ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 011 ตอนที่ 11
ตอนที่ 11 น้องสาวของคุณ
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล โม่หันก็อุ้มเธอและส่งเธอตรงเข้าไปรักษาที่ห้องฉุกเฉิน พอพยาบาลที่เห็นเด็กสาวในอ้อมแขนของเขาก็เบิกตากว้างขึ้น “คุณคือคนไข้ที่เพิ่งหนีออกไปไม่ใช่หรือคะนี่นา”
แต่ทันใดนั้นเมื่อเธอเห็นบาดแผลตรงหน้าท้องที่อาบไปด้วยเลือดและใบหน้าที่ซีดเผือดของเด็กสาว ท่าทีของเธอก็แสดงท่าทีเปลี่ยนไป เธอหันไปมองชายหนุ่มสองคนที่ยืนข้างๆ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้อยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะคะ”
“แผลที่หน้าท้องของเธอฉีกขาดน่ะครับ” โม่หันตอบ
เธอหันหน้าไป ขมวดคิ้วแล้วหันหน้าไปมองเด็กสาวบนเปล “เจ็บแผลใช่ไหมคะ เราก็อุตส่าห์บอกแล้วไงว่าคุณเพิ่งฟื้นขึ้นมาและ ร่างกายก็ยังไม่หายดีด้วย แต่คุณก็ดันยังแอบหนีออกไปซะได้ แล้วดูสภาพคุณตอนนี้สิ สุดท้ายก็ต้องกลับมาที่นี่้อีกจนได้”
ความเจ็บปวดตรงหน้าบริเวณหน้าท้องที่เธอเจอกำลังประสบนั้นอย่างกับแผลโดนไฟไหม้ เธอดูทรมานมาก “คุณคะ ถ้าคุณยังไม่เย็บแผลให้ตอนนี้ ฉันคงจะได้ตายไปจริงๆ แน่ นี่มันเจ็บเกินไปแล้ว”
พยาบาลจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอก่อนมองกลับไปทางยังโม่หัน “กรุณาลงไปชั้นล่าง กรอกเอกสารแล้วะชำระเงินด้วยนะคะ”
พอจบประโยค เธอก็เข็นเปลเข้าไปข้างในและเริ่มเย็บแผลให้เด็กสาว
“นายลงไปจ่ายค่ารักษาชั้นล่างให้ที ฉันจะตามไปดูเธอ” โม่หันเดินตามพยาบาลเข้าไปโดยที่ไม่รอให้ไป๋อวี้ไป๋อวี่ตอบรับ
ไป๋อวี้ไป๋อวี่กระทืบเท้ากับพื้นแล้ว ตะโกนขึ้น “นี่... นายจะเมินกันแบบนี้เหรือ รอฉันด้วยสิ ฉันไม่รู้ว่าห้องจ่ายเงินอยู่ตรงไหนด้วยซ้ำ! ” เขาเห็นแผ่นหลังของโม่หันที่เดินห่างออกไปไกลๆ ก็ย่นปากไม่พอใจและเดินไปจัดการเอกสารลงทะเบียนคนไข้ตามคำสั่งอย่างไม่เต็มใจนัก
หมอจัางให้เด็กสาวนอนลง จากนั้นก็ฉีดยาชาให้ เสร็จแล้วเขาก็และผละไปเตรียมอุปกรณ์ห้ามเลือดก่อนจะเริ่มเย็บแผลอีกครั้ง
เขาสวมหน้ากากอนามัย มองคนไข้สาวที่ปิดปากพร้อมลืมตามองเขาไปด้วย เธอดูราวกับไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย เขาหัวเราะและ้วเอ่๋ยขึ้น “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แผลของคุณฉีกใช่ไหมครับเนี่ย มาดูกันว่าครั้งนี้คุณจะหนีออกไปอีกไหม!...
“...โชคดีนะครับที่คุณยังมีสติอยู่ สำหรับคนที่หนีออกไปตอนที่ร่างกายยังไม่หายดีแบบนี้ แผลฉีกแค่นี้นับว่าน้อยมากแล้ว...
