ยัยจอมกวนป่วนหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 12
ตอนที่ 12 มอบใจให้เขาไป
เพียงได้ยินน้ำเสียงทุ้มๆ น่าเย้ายวนของเขา อันซย่าซย่าก็รู้สึกเหมือนหูเธอได้รับพรล้ำค่าของเธอแทบจะบรรลุ!
น้ำเสียงของผู้ชายคนหนึ่งจะไพเราะได้ขนาดนี้เชียว?! อ๊าย!
หัวใจเธอไม่ยอมหยุดเต้นรัว แต่กระนั้นอันซย่าซย่าก็ไม่ถึงกับสติกระเจิดกระเจิงไป เธอรู้ดีว่าเซิ่งอี่เจ๋อกำลังรอให้เธอชดใช้หนี้ ดังนั้นเธอจึงเดินตามเขาออกจากห้องเรียน รู้สึกเหมือนกับกำลังมุ่งหน้าไปยังลานประหาร
หลังจากที่ทั้งคู่ออกจากห้องไป ทั้งชั้นก็ปะทุขึ้นด้วยเสียงซุบซิบ
“พระเจ้า อันซย่าซย่ามีความสัมพันธ์ยังไงกับกัปตันอี่เจ๋อ?”
“ว่าแล้วเชียว นั่นแหละไอดอลของฉัน โอ๊ย! ยังไม่ได้พูดกับเขาเลย!”
“หึ! ยัยตัวร้ายอันซย่าซย่าจะต้องหลงรักกัปตันอี่เจ๋อก่อนแน่ๆ!” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างอาฆาตมาดร้ายขณะที่เอาสมุดตบโต๊ะ
ทุกคนหันมามองจ้องหล่อนทันที
เจี้ยนซินเอ๋อร์ดูเหมือนไม่สนใจพลางร้อง “พวกเธอหันมาจ้องฉันทำไมกัน? ฉันไม่ได้พูดความจริงหรอกเหรอ?”
เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ พากันสมทบ “ใช่ ถูกต้อง ต้องเป็นยัยอันซย่าซย่าไร้ยางอายแน่นอน ไม่อย่างนั้นกัปตันอี่เจ๋อจะพูดกับหล่อนทำไม อี๋ หล่อนน่าขยะแขยงที่สุด!”
อันซย่าซย่าไม่ได้ยินการสนทนาพวกนั้นเพราะในเวลานี้ เธอกำลังสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ยืนคอตกมือขยำกระโปรงเครื่องแบบนักเรียนไว้แน่น รู้สึกเลวร้ายคล้ายจะเป็นลมมาก
เซิ่งอี่เจ๋อยืนกำลังยืนพิงต้นอู๋ถงหวูโถงซึ่งอยู่ภายในสวนโรงเรียน เขาดูสง่างาม ผ่อนคลาย รังสีออร่าเย็นยะเยือกดูอ่อนลงเล็กน้อยจนดูเหมือนเด็กวัยรุ่นขี้เกียจๆ ธรรมดาคนหนึ่ง
“อ้่ะ เธอตั้งใจจะจ่ายยังไง? โอนเงินเข้าบัญชี? เงินสด ? หรือบัตรเครดิต” เขาถามอย่างเฉยชา
อันซย่าซย่าเงยหน้าก่อนถามอย่างน่าเวทนา “รถนายไม่มีประกันเหรอ?”
บริษัทประกันภัยควรจะช่วยจ่ายบางส่วนสิ! เด็กสาวปลอบตัวเองในใจ
“หมดอายุ” สีหน้าของเซิ่งอี่เจ๋อยังคงเหมือนเดิม
“นายมีรถราคาแพงหูดับแต่ไม่ได้ต่อซื้อประกันเนี่ยนะ?”
“ฉันลืม”
เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ สีหน้าของหญิงสาวตรงหน้าเขาเปลี่ยนจากเปี่ยมไปด้วยความหวัง กลายเป็นเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจจนน้ำตาเอ่อ
เซิ่งอี่เจ๋อใจอ่อน แล้วอยู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่อยากจะแกล้งเธอต่อแล้ว
อันซย่าซย่าน้ำตาคลอเอ่อขณะที่นับเลขด้วยนิ้วตัวเอง เธอไม่มีปัญญาหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจ่ายเองได้ มิหนำซ้ำเฉียวมู่ญาติตัวแสบก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์อีก เธอไม่กล้าบอกพ่อหรือพี่ชายด้วย...
หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าชีวิตกำลังก้าวเข้าสู่ห้วงอากาศซึ่งปราศจากความหวัง เบื้องหน้าเป็นกำแพงส่วนข้างหลังเป็นหุบเหว กลับตัวก็ไม่ได้ไปต่อก็ไม่ถึง
“เซิ่งอี่เจ๋อ...” เธอเริ่มจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วหวิว ฟังดูเหมือนใกล้จะร้องไห้อยู่รอมร่อ “เอาตัวฉันไปขายได้ไหมล่ะ”
ทีแรก เซิ่งอี่เจ๋อคิดว่าเธอแค่พูดเล่น แต่เมื่อเหลือบมองไปยังความจริงจังในสีหน้าของเธอ เขาก็อดยิ้มไม่ได้
ยายคนนี้นี่จริงๆ เลย...
“การลักพาตัวกับค้ามนุษย์นี่มันผิดกฏหมายนะ” เขาตอบอย่างใจเย็น
“แต่ฉันไม่มีเงินจริงๆ...” อันซย่าซย่ากัดเล็บ แล้วทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แว่บเข้ามาในสมอง เธอเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น “ให้ฉันร่างสัญญากู้ยืมไหม? หลังจากฉันทำงานแล้ว ฉันจะค่อยๆ จ่ายคืนนาย พร้อมดอกเบี้ยด้วยนะ! นายเป็นนักร้องดังเพราะงั้นนายคงไม่มาใส่ใจเงินเล็กน้อยแค่นี้หรอกน่า! โอเคไหม?”
เซิ่งอี่เจ๋อชะงักและแทบจะตอบออกไปอยู่แล้ว แต่อยู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบ
เธออาจจะใช่คนที่เขากำลังตามหา... ถ้าเขายอมรับ หือ... มันจะเป็นยังไงอย่างไรกันนะ...
เขาค่อยๆ ฉีกยิ้มให้อันซย่าซย่า แล้วก็ยกนิ้วขึ้นส่ายไปมา
“อันซย่าซย่า มันไม่ได้หรอก”
หญิงสาวรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเล่นรถไฟเหาะตีลังกา เพราะอยู่ๆ มันก็วูบดิ่งลงเหวอีกครั้ง เธออยากร้องไห้ก่อนพึมพำถาม “แล้วนายต้องการอะไร...”
“ซย่าซย่า เธอมอบใจให้เขาสิ” เสียงดังชัดเจนเสียงหนึ่งดังขึ้นจนทำให้อันซย่าซย่าตกใจ เธอหันไปมองคนที่พูด