ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 006 ตอนที่ 6

ตอนที่ 6 ความลับของน้ำกรด

เหมือนช่วงเวลาหยุดลงเพียงไม่กี่วินาที ทุกคนต่างอยู่ในอาการตกตะลึงก่อนเห็นว่าเด็กสาวไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เธอลุกขึ้นยืนและยกยิ้มหากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ชายร่างใหญ่อ้วนก้าวถอยหลังออกไปเมื่อเห็นว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่เป็นอะไรเลย เขาจ้องไปที่ขวดแก้วในมืออย่างไม่เชื่อสายตา “เป็นไปไม่ได้! นี่มันเป็นไปไม่ได้! ” เขายกขาขึ้นด้วยความโมโหหมายจะเข้าทำร้ายเตะเธออีกครั้ง แต่ใครบางคนกลับเข้ามาขวางไว้และกระชากตัวเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

ภาพที่พนักงานเจ้าหน้าที่ในสำนักงานเห็นคือทนายโม่ เจ้านายของพวกเขา ดึงตัวเด็กสาวมาไว้ข้างๆ ตัวก่อนที่จะกระโจนเข้าไปเตะกลับหลังด้วยท่าทางสวยงาม ร่างใหญ่ล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น เขากดไหล่ชายคนเดิมไว้อย่างรวดเร็วโดย ใช้ทั้งร่างในการบังคับชายที่กำลังดิ้นหนีไม่ให้ขยับไปไหน จนกระทั่งเขาหยุดนิ่งไป

“รปภ.ช่วย มาทางนี้ทีครับ ผมฝากที่เหลือด้วย” โม่หันกล่าวขึ้นอย่างเรียบเฉยขณะที่ยืนขึ้นพร้อมนวดข้อมือของเขาไปด้วย

ในที่สุดความวุ่นวายที่เกิดขึ้นก็จบสักที ทุกคนหันไปมองเด็กสาวที่เพิ่งพูดจาท้าทายชายร่างใหญ่ไป เดิมทีตัวเธอก็บาดเจ็บมาอยู่แล้วทั้งยังต้องมาถูกเขาทำร้ายซ้ำ ตอนนี้เธอเลยยิ่งดูอิดโรยลงไปอีก ตลอดเวลาที่เธอมองดูเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น สีหน้าของเธอก็กลับแทบไม่เปลี่ยนไปสักนิดเลย

“คุณ! มากับผม ทุกคนช่วยจัดการที่นี่้ให้เรียบร้อยด้วยนะครับ” โม่หันมองไปที่เธอก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องรับรองอีกครั้ง

เธอเดินตามเข้าไปและยืนนิ่งอยู่หน้าประตู โม่หันทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่กลางห้อง คลายเนกไทของเขาลง ถามขึ้นว่า “เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นครับ”

สายตาของเธอมองมาที่เขาอย่างสับสน “คุณหมายความว่าอะไรคะ ที่ว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น”

“คุณรู้ได้อย่างไรยังไงว่านั่นไม่ใช่น้ำกรด” โม่หันอธิบายอย่างใจเย็น

“ฉันเดาเอาน่ะค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

โม่หันยกยิ้มขณะที่มองสำรวจเด็กสาวที่ไร้ความเกรงกลัวใครตรงหน้าเขา “คุณดูกล้าหาญอย่างไม่น่าเชื่อเลยนะครับ” จากนั้นเขาก็หุบยิ้มลงเหมือนกับสิงโตที่รอจะจับเหยื่อ เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น “อย่ามาโกหกผม คุณรู้ได้อย่างไรยังไงว่านั่นไม่ใช่น้ำกรด”

น้ำเสียงเรียบเรื่อยๆ ของเขาแฝงไปด้วยการข่มขู่ทว่ากลับทิ้งความรู้สึกคล้ายถูกข่มขู่ไว้ให้ผู้ฟัง ได้ยินแล้วมันน่ากลัวกระวนกระวายอย่างอธิบายไม่ถูก บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้ ฝ่ายตรงข้ามถึงได้พ่ายแพ้ให้กับเขาในชั้นศาลทุกครั้งไป

เธอมองนิ้วของเขาที่ขยับเคาะแล้วะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “คือ…ว่า จริงๆ ฉันรู้ว่ากรดกำมะถันมันไม่มีสีแล้วก็มีเนื้อผิวสัมผัสเหมือนน้ำมัน สิ่งที่เขาเอามามันดูไม่เหมือนได้มีลักษณะแบบนั้น ดูแล้วและน่าจะเป็นน้ำเปล่ามากกว่าน่ะค่ะ”

“แค่นั้นเหรือ” โม่หันเค้นถาม

“ปกติแล้วกรดกำมะถันเข้มข้นที่ไม่ค่อยได้ถูกนำมาใช้เท่าไหร่ พอเป็นแบบนั้นละอองของมันจะมารวมกันที่ปากขวด ส่วนขวดที่เขาถือแค่มองดูก็รู้แล้วว่าขวดที่เขาถือมาผ่านการใช้งานมาแล้วหลายครั้งแล้ว บางทีเขาอาจจะบังเอิญหยิบมาขวดผิดขวดตอนอยู่ที่โรงพยาบาลก็ได้ค่ะ”

“คุณรู้ทั้งหมดนี้ได้อย่างไรยังไง”

เธอส่ายหัว “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...ฉันบอกคุณไปแล้วไง...ว่าฉันจำอะไรไม่ได้ มีหลายอย่างที่ฉันก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน”

โม่หันเงียบลง เขาพิงตัวกับเก้าอี้ ก่อนจะครุ่นคิดระหว่างที่เคาะนิ้วกับโต๊ะเป็นจังหวะ บรรยากาศในห้องราวกับเหตุการณ์ที่ราชสีห์ที่กำลังจะกระโจนเข้าหาเหยื่อ มันยากที่เกินกว่าจะทำเป็นไม่สนใจได้ บรรยากาศความตึงเครียดในห้องยังคงดำเนินต่อไปและมันก็เงียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาที่ขยับไปในทุกวินาที

“ทนายโม่ครับ ช่วยมาดูทางนี้หน่อยครับ มีคดีที่เกี่ยวข้องกับเมือง W ที่รอให้คุณจัดการอยู่”

หลิวจื้อหย่วนเปิดประตูเข้ามา แล้วพูดกับเขาอย่างร้อนรน

โม่หันเดินไปทางประตูก่อน บอกกับหลิวจื้อหย่วน “ไปส่งเธอที่สถานีตำรวจ เธอความจำเสื่อม ลองสืบดูว่าเราจะรู้ว่าเธอเป็นใครได้จากที่ไหนบ้าง เดี๋ยวผมจะตามไปหลังจากจัดการงานทางนี้เสร็จแล้ว”

หลิวจื้อหย่วนทำตามที่เจ้านายของเขาสั่ง เขาผายมือเชิญให้เด็กสาวออกไปกับเขา เธอมีท่าทางท่าทีลังเลอยู่นานและเอาแต่ เหลือบมองไปทางโม่หัน ดูเหมือนเธอจะไม่อยากไปจากที่นี้แต่หลังจากนั้นในท้ายที่สุดเธอก็เดินตาม

หลิวจื้อหย่วนออกไป