“...เคยคิดบ้างไหมครับว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าแผลเกิดติดเชื้อหรืออักเสบขึ้นมา ถ้าคุณเป็นไข้ขึ้นมาล่ะ มันคงจะไม่ง่ายแบบที่แค่มานั่งเย็บแผลอยู่อย่างนี้หรอกนะครับ”
ระหว่างที่หมอจัางเย็บแผล เขาก็บ่นตักเตือนคนไข้ที่ตั้งแต่เข้ามารักษาตัวก็สร้างความวุ่นวายให้ไม่หยุดหย่อนไปด้วย ในตอนนั้นบนร่างของเธอมีแผลที่จุดสำคัญสองที่ซึ่งสามารถคร่าชีวิตเธอไปได้ง่ายๆ เธอถูกแทงที่หน้าท้องทำให้มีเลือดออกในอวัยวะภายใน บริเวณหน้าอกก็เช่นกัน มันห่างจากหัวใจไปแค่ศูนย์จุดสาม 0.3 มิลลิเมตรเท่านั้น เธออยู่ในภาวะโคม่าถึงสองสัปดาห์ เข้ารับการผ่าตัดถึงสามครั้ง และต้องคอยเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด แต่หลังจากพ้นขีดอันตรายฟื้นขึ้นมาได้ไม่ถึงวัน เธอก็หนีออกไปจากโรงพยาบาล
เขาเชื่อเลยว่าบันทึกการรักษาของเธอจะต้องเป็นหนึ่งในปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นที่นี่้แน่ๆ
หมอจัางถอดถุงมือออกหลังจากเย็บแผลเสร็จ “ทำไมคุณไม่พักที่นี่ต่อสักหน่อยล่ะครับ ผมจะมาตรวจแผลให้อีกครั้งหลังจากยาชาหมดฤทธิ์”
เมื่อหมอจัางเดินออกจากห้องไป เขาสังเกตเห็นโม่หันยืนอยู่ตรงทางเดินขณะเดินออกจากห้องมา เขาคิดว่าโม่หันคงจะเป็นญาติของคนไข้แน่จึงถอดหน้ากากอนามัยออกก่อนและบอกให้อีกคนฝ่ายตามเขาไปที่ห้องตรวจ
“ร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัวดี ช่วงนี้อย่าให้ออกกำลังกายหนักดีกว่านะครับ เพราะ ถ้าเกิดแผลเปิดอีกรอบเหมือนคราวั้งนี้จะรักษายากกว่าเดิมนี้เอาครับ” หมอจาังพูดพลางหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ทำงาน
“คุณเป็นพี่ชายของเธอใช่ไหมครับ ทำไมถึงได้ใช้เวลาตามหาตัวเธอนานนักล่ะ” เขาถามขึ้น
โม่หันรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เขากำลังจะอ้าปากอธิบายแต่ก็ทำได้แค่เพียงฟังหมอจหมอจางางที่เอ่ยปากเล่าเรื่องาเสียยืดยาว “เธอนอนรักษาตัวอยู่ที่นี่มาสองสัปดาห์แต่ และผมก็ไม่เคยเห็นญาติเธอคนไหนแวะมาเยี่ยมเลยสักคน อีกทั้งตอนเธอฟื้นขึ้นมาเธอก็สูญเสียความทรงจำไปอีก เธออยากจะตามหาตัวพวกคุณแต่ก็ไม่รู้ว่าต้องเริ่มหาที่ไหน ผมไม่ได้อยากจะโทษคุณหรอกนะครับ แต่คุณได้เอาใจใส่เธอบ้างไหมครับ เธอรอดชีวิตมาได้อย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ อย่างไรเพราะฉะนั้นก็ช่วยดูแลเธอให้ดีๆ ด้วยเถอะครับ”
หมอจาังที่เห็นเขาเอาแต่ทำหน้านิ่งเฉยและนั่งเงียบบนเก้าอี้ฝั่งตัวตรงข้ามก็ได้แต่คิดในใจด้วยความสงสัย...
นี่พวกเขาเป็นพี่ชายน้องสาวกันจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย