ภาพรักสีจางกลางสมุทร: Chapter 023 ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 ฉันชอบอยู่ที่นี่

ฟี้...ฟี้ เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังสะท้อนไปทั่วห้องนอนของโม่หันในยามกลางดึก

ปกติแล้วโม่หันเป็นคนตื่นง่าย เขารู้สึกตัวตื่นได้แม้เสียงรบกวนจะเบาจนแทบไม่ได้ยินก็ตาม เขาลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ตัวหากแต่ไม่เห็นอะไรผิดสังเกต เมื่อตั้งใจฟังดีๆ เสียงนั้นกลับก็หายไปอีกครั้ง

เขาล้มตัวลงนอนพร้อมกับความสงสัยที่ยังไม่จางหายไป หลับตาลงพร้อมตั้งท่าจะนอนต่อ ทว่าภายในสองนาทีถัดมา เขาก็สะดุ้งตื่นเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ตาของเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจขณะที่ลุกขึ้นนั่งพลางแล้วพลิกผ้าห่มของเขาออก มองไปบนพื้นรอบๆ เตียง

จริงอย่างเขาที่คาดไว้ บนพรมมีใครบางคนกำลังนอนขดตัวนอนอยู่บนนั้น ม้วนตัวเองเข้ากับผ้าห่มในท่าทางที่กำลังหลับสบาย ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากน้องสาวหมาดๆ ของเขาที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน ซย่าชิงอี!

ชายหนุ่มลุกจากเตียงมาเปิดสวิตช์ แสงไฟสว่างไปทั่วห้อง เขากอดอกขณะที่มุ่นคิ้ว ระหว่างรอให้คนที่นอนบนพื้นตรงหน้าตื่นขึ้นมาสักที

ซย่าชิงอีหรี่ตามองด้วยความงุนงง ขณะที่ยกมือขึ้นบังแสงที่สะท้อนเข้าใบหน้า พยายามปรับสายตาเข้ากับแสงไฟ เธอซุกหน้าบนผ้าห่มอย่างไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

“ทำไมคุณมานอนในห้องของผมได้ล่ะครับ? ” โม่หันที่อยู่ในชุดนอนผ้าฝ้ายยืนมองอย่างเรียบเฉยไปที่เด็กสาวซึ่งตอนนี้กำลังตั้งสติอยู่

“พรมของคุณมันนอนสบายที่สุดนี่คะ” เธอกล่าวขึ้นซื่อๆ

เขาไม่เคยเจอใครที่ไม่ชอบนอนดีๆ บนเตียงหรือโซฟา แต่กลับเลือกจะนอนบนพรมแทนแบบนี้มาก่อนเลย โม่หันเขาเอ่๋ยขึ้นอย่างเหลืออด “กลับไปนอนที่เตียงของคุณดีๆ ครับ”

อีกคนฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธ “ฟูกมันนิ่มเกินไป ฉันนอนไม่หลับค่ะ ฉันบอกคุณไปแล้วเมื่อตอนบ่ายแล้วอย่างไรล่ะไงคะ”

เขาโม่หันไม่เข้าใจเธอเธอเลยสักนิด เขา รู้สึกอึ้งจนพูดอะไรไม่ออกยามตอนที่เห็นเธอนั่งบนพื้นพรมด้วยท่าทางน่าสงสารพลาง ขณะอธิบายเหตุผลที่ชอบพรมผืนนี้นักด้วยสีหน้าตรงไปตรงมาอย่างนี้

สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจยอมแพ้ก่อนพูดกับเธอที่ยังคงนอนอยู่บนพรม ไม่ยอมออกไปจากห้องเสียที “คุณช่วยกลับไปนอนที่ห้องของคุณได้ไหมครับ เดี๋ยวผมจะย้ายพรมไปไว้ในห้องให้ คุณจะได้นอนในห้องของคุณได้สักที”

