ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 019 ตอนที่ 19

ตอนที่ 19 สวัสดี ซย่าชิงอี

“คุณตัดสินใจได้หรือยัง” โม่หันที่นั่งบนโซฟาพลางขณะผายมือทั้งสองข้างออก เธอมองท่าทางจริงจังของเขา รู้สึกราวกับเขาเป็นพระราชาที่กำลังสอบสวนนักโทษในคุก เจ้าเตรียมตัวตายหรือยังล่ะ

อนาคตของเธอขึ้นอยู่กับเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

ระหว่างที่นอนอาการสาหัสอยู่ที่โรงพยาบาล เธอมักจะฝันอยู่บ่อยๆ ฝันว่าอยู่ท่ามกลางสายน้ำอย่างที่ คล้ายกับว่าเธอกำลังจมอยู่ในทะเลลึกสีคราม จนกระทั่งเมื่อลืมตามองไปรอบตัวให้ชัดก็ พบว่ามันช่างเงียบงันและไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่เลย เธอพยายามตะโกนร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่ได้ยินแม้สักเสียงที่ตอบกลับมาเลยสักนิด มันยิ่งและทุกอย่างก็น่ากลัวมากขึ้นเมื่อเธอไม่รู้ว่าเธอเอ่ยปากเรียกชื่อของใครออกมา ความทรงจำเดียวของเธอคือความหวาดกลัวและความสิ้นหวังที่ได้รับ ชั่ววูบหนึ่งเธอรู้สึกราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับทะเลกว้างใหญ่นี้

เมื่อฟื้นขึ้นมา ความน่ากลัวนั้นไม่หายไปง่ายๆ มันยังฝังอยู่ในใจของเธอ ทุกครั้งที่หมอและพยาบาลเข้ามาในห้อง พวกเขาเอาแต่ถามว่าจำอะไรได้บ้างไหมและเธอก็ส่ายหัวปฏิเสธทุกครั้งไป เกลียดความรู้สึกที่จำอะไรไม่ได้เลยแบบนี้ ทั้งๆ ที่เธอก็ยังมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้แท้ๆ แต่ทำไมถึงไม่มีใครที่รู้จักหรือบอกได้ว่าเธอเป็นใครเลยล่ะ

เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนี้อีกต่อไปแล้ว

เด็กสาวมองไปที่โม่หันก่อนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ดูเหมือนว่ามันจะเป็นทางเลือกเพียงทางเดียวของฉันเลยนะคะ”

ฉันจะตามหลังคุณไป ไปตามทางที่คุณบอก ไปสู่โลกที่ฉันไม่รู้จัก

เพราะว่าในโลกใบนี้ คุณเป็นคนเดียวที่ฉันเชื่อใจ

โม่หันนวดระหว่างหัวคิ้วก่อนก้มลงมองนาฬิกา เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วจนใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว เขาหยิบเอกสารที่เตรียมมา “ดึกแล้ว ไปนอนได้แล้วล่ะครับ”

ทันใดนั้น เด็กสาวถามขึ้น “หมายความว่านับจากนี้คุณจะเป็นพี่ชายของฉันใช่ไหมคะ”

เขานิ่งไปชั่วครู่ ไม่ชินกับคำว่า ‘พี่ชาย’ สักนิด “อย่างน้อยก่อนที่ความทรงจำของคุณจะกลับมา ก่อนที่คุณจะกลับไปหาครอบครัวที่แท้จริง ผมก็นับเป็นพี่ชายของคุณตามกฎหมายครับ”

ชายหนุ่มลุกยืนขึ้น จ้องมองเธอที่อยู่ในเสื้อผ้าหลวมเกินตัวเธอของเขา แขนเสื้อตกมาจนถึงข้อศอก กางเกงถูกพับขาขึ้น ใบหน้าสูงเพียงไหล่ของเขา ร่างผอมแห้งเหมือนเด็กขาดสารอาหาร เขามุ่นคิ้วน้อยๆ แล้วเอ่๋ยขึ้น “พรุ่งนี้คุณก็พักต่อที่บ้านเถอะ คุณยังไม่หายดี อย่างเพิ่งออกไปไหนเลย”

เช้าวันถัดมา ในที่สุดเขาก็สลัดความบ้างานที่ถูกประทับตรามาตลอดออกไปจนได้ เขานับชั่วโมงที่เขาใช้เวลาทำงานในช่วงสองวันมานี้ได้เลย เขาโทรไปหาเลขาขณะที่กำลังขับรถว่าจะไปสายเพราะธุระส่วนตัว น้ำเสียงของอีกฝ่ายดูตกใจราวกับโลกจะแตก เพราะทุกคนที่สำนักงานรู้ดีว่าทนายโม่ เจ้านายของพวกเขาไม่เคยมาสายด้วยเรื่องส่วนตัว ว่ากันตามจริงคือเขาไม่เคยเปลืองแรงไปทำอย่างอื่นนอกจากงาน

เรื่องด่วนที่โม่หันพูดถึงคือการจัดการเอกสารเกี่ยวกับซย่าชิงอี แม้จะมีหลายคนที่เห็นเธอที่สำนักงานวันนั้นแต่คงจะดีกว่าถ้าจะให้คนรู้เรื่องของเธอให้น้อยที่สุด เขาต้องทำบัตรประชาชนและหนังสือแจ้งความจำนงให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ในตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการหาว่าซย่าชิงอีอยู่กับใครและ ถูกรับเลี้ยงที่ไหนก่อนหน้านี้ เพื่อประโยชน์ในการทำเรื่องรับบุตรบุญธรรมและ นี่จะทำให้ง่ายต่อการสร้างประวัติของเธอ ส่วนเรื่องเอกสารยืนยันตัวตน เมื่อกระบวนการและเอกสารทางกฎหมายแล้วเสร็จ ทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางเอง

ทุกคนต่างรู้ถึงความสามารถที่ยอดเยี่ยมของเขา เขาใช้เวลาทั้งวันและได้เอกสารทั้งหมดมาอยู่ในมือ ที่เหลือก็แค่เอกสารที่ซย่าชิงอีต้องลงชื่อและรูปภาพปัจจุบันของเธอ

เมื่อเขากลับมาถึงและเพิ่งพบว่าเวลาผ่านไปจนหกโมงเย็นแล้ว เขาก็บอกเลขาเอาไว้ว่าจะไปสายเล็กน้อยแต่ตอนนี้เห็นทีจะกลับไปสำนักงานไม่ทันแล้ว จึงต่อสายหาเธอบอกว่าวันนี้เขาจะไม่เข้าสำนักงานและให้เลื่อนประชุมเย็นนี้ไปวันพรุ่งนี้แทน

เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับปฎิกิริยาตอบกลับของเธอตอนที่ได้ยินสิ่งที่เขาบอกแบบนี้เลย

อะไรนะ! ทนายโม่ผู้บ้างานจะลาหยุดเหหรรือ! แต่ก่อนไม่ว่าจะวันหยุดหรือวันธรรมดาเขาก็ยังใช้เวลาทำงานอยู่ที่สำนักงาน! แต่ตอนนี้เขาบอกว่าจะลาหยุดเหรือ

นี่พวกเขาควรรู้สึกดีใจหรือผิดหวังดีล่ะเนี่ย