นักล่าสัตว์เลี้ยง: ตอนที่ 038 ตอนที่ 22
ตอนที่ 38 ก้อนหินที่ระยิบระยับ
ซิงไห่ดูเหมือนจะกลัวแค่มนุษย์ แต่ไม่กลัวสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เมื่อได้เห็นเจ้าแมวเรียกทรัพย์จอมเย่อหยิ่งก็ไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย
มันพูดกับแมวเรียกทรัพย์ด้วยความดีใจว่า "เมี๊ยว! มาเล่นซ่อนหาไหม? มันสนุกมากเลยนะ!”
แมวเรียกทรัพย์ประเมินดูศักยภาพของซิงไห่ เหยียดหลังตรง "เป็นเกียรติอย่างมากที่ได้พบท่าน คู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขาม! ข้าฟีน่าปารีสที่สิบสาม ผู้พิทักษ์แห่งดินแดนเทพนิรันดร์! หากท่านมีเจตนาที่อยากท้ารบกับข้าแล้วล่ะก็ กรุณารอสักครู่!”
บัดซบ! เจ้าแมวตัวนี้ให้ความสำคัญกับซิงไห่ แต่กลับดูถูกฉัน น้ำเสียงที่ใช้ก็ไม่เหมือนกัน จางจื่ออันกลุ้มใจมาก
แมวเรียกทรัพย์เดินอ้อมซิงไห่ไปทางประตูกระจก
"เมี๊ยว?” ซิงไห่หันไปมองจางจื่ออันด้วยความมึนงง จางจื่ออันยักไหล่ ทำหน้าช่วยไม่ได้
พอผ่านประตูกระจกไป เจ้าแมวเรียกทรัพย์ก็มองดูผู้คนและรถราที่ผ่านไปผ่านมา
ถึงแม้ว่าท่าทางจะไม่เหมือนกัน นิสัยก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ในขณะนี้ ด้านหลังของมันกับของซิงไห่ในคืนนั้นช่างเหมือนกัน เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย สิ่งที่ทิ้งให้อยู่ในความทรงจำของจางจื่ออันคือความเหงาแบบเดียวกัน ความเหงาที่ข้ามมิติข้ามมาจากโลกอีกฟากหนึ่ง
หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน มันก็เดินกลับมาอย่างช้าๆ สีหน้าเศร้าสร้อยผิดปกติ เหมือนกับว่าทำของหายไปแสนไกล จางจื่ออันสังเกตเห็นว่ามันน้ำตาคลอเบ้า ทำให้นัยน์ตาของมันส่องแสงแวววาวเป็นพิเศษ
ที่ผู้ชี้แนะบอกว่าแมวเรียกทรัพย์ตัวนี้เคยมีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ และได้รับความเลื่อมใสจากมนุษย์จึงกลายมาเป็นภูตสัตว์เลี้ยงคงไม่ใช่เรื่องโกหก เพียงแต่เขานึกไม่ออกว่าว่าในอดีตจะมีแมวที่ไหนที่จะเย่อหยิ่งได้ขนาดนี้ ไม่ใช่แมวที่อยู่ในประวัติศาสตร์จีนแน่นอน คงไม่มีแมวจีนที่ไหนจะชื่อ ‘ฟีน่าปารีสที่สิบสาม’ แบบนี้หรอกนะ
คิดอย่างไรจางจื่ออันก็คิดไม่ออก หางตาก็เหลือบไปเห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อปรากฏอยู่ตรงหน้า
เมื่อสักครู่แมวเปอร์เซียร์ที่หันซ้ายหันขวาเพิ่งจะหมอบตัวลงบนขาทั้งสี่อยู่ในชั้นโชว์ หันหน้าไปทางแมวเรียกทรัพย์ เหมือนกับว่ามันกำลังทำความเคารพพระราชินี!
เมื่อหันไปมองแมวตัวอื่น ไม่ว่าจะเป็นแมวบริติชขนสั้น แมวสยามหรือว่าแมวอเมริกันขนสั้นล้วนก็อยู่ในท่าทางเดียวกัน พวกมันกำลังทำความเคารพแมวเรียกทรัพย์!
แมวเรียกทรัพย์ไม่ได้สนใจพวกมันแม้แต่นิด ทำเหมือนว่าเรื่องการทำความเคารพของพวกมัน เป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว
จางจื่ออันอ้าปากค้าง เปิดประตูชั้นโชว์ออก ลูบหลังของเจ้าเปอร์เซียร์เบาๆ มันกำลังตัวสั่นอยู่!
แมวตัวอื่นก็สั่นเทาไปทั้งตัวเช่นกัน!