ซย่าชิงอีท่าทางไม่พอใจกับความช่วยเหลือของเขา แม้จะเอาพรมไปไว้ที่ห้องของเธอแต่ห้องก็ยังมืดจน ทำให้เธอไม่กล้านอนที่นั่นอยู่ดี ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเธอเงยหน้าขึ้นคงได้เห็นอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้ๆ อยู่ตอนนี้

เธอทำแบบนี้ไม่กลัวเลยหรืออย่างไรไงนะ

เพราะไม่อยากกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองจึงลงเอยด้วยการนอนอยู่บนพรม ไม่ยอมลุกไปไหนตามที่เขาต้องการ เธอประสานมือพร้อมขอร้องด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร “ฉันไม่อยากนอนที่ห้องนั้นนี่คะ ที่นี่น่านอนที่สุดแล้วค่ะ! คุณนอนของคุณต่อได้เลย ฉันจะไม่สร้างความวุ่นวาย จะไม่นอนละเมอ จะไม่นอนกัดฟัน แล้วก็ะสัญญาว่าจะไม่รบกวนการนอนของคุณเลย”

โม่หันไม่ยอมรับข้อเสนอของเธอ ตลอดเวลาเขาเอาแต่เงียบและมองมาไปที่เธออย่างเย็นชา

“จริงๆ นะคะ! ไม่รู้ล่ะ ฉันจะนอนใต้เตียงของคุณแบบนี้แหละ คุณจะมองไม่เห็นฉันหรอกค่ะ...

...“ในห้องของฉันมันมืดมากเลย ไม่มีแสงส่องถึงเลยสักนิด ฉันกลัวน่ะค่ะ ช่วยรอจนกว่าฉันจะเคยชินกับมันภายในสองสามวันนี้แล้วฉันจะกลับไป ตกลงไหมคะ”

ซย่าชิงอีมองโม่หันที่นิ่งชะงักไปก่อนเอ๋ยต่อ “ในฐานะที่เป็นผู้ป่วยอยู่ คุณช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรือคะ หลังจากนี้ไม่กี่วัน แค่ไม่กี่วันเท่านั้น! พอร่างกายฉันฟื้นตัวแล้วจะกลับไปนอนที่ห้องนะคะ”

เพื่อให้เขารู้ว่าเธอยังเจ็บอยู่ เธอจึงกดมือลงบนแผลที่เพิ่งถูกเย็บไปเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้ว ร้องออกมาด้วยสีหน้าซีดเซียว “ถ้า... ฉันกลับไปที่ห้องนั้น... พลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับ... แล้วแผลฉีกขึ้นมาจะทำอย่างไรยังไงล่ะคะ ฉันต้องไปโรงพยาบาลอีกรอบให้คุณต้องเสียทั้งเงินทั้งเวลาแน่ๆ ถ้าอย่างนั้น...”

เขาขมวดคิ้วก่อนพูดแทรก “ตกลงครับ ผมยอมคุณแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ”

เด็กสาวชะงักไปชั่วครู่ รอดูว่าเขาจะกล่าวอะไรออกมา

“แล้วแต่คุณเลยครับ ผมให้คุณนอนที่นี่ไปอีกสองสามวันก็ได้ แต่คุณต้องรับปากว่าจะไม่รบกวนผมนะครับ”

คนฟังยิ้มออกมาอย่างพอใจ ดูเหมือนว่าพี่ชายหน้านิ่งคนนี้จะยังหลงเหลือมนุษยธรรมอยู่บ้าง

แม้เขาจะอนุญาตแต่กลับเม้มริมฝีปากแน่น ทั้งรู้ว่าตั้งแต่เธอปรากฎตัวต่อหน้าเขา นิสัยเดิมของเขาก็คล้ายจะกลับมาอีกเรื่อยๆ

“อย่ารบกวนผมละกัน จำไว้ให้ดีๆ นะครับ” เขากล่าวสำทับเธออีกทีด้วยสีหน้ากังวลขณะปิดสวิตช์ไฟ