ยอดไทเฮาเขย่าวังหลัง: Chapter001 ตอนที่ 1

บทที่1 : นางมารน้อยไทเฮา

อกใหญ่ เอวบาง ขายาว ตู๋กูซิงหลันไทเฮาเป็นนางมารน้อยที่งามล่มบ้านล่มเมือง ตอนนี้ถึงขนาดปีนเตียงของฮ่องเต้องค์ใหม่หวังจะครอบครองแต่เพียงผู้เดียวเสียแล้ว!! ทั้งราชครู องค์หญิงใหญ่ แม่ทัพ ที่ปรึกษาแล้วยังมีเหล่าท่านอ๋องอีกมากมายต่างก็เห็นกับตา

จุ๊ๆๆ เรื่องนี้ทำให้ ใบหน้าที่งดงามของฝ่าบาทส่องประกายสีเขียวจางจาง ก็ยังจะไม่เขียวได้อีกหรือ? เพียงขึ้นครองราชย์วันแรก บัลลังก์มังกรนั่งยังไม่ทันร้อน ก็ถูกพระมารดาน้อยปีนเตียงเสียแล้ว กลายเป็นเรื่องน่าขันของคนทั้งเมือง

.............................................................................................

ตู๋กูซิงหลันปวดหัวตึ๊บ นางนั่งแกว่งขา เด็ดใบหญ้าหางแมวอยู่ริมกำแพงของตำหนักเย็น เฝ้ามองแสงสีแดงของพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าไป นางต้องใช้เวลากว่าหนึ่งเดือน กว่าจะสามารถยอมรับฐานะใหม่ของตนเองได้ ใครจะไปคิดว่าปรมาจารย์นักพรตคนนึงจะข้ามภพกลับมาเป็นไทเฮาน้อยตัวร้ายอันดับหนึ่งของต้าโจว

เดิมทีร่างนี้นับได้ว่าโชคดีเหลือล้ำ เพราะมีรูปโฉมงดงาม จึงถูกอดีตฮ่องเต้เลือกให้เป็นฮองเฮาองค์ที่สอง แต่ใครจะคาดคิดว่าเพราะความงามเกินไปนี่เอง ในวันเฉลิมยศฮองเฮา อดีตฮ่องเต้ถูกความงามที่มากเกินไปนี้ทำให้ตกพระทัยจนลืมหายพระทัย ขาดใจตายขึ้นสวรรค์ไปเลย ทีนี่ก็ดีเลย จากฮองเฮาน้อยอายุเพียงสิบห้าปี กลับกลายมาเป็นพระมารดาน้อย เป็นไทเฮาที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของต้าโจว

ไทเฮาเชียวนะ สตรีที่มีฐานะสูงส่งที่สุดในวังหลัง งานใหญ่แล้วละทีนี้ นอกจากจะต้องกลายมาเป็นแม่ม่ายตั้งแต่อายุยังน้อยแล้ว ชีวิตหลังจากนี้ก็คงมีกินมีใช้ไม่หมดไม่สิ้น กลายเป็นหนูตกถังข้าวสารในวังหลวง แม้ฮ่องเต้จะมีสนมเป็นโขลงแล้วยังไง ไม่ว่าใครพบเจอนางยังคงต้องถวายบังคมในพระเกียรติอันสูงสุด 

แต่นางกลับต้องมาชะตาตกขนาดนี้ ก็ไม่รู้เพราะเหตุอะไร ในวันเถลิงราชสมบัติของฮ่องเต้ เจ้าของร่างนี้กลับถึงขนาดปีนขึ้นเตียงพระบรรทม ประทานโทษ นี่คิดอะไรไม่ตกก็บอกมา จะปีนก็ปีนเถอะใยไม่ไปปีนในห้องพระบรรทม กลับมาปีนในห้องพระอักษร ฮ้าย ยังจะบังเอิญได้อีก ถูกจับได้ต่อหน้าพระพักตร์ และบรรดาอ๋องทั้งหลาย จะมีอะไรน่าอับอายได้มากกว่านี้อีกไหม

  พระพันปีน้อยพระทัยสลาย ตัดสินพระทัยปลงพระชนม์ตนเองต่อหน้าพยานทั้งหลาย พอดีกับที่วิญญาณที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของนางก็เข้ามาแทนที่โดยทันที ภาพของนางที่เหม่อมองพระพักตร์อันหล่อเหลาของฮ่องเต้อย่างงงๆ สายตาผู้อื่นกลับเสมือนนางไปมองยั่วฮ่องเต้ เรื่องก็เลยยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่ ฮ่องเต้ทรงพิโรธจัด แต่เพราะตระกูลไทเฮาน้อยมีเบื้องหลังใหญ่โต ฮ่องเต้จึงทรงตัดสินให้ส่งพระนางเข้าสู่ตำหนักเย็น นี่ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้วนางยังถูกประณามและถากถางไม่จบไม่สิ้น คงไม่มีพระมารดาใดจะน่าสมเพชเท่านางอีกแล้ว

ดึกดื่นค่ำคืนแสงดาวทอประกาย เงาของนางทอดลงบนกำแพงวัง ดูอ่อนหวานนุ่มนวลยิ่งนัก ตู๋กูซิงหลัน ชมดูจนเหม่อลอย "ไทเฮาน้อยนี่สวยสะเด็ดไปเลย แม้แต่เงายังน่าหลงใหล จุ๊ๆๆ เหมือนกับเราในชาติก่อนไม่มีผิด นี่มันนางมารตัวเป็นๆ" 

" นางมารรึ ขอทีเถอะ" เสียงเบาล่องลอยมากระซิบที่ข้างหู ศีรษะใหญ่โตดำทมิฬของถวนจื่อผุดขึ้นจากรอยเงาของนาง เงาดำนั้นอวดเขี้ยวกางเล็บโอบล้อมนางเอาไว้ " นังเด็กสมควรตาย ตายเองไม่ว่า ยังพาข้ามาลำบากด้วย เจ้ายังดีมีร่างเนื้อ ข้าสิน่าสงสาร มีแต่วิญญาณเท่านั้น"

ตู๋กูซิงหลัน ได้แต่ขยุ้มหัวตัวเอง " เฮือก เจ้าเป็นภูติผี ถูกกำหนดผูกติดกับเจ้านายทุกชาติภพ ไม่มีทางเลือก นี่เป็นชะตาลิขิต"

เงาดำนั้นกอดขานางเอาไว้ติดหนึบ " อ๊ากๆๆๆ ข้าจะกัดเจ้าให้ตาย"

ถ้าไม่ใช่เพราะนางเด็กหลงตัวเองคนนี้ มันคงไม่ถูกจอมมารมหาโหดเล่นงานด้วย แล้วนางยังทำหยกสรรพชีวิตหายอีก

หยกสรรพชีวิต นี่เป็นสุดยอดปรารถนาของเหล่านักพรตทั้งหลาย มีหยกสรรพชีวิตก็ครองโลกวิญญาณได้ แม้แต่เหล่าผู้นำภพภูมิทั้งหลายต่างก็แย่งชิงกัน นางหนูนี่ดีมาก มีสมบัติอยู่ในมือกลับทำหล่นหายไปเฉยๆ วิญญาณอย่างมันอยากจะกัดนางให้เนื้อหลุด

ที่น่าอนาถคือมันเป็นถึงลูกพี่ของเหล่าผีทั้งหลายกลับเป็นวิญญาณไม่ครบองค์ ต้องติดตามอยู่แต่ในเงาของนางเรื่อยไป

ตู๋กูซิงหลันอาศัยเท้าเดียวก็ถีบมันกระเด็นไปไกลสิบเมตร "เด็กดี อย่างอแงน่า"

  เงาดำถวนจื่อก็สลดอยู่แทบเท้า "เจ้ากลับกล้ารังแกข้า!! " 

' ใครกันนะที่สัญญาว่าจะดูแลข้าเป็นอย่างดี คนโกหก สตรีทั้งหลายล้วนแต่ปลิ้นปล้อนหลอกลวง'

" นายหญิง ท่านกำลังพูดกับใครเจ้าคะ" นางกำนัลตัวน้อยเดินเข้ามาใกล้ นางเป็นคนธรรมดา แน่นอนว่าย่อมมองไม่เห็น ฟังไม่ได้ยินอะไร

เห็นนายหญิงของตัวเองดูสติสตางค์ไม่สมประกอบนางก็ได้แต่ปวดใจ ตั้งแต่วันนั้นที่นายหญิงปีนเตียงมังกรแล้วยังคิดฆ่าตัวตายก็ไม่สำเร็จ ถูกจับพลัดจับผลูส่งเข้าตำหนักเย็นมาแบบนี้ หนึ่งเดือนมานี้นายหญิงเอาแต่ถอนใจกับกำแพง คุยกับตัวเอง ท่าทางไม่คิดมีชีวิตอยู่อีก 

ตู๋กูซิงหลันได้แต่ถอนใจไม่ตอบคำ

"นายหญิงเจ้าคะ อย่างไรท่านก็ยังเป็นถึงไทเฮา พอฝ่าบาทหายพิโรธแล้วย่อมต้องปล่อยท่านออกไปแน่เจ้าค่ะ" นางกำนัลตัวน้อยเห็นนางอารมณ์ไม่ดี จึงปลอบใจเสียหน่อย

เงาดำไร้อารมณ์จะสนใจก็กลับมาอยู่ในเงาของตู๋กูซิงหลัน ส่งเสียงทอดถอน " ปล่อยตัวรึ ปล่อยให้ตายสิไม่ว่า" ตู๋กูซิงหลันใช้เท้าเดียวเหยียบไปบนมันให้จมพื้น แล้วหันมาตอบสาวใช้ตัวน้อย " ก็อย่างที่เจ้าว่าข้าเป็นถึงไทเฮา ปีนเตียงมังกรแล้วอย่างไร ล้อเล่นนิดหน่อยเขาก็ส่งข้าเข้าตำหนักเย็นเสียแล้ว ไอ้ฮ่องเต้ใจแคบ! " 

นี่ก็เป็นจุดที่นางคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจฮ่องเต้ เป็นเพราะเหตุผลนี้จึงส่งนางมาเข้าตำหนักเย็นจริงหรือ

เงาดำถวนจื่อถูกนางกดดันจนต้องปิดปาก มันกล้าพนันว่า ถ้ายังขืนพูดอีกสักคำต้องถูกผู้หญิงคนนี้กระทำจนวิญญาณแตกสลายแน่

" นายหญิงท่านอย่าพูดจาเหลวไหลนะเจ้าคะ! " นางกำนัลตัวน้อยเกือบจะกระโดดมาตะปบปากของตู๋กูซิงหลัน คำพูดนี้หากใครได้ฟัง เกรงว่าแม้แต่ชีวิตก็คงไม่อาจเหลือไว้ ไทเฮาปีนเตียงมังกรแล้วยังกล้าด่าว่าฮ่องเต้ ไม่ว่าเรื่องไหนคงทำให้บรรพบุรุษทั้งสิบแปดรุ่นของฝ่าบาทโกรธจนแทบบ้า แถมยังมีผู้รู้เห็นมากมาย ฝ่าบาทยังไม่พิโรธได้หรือ?

"นายหญิง ท่านต้องอดทนอดกลั้นเข้าไว้ จะอย่างไรยังมีความหวังอยู่นะเจ้าคะ" นางกำนัลตัวน้อยพูดไปก็ล้วงเอาเผือกร้อนๆ สองหัวออกมาจากอกเสื้อ "ท่านหิวมาทั้งวันแล้ว บ่าวพึ่งไปแอบเอามาจากห้องครัว ท่านโปรดกินรองท้องดูสักหน่อย" นางพูดไปก็กลืนน้ำลายไป

ถึงตอนนี้ตู๋กูซิงหลันเพิ่งจะหันกลับมามองดูนางกำนัลตัวน้อยที่จมูกเขียวหน้าบวม นางขมวดคิ้ว เชียนเชียนเป็นนางกำนัลประจำพระองค์ ของไทเฮา แม้อายุเพียงสิบสี่ปี กลับจงรักภักดียิ่ง ยอมตกระกำลำบากด้วยกัน ยามนี้เพื่อเผือกสองหัวก็ยอมถูกตบตีแล้ว

ตู๋กูซิงหลันรู้ดีว่าภายในวังหลวงนี้ ผู้สูงส่งเหยียบย่ำผู้อ่อนแอ ตลอดเดือนมานี้ถึงจะต้องลำบากขนาดกินผักกินหญ้าแต่ฐานะของนางยังคงอยู่ เชียนเชียนเป็นนางกำนัลประจำพระองค์ ถึงไม่มีใครเคารพแต่ก็ไม่อาจถูกตีได้ ตลอดเดือนมานี้ เพราะนางไม่ตอบโต้ กลับมีคนยิ่งมายิ่งได้ใจ

"เชียนเชียน ใครกล้าตบเจ้า" ตู๋กูซิงหลันยืนขึ้น เสียงก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นลง เชียนเชียนก้มหน้าลงไม่กล้าสบตานาง อ้ำๆอึ้งๆตอบว่า "บ่าวเดินสะดุดเองเจ้าค่ะไม่มีเรื่องอันใด" ไทเฮากำลังอยู่ในสถานการณ์ลำบากมากแล้ว นางไม่อาจเพิ่มภาระเข้าไปอีก

..............................