วินิจฉัยรัก คุณหมอเย็นชา: Chapter0026 ตอนที่ 26
บทที่ 26 ฉันทำลูกชายบุญธรรมที่เพิ่งรับมาหายไป
ซ่งฉู่อี๋ปวดหัวพลางกดหว่างคิ้ว แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าที่เขาพกติดตัวให้กับเธอ “เอาล่ะๆ เช็ดน้ำตาซะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว เจ้าร็อบเบินร็อบเบนมันซุกซนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ที่จริงผมน่าจะกำชับคุณก่อนหน้านี้ ตอนนี้มันสุนัขเพิ่งหายไปแค่สองชั่วโมง ยังมีโอกาสที่จะหาตัวเจอ...”
“จริงเหรอคะ...” ฉางฉิงรับผ้าเช็ดหน้ามา แล้วกะพริบตาปริบๆ พลางกัดริมฝีปาก
ซ่งฉู่อี๋สูดหายใจเข้าลึกและพยักหน้า
ฉางฉิงพูดด้วยท่าทีที่น่าสงสาร “ตอนบ่ายสองโมงครึ่งฉันต้องไปร่วมงานอีเวนต์ คุณหาสุนัขคนเดียวไปก่อน...ได้ไหมมั้ยคะ แล้วตอนเย็นๆ ฉันจะมาตามหาอีกที”
ซ่งฉู่อี๋ตัวแข็งทื่อ เค้าโครงหน้าแต่ละส่วนเส้นระเบิดโมโหออกมาทันที “คุณเชื่อไหมมั้ยว่าผมจะบี้คุณให้ตายเลย”
ฉางฉิงแข้งขาอ่อนยวบ แล้วรีบคว้าจับชายเสื้อเขาและพูดอย่างน่าสงสารว่า “ถ้าฉันไม่ไป จะต้องจ่ายเงินค่าปรับแสนกว่าหยวนเหรียญ ฉันชดใช้ไม่ไหวหรอกค่ะ”
“ก็ได้ๆ ผมให้คุณไป อย่างไรเสียยังไงถึงคุณอยู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่แล้ว” ตอนนี้ซ่งฉู่อี๋เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นพวกมือไม่พายเอาเท้าราน้ำจริงๆ
“งั้นคุณก็ห้ามโกรธฉันนะคะ ถ้าหาเจ้าร็อบเบินร็อบเบนเจอแล้ว คุณช่วยรีบโทรบอกฉันด้วยได้ไหมมั้ยคะ” ฉางฉิงจับชายเสื้อเขาแกว่งไปแกว่งมา อยู่ๆ เธอก็ควักกลยุทธ์ที่ใช้กับเยี่ยนเหล่ยออกมาใช้โดยไม่รู้ตัว
ซ่งฉู่อี๋หายใจหยุดชะงัก แล้วสายตาก็มองเธออย่างเชือดเฉือนราวกับมีดที่คมกริบ
ฉางฉิงตกใจกลัวจนอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เธอรีบโกยแนบไปทันที
เมื่อมาถึงสถานที่จัดงาน เหวินถง ผู้ช่วยของฉางฉิงก็ดึงตัวเธอไปสั่งสอนที่ด้านหลังเวทีทันที “ฉางฉิง เมื่อไรเธอถึงจะทำให้ฉันสบายใจได้สักทีนะ ถ้าฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วยล่ะก็ เธอจะต้องแต่งตัวน่าเกลียดแบบนี้ไปร่วมงานอีเวนต์แล้ว แล้วต่อไปใครเขค้ายังจะกล้าจ้างเธออีก”
“ฉันผิดไปแล้วค่ะ พี่เหวิน” ฉางฉิงจับมือเหวินถงพลางขอร้องให้ยกโทษให้
“รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว” เหวินถงผลักเธอเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยสีหน้าเฉยเมย
งานอีเวนต์วันนี้ฉางฉิงกับจั่วเชียนจะต้องอยู่บนเวทีเดียวกัน สองวันมานี้ฉางฉิงหลบหน้าหลบตาเขาตลอด แต่เมื่อเป็นเรื่องงาน ฉางฉิงก็ไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงได้จริงๆ อีกอย่างวันนี้ฉางฉิงก็ไม่มีอารมณ์คิดถึงเรื่องวันนั้น ตอนนี้ในหัวสมองเธอมีแต่เรื่องเจ้าร็อบเบินร็อบเบน...ร็อบเบินเจ้าร็อบเบน
จั่วเชียนยื่นแก้วแชมเปญให้เธอ แล้วเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำเจือสับสน “ฉางฉิง คุณเธอดูมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ เรื่องวันนั้นทำให้คุณเธอตกใจหรือเปล่า”
“หืม?” ฉางฉิงได้สติกลับมาทันที แล้วส่ายหน้า “เปล่าค่ะ คือว่าฉันทำลูกชายบุญธรรมที่เพิ่งรับมาหายไปน่ะค่ะ”
จั่วเชียนงงงัน “คุณเธอรับลูกชายบุญธรรมตั้งแต่เมื่อไรกัน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ แล้วคุณเธอแจ้งความแล้วหรือยัง ผมฉันสนิทกับผู้กำกับการสถานีตำรวจอยู่พอสมควร จะให้ผมฉัน...”
