ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 030 ตอนที่ 30
ตอนที่ 30 สายตาที่น่าสงสาร
ทว่าในตอนที่เธอและเจ้านายของเขาเดินเข้ามาหา หลิวจื้อหย่วนก็นึกขึ้นได้ทันที “เธอคือเด็กสาวที่ทะเลาะกับผู้ชายคนนั้นเมื่อวันก่อนนี้ที่สำนักงานนี่ครับ”
โม่หันชะงักพร้อมมองไปที่เขา นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอที่โรงพยาบาลและรู้ว่าเขาไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน ถ้าเขาเรียกเธอว่าซย่าชิงอีก็คงดูน่าสงสัยแน่ๆ
เขากล่าวขึ้นเสียงหนักด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย “ไม่ใช่ คุณจำผิดคนแล้วล่ะ”
“แต่ว่า... ” หลิวจื้อหย่วนยังมั่นใจว่าเธอคือเด็กสาวคนนั้น
“คุณจำผิดแล้ว เธอไม่ใช่เด็กสาวคนนั้นแต่เป็นน้องสาวของผมต่างหาก” โม่หันแก้ตัวด้วยสีหน้าจริงจัง
หลิวจื้อหย่วนจับคางของตัวเองขณะมองเด็กสาวตรงหน้า เขายังคงคิดว่าเธอดูคลับคล้ายคลับคลากับเด็กสาวในชุดคนไข้ที่มาที่สำนักงานวันนั้น หากแต่เธอดูไม่กังวลยามที่เขามองไปที่เธอ ทั้งยังไม่หลบตาและมองเขากลับมาด้วย
“พี่คะ มีคนที่คล้ายกับฉันขนาดนั้นมาที่นี่ก่อนหน้านี้เหรือคะ” ซย่าชิงอีเงยหน้าพลางยิ้มใสซื่อ มองไปยังโม่หันที่ยืนอยู่ข้างๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่เข้ากันได้ดี คนหนึ่งนำในขณะที่อีกคนตาม เขารีบตอบกลับ “ก่อนหน้านี้มีเด็กสาวคนหนึ่งมาที่นี่น่ะ แต่จริงๆ แล้วก็แอบคล้ายกับเธออยู่นะ”
“เธอเป็นใครเหรือคะ พี่รู้จักเธอเหรือ” เขามองรอยยิ้มใสซื่อของเธอ พลางคิดในใจว่าเธอไปเป็นนักแสดงในหนังได้สบายๆ เลย
“พี่ไม่รู้จักหรอก แค่คนไข้แปลกหน้าน่ะ” เขาตอบเสียงหนัก
หลิวจื้อหย่วนที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่แล้วก็รู้สึกงุนงงก่อนจะยกมือจับหัวของตัวเอง เริ่มสงสัยว่าเขาอาจจะจำผิดไปเองและมองไปที่ซย่าชิงอีใกล้ๆ “พอมองใกล้ๆ แบบนี้ ก็เธอดูไม่เหมือนเด็กคนนั้นจริงๆ แหละครับ”
ท่าทางของโม่หันกลับมาจริงจังอีกครั้ง เอ๋ยเสียงเข้มขึ้นมาอย่างเย็นชา “คุณเตรียมข้อมูลเกี่ยวกับอดีตภรรยาของประธานจางเสร็จแล้วเหรือ ถ้าเสร็จแล้วส่งมาที่ห้องทำงานของผมด้วยครับ”
หลังจากสั่งงานหลิวจื้อหย่วนเสร็จ เขาก็เดินนำเธอไปที่ห้องทำงานของเขา
เมื่อเธอก้าวเข้ามาในห้องของเขา เธอก็อ้าปากค้างพร้อมมองสำรวจไปรอบๆ “ว้าว! ห้องทำงานคุณใหญ่จังเลยค่ะ! ”
ห้องทำงานของเขาเป็นห้องทรงโค้ง ด้านหนึ่งเป็นกระจกยาวถึงพื้นให้ยืนมองท้องฟ้าสวยข้างนอกยามกลางคืนได้ อีกด้านของประตูเป็นเก้าอี้นวม โต๊ะสีดำสนิทวางอยู่มุมหนึ่งของห้อง ดูเรียบง่ายและไม่ได้มีการตกแต่งเพิ่มเติม ด้านหลังโต๊ะมีประตูอีกบานที่ปิดอยู่ อาจเป็นห้องสำหรับพักผ่อน
โม่หันไม่ได้สนใจที่เธอมองสำรวจไปรอบๆ ห้องทำงานของเขา เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน หยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเพื่อรวบรวมข้อมูลสำหรับสู้คดีในชั้นศาลพรุ่งนี้ “วันนี้ผมยุ่งมาก อยู่ที่นี่สักพักนะครับ เดี๋ยวผมเสร็จงานแล้วเราค่อยกลับบ้านกัน”
หลังจากรู้ว่าต้องย้ายจากห้องรับรองด้านนอกมาอยู่ในห้องทำงานของเขา เธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอหิวมาทั้งวันแล้ว ถ้าต้องทนนานกว่านี้เธอต้องเป็นลมแน่ๆ
“เอ่อ... คุณช่วย... ฉันสั่งอาหารมาที่นี่หน่อยได้ไหมคะ” เธอห้ามตัวเองไม่ให้ขอร้องเขาไม่ได้
อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น มองตาที่น่าสงสารของเธอก่อนเงียบไป เธอจึงกล่าวต่อ “ฉันไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ตอนนี้หิวจะตายอยู่แล้วค่ะ”
เขาต่อสายหาเลขาด้านนอก สั่งขึ้น “ช่วยสั่งอาหารแล้วเอามาส่งที่ห้องทำงานผมด้วยครับ”
ผู้ช่วยของเขาที่กำลังทำงานอยู่รู้สึกแปลกใจ เจ้านายของเธอไม่เคยสั่งอาหารให้มาส่งแบบนี้มาก่อน “ค่ะ... คุณอยากทานอะไรเหรือคะ”
เขามองซย่าชิงอีที่จ้องโทรศัพท์ด้วยสายตามีความหวัง ก่อนถามขึ้นเบาๆ “อยากกินอะไรล่ะ”
เธอเมื่อคนๆ หนึ่งที่หิวขนาดนี้แล้ว จะไปคิดอะไรออกได้อีก “อะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่จานใหญ่ๆ ก็พอ”
เขาตอบผู้ช่วยสาวกลับไป “แล้วแต่คุณเลือกเลย แค่สั่งมาเยอะๆ ก็พอครับ”