"เดี๋ยวนะ! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมพวกมันถึงตกใจจนกลายเป็นแบบนี้?” จางจื่ออันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถามใคร แต่เขาต้องพูดอะไรออกมาสักอย่าง มิฉะนั้นเขาก็คงต้องสั่นเทาไปกับเหตุการณ์อันแปลกประหลาดนี้
เมื่อมองไปทางซิงไห่ ซิงไห่กลับอยู่นิ่งๆ ไม่ได้รับผลกระทบอะไร เพียงแต่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด
เจ้าซามอยด์กับเจ้ามินิเจอร์ ชเนาเจอร์ก็ไม่เป็นอะไร พวกมันเพียงแค่มองดูแมวที่เปล่งประกายตัวนี้ด้วยความประหลาดใจ
เสียงที่สงบเยือกเย็นและมีอำนาจดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่มาจากแมวเรียกทรัพย์ "ลุกขึ้นเถอะ"
เจ้าแมวเปอร์เซียหยุดสั่นแล้ว เปลี่ยนจากท่าหมอบมาเป็นท่านั่งด้วยกิริยาที่นอบน้อม แมวตัวอื่นก็เช่นกัน
ให้ตายเถอะ! เจ้าแมวตัวนี้จะวิเศษเกินไปแล้ว!
ในใจของจางจื่ออันเหมือนมีตัวอัลปาก้านับหมื่นส่งเสียงร้อง อยากจะพ่นอาหารออกมา แต่กลับไม่รู้จะพ่นไปทางไหน!
เจ้าแมวเรียกทรัพย์กระโดดขึ้นด้วยท่าทีสง่างาม ตัวของมันสูงชะลูดและคล่องแคล่วแข็งแรง ท่าทางกระโดดราวกับล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ ไร้แรงโน้มถ่วงยังไงยังงั้น กระโดดลงไปอยู่บนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ให้ลูกค้า เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยมองดูจางจื่ออัน
"ข้าเข้าใจแล้ว กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ " มันพูด
จางจื่ออันถอนหายใจ ถึงแม้แมวตัวนี้จะเป็นจูนิเบียว แต่อย่างน้อยก็ยังมีเหตุผลอยู่บ้าง
"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าจะแต่งตั้งให้เจ้าเป็นผู้ดูแลของข้า รับผิดชอบกิจต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของข้า"
"..." จางจื่ออันหมดคำจะพูด นี่ฉันต้องเปลี่ยนชื่อเป็นข้าน้อยอันด้วยไหม?
มันปรายตามอง "นี่ถือเป็นการแต่งตั้งพิเศษของข้า เจ้ายังไม่พอใจ?”
จางจื่ออันถอนหายใจ ช่างเถอะ ทำไมฉันจะต้องลดตัวไปอยู่ชั้นเดียวกันกับแมว
"ไม่ใช่ไม่พอใจ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเรียกเธอว่ายังไงดี?” เขาถาม
"ก็ต้องเป็นควีนอยู่แล้ว!”
"ไม่ เปลี่ยนเป็นคำอื่น"
แมวเรียกทรัพย์โกรธมาก ขนสีเหลืองทองของมันตั้งชูขึ้นราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ "เจ้าคนสามัญ! ได้คืบจะเอาศอก!”
จางจื่ออันยิ้ม " ฟังฉันอธิบายก่อน เธอคิดว่าซิงไห่เป็นอะไร?”
มันหันไปมองซิงไห่ ตอบด้วยความลังเล "ก็พอจะเป็นคู่ต่อสู้ที่สามารถต่อกรกับข้าได้"
จางจื่ออันพูด "แต่ว่าฉันเป็นเพื่อนกับซิงไห่ ใช่ไหม ซิงไห่?”
ซิงไห่พยักหน้า "เป็นเพื่อนกัน จื่ออันเป็นเพื่อนของฉัน!”
จางจื่ออันพูด "เธอดูสิ ฉันเป็นเพื่อนกับซิงไห่ เธอก็อยู่ระดับเดียวกันกับซิงไห่ งั้นก็แสดงว่าเราทั้งสองมีสถานะเท่าเทียมกัน ถูกไหม?”
เจ้าแมวเรียกทรัพย์ถูกทำให้งงเสียแล้ว ดวงตาของมันพร่ามัวไปชั่วขณะ มองซิงไห่ที หันกลับไปมองจางจื่ออันที "แล้วเป็นอย่างไรต่อ?”
"ในเมื่อสถานะที่เท่าเทียมกันก็ไม่ต้องคิดว่าเป็นคนอื่นคนไกลแล้ว เธอจะเรียกฉันว่าจางจื่ออันหรือจื่ออันเฉยๆ ก็ได้ งั้นเธอพูดว่าอะไรที่สิบสามๆ งั้นฉันเรียกเธอว่าเสี่ยวซาน (เมียน้อย) ก็แล้ว..."
