ยัยจอมกวนป่วนหัวใจนายไอดอล ตอนที่ 17

ตอนบทที่ 17 บอกแล้วไงว่าอย่ายุ่งกับฉัน! (2)

“อ๊ายะ! นางตัวแสบ!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงจนแทบจะทะลุเพดานห้องน้ำ

ใครบางคนด้านนอกของประตูเคาะอย่างร้อนรน “พวกเธอทำอะไรกันอยู่ข้างในน่ะ? เปิดประตู! ไม่เข้าก็อย่ามากั๊กห้องสิ จะบ้าหรือไง!”

อันซย่าซย่าทำหน้าล้อเลียนใส่เจี้ยนซินเอ๋อร์กับพวก แล้วเปิดประตูวิ่งเหยาะๆ จากไป

เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่นอกห้องน้ำไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรกันขึ้น แต่เมื่อตั้งสติได้ สายตาทุกคนก็จับจ้องไปยังคนที่อยู่ข้างในห้องน้ำแล้วก็พากันระเบิดหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆ พวกเธอมาทำอะไรกันนี่? อาบน้ำในห้องน้ำงั้นเหรอรึ? แหม ดูเสื้อผ้าสิเปียกโชกไปหมดเลย!”

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะ เจี้ยนซินเอ๋อร์กับสองคนที่เหลือก็โมโหจี๊ดจนกระทืบเท้า

อันซย่าซย่า ฝากไว้ก่อนเถอะจำไว้เลยนะ! พวกเราไม่ยอมรามือง่ายๆ หรอก!

กลยุทธ์ของอันซย่าซย่าประสบความสำเร็จ มองในแง่ดีแล้วเธอก็เจ๋งมากๆ เลยนะเมื่อกี้ เป็นอีกครั้งที่คติพจน์ที่ว่า “ความเบิกบานใจเอาชนะความเศร้าได้” นั้นเป็นความจริง

ขณะที่วิ่งมาตามโถงทางเดินจากห้องน้ำ หญิงสาวก็ลื่นหกล้มเพราะแอ่งน้ำบนพื้น!

ที่แปลกที่สุดก็คือเธอดันมาลงเอยที่การคุกเข่ากับพื้นจนได้!

ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาที่โถงทางเดินดูเชื่องช้าเหมือนกับภาพสโลว์โมชั่น

ใครบางคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟัง “เอ่อ... อันซย่าซย่า ไม่ต้องแสดงความนอบน้อมเวลาเจอพวกเราขนาดนั้นก็ได้นะครับ”

เดี๋ยวนะ ทำไมเสียงนี้ถึงได้ฟังดูคุ้นๆ จัง?

อันซย่าซย่าเงยหน้ามอง แล้วเธอก็อยากจะเป็นลมเสียตรงนี้เลย

พระเจ้าช่วย! ใครก็ได้บอกฉันทีว่าวงสตาร์รี่ไนต์ท์ทั้งสามมาทำอะไรตรงนี้?

เธอยังคงอยู่ในท่าคุกเข่าอยู่กับพื้น ท่าทางตกตะลึงสุดขีด

ฉือหยวนเฟิงมองมาที่เธอด้วยสีหน้าช็อกคขณะที่เหอจยาอวี๋เผยรอยยิ้มเป็นมิตรพลางพูดอย่างอ่อนโยน “พื้นมันเย็นมากนะครับ ลุกขึ้นเถอะ”

อันซย่าซย่ารู้สึกอับอายมากก่อนตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน อาการปวดแปลบที่หัวเข่าทำให้หญิงสาวเบ้หน้า

เซิ่งอี่เจ๋อหน้านิ่งไม่เปิดเผยความรู้สึกใด แต่สายตาเขาเลื่อนจากหัวเข่าบวมเป่งขึ้นมายังร่างท่อนบนของเธอ

ผมดกดำยุ่งเหยิงล้อมกรอบใบหน้าเล็กๆ ไร้เดียงสาของเธอทำให้มันดูเย้ายวน เสื้อเชิ้ตนักเรียนเปียกปอนตั้งแต่ไหล่ลงไปจนถึงหน้าอกและเขาก็สามารถมองเห็นเสื้อชั้นในสีขาวที่อยู่ใต้นั้นได้อย่างชัดเจน

เขานิ่วหน้า “เกิดอะไรขึ้น?”

แน่นอนว่าอันซย่าซย่าไม่ใช่คนบ้องตื้นจนเปิดเผยทุกอย่างกับเขา ถึงแต่ยังไงอย่างน้อยเธอก็เป็นหนี้เขาอยู่ก้อนโต แต่วินาทีนี้ เธอแค่อยากจะหลบลี้หนีหน้าเขาให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดังนั้นเธอจึงทำปากแข็งส่ายหน้าก่อนตอบ “ฉันไม่เป็นไร”

แต่เธอเดินไปไหนไม่ได้เพราะเมื่อมือคู่หนึ่งยื่นมาขวางทางเธอเอาไว้ หญิงสาวหันไปพลางมองอย่างสับสนไปที่เหอจยาอวี๋ซึ่งขวางทางเธอ ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างอบอุ่นจนทำให้สาวๆ ที่กำลังยืนอยู่ที่โถงทางเดินส่งเสียงวี้ดว้ายเชียร์ขึ้นพร้อมเพรียงกัน

รอยยิ้มนั้นสามารถรักษาโชคร้ายทุกอย่างได้

“รับนี่ไปเอานี่ไปสิ” เหอจยาอวี๋ถอดแจ็กเก็ตเครื่องแบบนักเรียนออกและยื่นให้อันซย่าซย่า หญิงสาวก้มลงมองดูเสื้อผ้าตัวเองแล้วก็หน้าแดงก่ำ

ไม่แปลกใจเลยที่พวกผู้ชายพากันมองเธอตาเยิ้มระหว่างที่เธอเดินมาตามทางเดิน! ให้ตายเถอะ!

เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาเล่นตัว ดังนั้นก็เลยรับเสื้อแจ็กเก็ตตัวนั้นมาและพยักหน้าขอบคุณเขาอย่างสุภาพ “ขอบคุณนะค่ะ... ฉันจะซักแล้วเอามาคืนให้้นะคะ”

“ได้เลย” เหอจยาอวี๋ยิ้ม ก่อนเดินสวนไปทางที่จะมุ่งหน้าไปห้องน้ำพร้อมกับเซิ่งอี่เจ๋อและฉือหยวนเฟิง

ห้องน้ำชายกับยและห้องน้ำหญิงอยู่ติดกัน เมื่อทั้งสามมาถึงก็พบว่าเจี่ยนซินเอ๋อร์กับนักเรียนหญิงอีกสองคนกำลังเดินออกมาด้วยความอับอาย

ยิ่งมาเผชิญหน้ากับเจ้าชายผู้ทรงเสน่ห์ทั้งสาม เด็กสาวทั้งสามคนยิ่งทวีความโกรธแค้น

เจี่ยนซินเอ๋อร์ไม่มัวเสียเวลาคิด หล่อนร้องไห้โฮต่อหน้าเซิ่งอี่เจ๋อพลางฟ้อง “กัปตันอี่เจ๋อ! เห็นนี่ไหมคะ? อันซย่าซย่าน่ะเป็นคนร้ายกาจ! เพราะหล่อนคนเดียวพวกเราถึงอยู่ในสภาพนี้ อย่าปล่อยให้หล่อนหลอกคุณนะคะ!”