ฉางฉิงเบ้ปาก หน้าตาดูเศร้าซึม “ลูกชายบุญธรรมของฉันเป็นสุนัขค่ะ ตอนเช้าวันนี้ช่วงเช้าฉันพามันไปเดินเที่ยว แล้วมันก็ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่ได้สนใจเดินหนีหายไปค่ะ”
จั่วเชียน “...”
เขาจิบแชมเปญหนึ่งคำ รู้สึกเก้อเขิน หรือว่าจะให้เขาขอร้องให้ผู้กำกับช่วยตระเวนทั่วเมืองตามหาสุนัขตัวหนึ่งตัวทั่วเมืองนี้
“ฉันขอตัวรับสายหน่อยนะคะ” จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ฉางฉิงเดินไปคุยโทรศัพท์ที่มุมหนึ่ง “ซ่งฉู่อี๋ คุณเจอร็อบเบินร็อบเบนแล้วหรือยังคะ”
“อืม” ซ่งฉู่อี๋เองก็รู้สึกประหลาดใจเหมือนกัน ทำไมเขาต้องโทรศัพท์บอกเธอด้วยนะ
“คุณเก่งมากเลย ทำไมหาเจอเร็วจังเลยล่ะคะ” ฉางฉิงดีใจมากจนลืมกลัวไปเลย ตอนเที่ยงเธอเดินตามหาอยู่ตั้งสองชั่วโมง ตอนนี้เพิ่งจะแค่บ่ายสี่โมงเอง
“ขอให้เพื่อนๆ ช่วยหาน่ะ”
“แล้วร็อบเบินร็อบเบน...” ไม่เป็นไรใช่ไหมมั้ยคะ
ยังพูดไม่ทันจบ ฉางฉิงก็ได้ยินเสียงวางสายดัง “ตู๊ดๆ”
“ไร้มารยาทจริงๆ” ฉางฉิงบ่นพึมพำ แต่ในที่สุดเธอก็เบาใจขึ้นแล้ว
_ _ _ _ _ _ _ _
ที่ปลายสายอีกด้านหนึ่ง ซ่งฉู่อี๋เก็บโทรศัพท์มือถือใส่ในกระเป๋ากางเกง แล้วจูงดึงร็อบเบินร็อบเบนให้ลุกขึ้นและกำลังจะเดินไป แต่ลี่เซ่าปิน ชายหน้าตาชั่วร้ายที่อยู่ด้านหลังพูดด้วยความโมโห “นี่ๆๆ ฉันหัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือและอำนาจบารมีทั่วเป่ยเฉิงอุตส่าห์ระดมคนทั้งเมืองมาช่วยตามหาสุนัขให้นาย นายคิดจะเดินจากไปแบบนี้โดยไม่เลี้ยงข้าวเลยน่ะเหรอ”
“แล้วนายจะเอายังไง” ซ่งฉู่อี๋หันกลับไปมองอย่างเย็นชา “จะให้ฉันถือมีดผ่าตัดกรีดเปิดสมองตรวจดูให้นายมั้ยล่ะ”
“นายแน่มาก” ลี่เซ่าปินโมโหกระทืบเท้าปึงปัง แล้วทำเสียงฮึดฮัด “นี่ เมื่อวานฉันเจอกว่านอิง นังผู้หญิงหลายใจคนนั้นที่โรงแรม อยู่กับเจ้าฟู่อวี้ จะให้ฉันช่วยสั่งสอนผู้หญิงหลายใจคนนั้นให้มั้ย”
“ไม่ต้อง” ซ่งฉู่อี๋ตอบเสียงเรียบ
............................................................................................................................................