เสียงพูดหายไป แทนด้วยเสียงดังแควก สายตาของมันดุร้าย เจ้าแมวเรียกทรัพย์ยกเท้าหน้าขึ้นมา แขนเสื้อของจางจื่ออันถูกฉีกออกเป็นทางยาว!
"บังอาจ!” แมวเรียกทรัพย์พูดเสียงสูง "ข้าฟีน่าปารีสที่สิบสาม ผู้พิทักษ์แห่งดินแดนเทพนิรันดร์!”
จางจื่ออันตกใจจนเหงื่อออกท่วมตัว จึงทำได้เพียงเปลี่ยนคำพูดว่า "ฉันล้อเล่น งั้นเรียกเธอว่าฟีน่าได้ไหม?”
แมวเรียกทรัพย์จ้องมองดูจางจื่ออัน ไม่พูดอะไร ถึงแม้จะไม่พอใจ แต่มันก็ดูเหมือนจะยอมรับชื่อนี้
จางจื่ออันได้แต่เสียดายเสื้อตัวเองอยู่เงียบๆ เขาซื้อในอินเทอร์เน็ตช่วงที่ลดในเทศกาลคนโสด ยังตั้งเก้าสิบเก้าหยวนแน่ะ! แต่ก็ดีเหมือนกัน เสื้อตัวนี้สีไม่เหมือนกับในรูป เขาก็ไม่ค่อยชอบอยู่แล้ว
เจ้าแมวเรียกทรัพย์กระโดดลงมาจากเก้าอี้ เดินอกผายไหล่ผึ่ง ตรวจตราดูในร้านอย่างภูมิอกภูมิใจ เมื่อเดินผ่านชั้นขายอาหารสัตว์ มันก็มองดูแมวที่น่ารักที่อยู่บนกระป๋องอาหารด้วยความประหลาดใจ เมื่อเดินผ่านชั้นของใช้สัตว์เลี้ยง มันก็ชะโงกหัวดูที่คอนโดแมว ทั้งยังใช้เท้าเขี่ยดูที่ฝนเล็บแมวกับไม้หยอกแมว และในตอนนี้เองที่มันทำตัวเหมือนว่ามันยังเป็นแมว และเมื่อกลับมายังส่วนโชว์สัตว์เลี้ยงอีกครั้ง มันค่อยๆ เดินดูทีละชั้น พิจารณาดูสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในกรง
"อ่าฮะ พวกแมวในวันนี้ดูจะแข็งแรงและตัวใหญ่นะ" มันพยักหน้าอย่างพอใจ
เมื่อตรวจตราเสร็จ มันก็กลับมานั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง แล้วพูดกับจางจื่ออันว่า "ที่นี่เหตุใดไม่มีเจ้าพวก..." มันยกขาหน้าข้างขวาขึ้นมาแสดงท่าทาง "พวกก้อนหินที่เปล่งแสงระยิบระยับ?”
จางจื่ออันตะลึงงัน "ก้อนหินที่เปล่งแสงระยิบระยับ?”
ในดวงตาสีเขียวมรกตของมันมองดูเขาด้วยความเหยียดหยาม เหมือนกับเหนื่อยใจที่ทำไมเขาถึงโง่เช่นนี้ "ก็ก้อนหินแวววาวสวมไว้บนนิ้วมือได้อย่างไรเล่า"
เขาครุ่นคิด "เธอหมายถึง...เพชร?”
เจ้าแมวเรียกทรัพย์ก้มหน้าคิด ไม่พูดอะไร "เพชร? ที่แท้สิ่งนั้นเรียกว่าเพชรหรือนี่..."
"ใช่แล้ว" จางจื่ออันพูด "เพชรจะฝังอยู่บนแหวน ก็จะเรียกว่าแหวนเพชร สวมไว้บนนิ้วมือได้"
มันเงยหน้าขึ้น พูดอย่างภาคภูมิ "ไม่ว่าจะเป็นแหวนหรือแหวนเพชรก็ได้ทั้งนั้น ข้าชอบของที่เปล่งประกายระยิบระยับ!”
มันเหมือนจะแสดงให้รู้เป็นนัยๆ
จางจื่ออันพยักหน้า "ฉันก็ชอบ แต่ฉันซื้อไม่ไหว"
แมวเรียกทรัพย์ยิ่งแสดงสายตาเหยียดหยามเข้าไปใหญ่ "ซื้อ? เหตุใดต้องซื้อ? ของมีค่าบนโลกนี้ล้วนเป็นของข้าทั้งหมด ถ้าเป็นของที่ข้าชอบ พวกสามัญชนก็ต้องเอามามอบให้แต่โดยดี!”