์ของเจ้าของก็สามารถทำปฏิกิริยาเช่นนี้ได้ เป็นเรื่องที่พิสดารเป็นที่สุด!