Miracle of God เทพนักรบผู้พิทักษ์: Chapter 008 ตอนที่ 8

บทที่ 8 ตามหาไอเทม

จางหยางวิ่งเหยาะๆ ตลอดทางจนกลับมาถึงหมู่บ้านผู้เล่นมือใหม่ หายใจหอบแรงเดินตามหาแฟเรี่ยน ผู้ฝึกสอนของอาชีพนักรบ

“เจ้าเด็กใหม่ ข้าจำเป็นต้องยอมรับว่าเจ้าทำให้ข้าต้องมองเจ้าใหม่แล้ว” แฟเรี่ยนรับแร่เหล็กที่จางหยางมอบให้ ใบหน้ายังคงหยิ่งยโสเหมือนเดิม “แต่อย่างไรเจ้าก็เป็นเพียงเด็กใหม่ นั่น... หยิบโล่ของเจ้าแล้วไสหัวไป”

แฟเรี่ยนโยนโล่ที่มีประกายสีดำวูบวาบออกมา

‘ติ๊ง! คุณทำภารกิจอาชีพสำเร็จ: ‘การทดสอบของนักรบ’ ได้รับค่าประสบการณ์ 5,000 แต้ม!’

[โล่เหล็กหนา] (เกรดเหล็กสีดำ, โล่)

ค่าการป้องกัน (Defense: DEF): +10

ค่ากำลังกาย (Vitality: VIT): +5

เลเวลที่ต้องการ: 5

“ช้าก่อน!” สีหน้าของแฟเรี่ยนพลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึง “เจ้ามีแร่เหล็กบริสุทธิ์ด้วยหรือ?”

“ขอรับ ท่านอาจารย์ที่เคารพ” จางหยางหยิบแร่เหล็กบริสุทธิ์ 10 ก้อน ออกมาจากเป้สะพายหลังมอบให้แฟเรี่ยน เขารู้ดีว่าเปิดเควสต์ลับสำเร็จแล้ว

“ช่างเปล่งประกายสวยงามเหลือเกิน ทำให้ข้านึกถึงเพชรที่ภูเขาโดฟขึ้นมา” แฟเรี่ยนใบหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหล มองแร่เหล็กบริสุทธิ์ราวกับมองคนรัก

ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นว่า “ก่อนที่ข้าจะกลายมาเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ข้าเคยเป็นช่างตีเหล็กมาก่อน เจ้าเด็กใหม่ แร่เหล็กบริสุทธิ์เหล่านี้ทำให้ข้ารู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา หากเจ้าไม่ว่าอะไร ข้าอยากนำแร่เหล็กบริสุทธิ์เหล่านี้ไปตีเป็นดาบรบที่ไร้เทียมทาน”

“ตามที่ท่านปรารถนาเถิด ท่านอาจารย์ที่เคารพ” จางหยางรีบตอบรับ

“ดีมาก” ใบหน้าของแฟเรี่ยนเผยความดีใจออกมา แต่กลับพูดต่อว่า “ทว่ามีเพียงแร่เหล็กบริสุทธิ์ยังไม่เพียงพอ เจ้าจำเป็นต้องไปรวบรวมวัตถุดิบอีกสามชนิด”

‘ติ๊ง! แฟเรียนมอบภารกิจให้คุณ: ‘ค้นหาวัตถุดิบสำหรับตีดาบรบ (1)’ ตอบรับหรือไม่?’

‘ตอบรับ’ หลังจากรับภารกิจเรียบร้อย จางหยางรีบเปิดดูสมุดบันทึกภารกิจทันที

[ค้นหาวัตถุดิบสำหรับตีดาบรบ (1)] (ระดับความยากของภารกิจ: ระดับ C)

คำอธิบายภารกิจ: แฟเรี่ยนต้องการเขี้ยวของหมูป่าเขี้ยวหินมาเป็นวัตถุดิบในการตีดาบรบ ว่ากันว่าที่ไร่แตงโมทางทิศตะวันตกมีสัตว์ชนิดนี้อยู่

ความคืบหน้า: รวบรวมเขี้ยวของหมูป่าเขี้ยวหิน 0/10

หมูป่าเขี้ยวหิน น่าจะเป็นมอนสเตอร์เลเวล 10? จางหยางไม่ได้รีบจากไป แต่พูดคุยกับแฟเรี่ยนต่อ เพื่อเรียนรู้ สกิลของนักรบเลเวล 5 คือ ป้องกัน (Block) และ โจมตีด้วยโล่ (Shield Slam)

[ป้องกัน] (เลเวล 1): ยกโล่ของคุณขึ้นมาป้องกันการโจมตีจากด้านหน้าของศัตรู 1 ครั้ง อยู่ได้ 1 วินาที หากป้องกันการโจมตีสำเร็จ จะสร้างความเสียหายจากค่าความแข็งแกร่ง 100% ต่อเป้าหมาย และสร้างค่าความเกลียดชังจำนวนมาก คุณจะได้รับค่าความโกรธเล็กน้อย ระยะเวลาคูลดาวน์: 10 วินาที ต้องการ: โล่

[โจมตีด้วยโล่]: ใช้โล่โจมตีศัตรู สร้างความเสียหายจากค่าความแข็งแกร่ง 200% ทั้งยังสร้างค่าความเกลียดชังจำนวนมาก จะใช้ได้ต่อเมื่อใช้ทักษะป้องกันสำเร็จ ผลาญค่าความโกรธ 10 แต้ม ต้องการ: โล่

ป้องกันและโจมตีด้วยโล่เป็นสกิลเทพชัดๆ! หากแต้มสกิลเต็มเลเวล 10 ระยะเวลาคูลดาวน์จะเหลือแค่ 1 วินาที ไม่ว่าจะเป็นการหลบหลีกการโจมตี หรือว่าการระเบิดพลังในการโจมตีด้วยโล่หลังจากป้องกันสำเร็จ ล้วนอยู่ในระดับน่าหวาดผวา!

จางหยางนำโล่เหล็กหนามาสวมใส่ทันที หลังจากนั้นไปหาผู้เฒ่าฮวนหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อนำศีรษะราชาเสือดำไปส่งมอบ

“เอ๋! นี่คือ... นี่คือศีรษะราชาเสือดำ? เจ้าสัตว์เดรัจฉานนี่สมควรตายไปตั้งนานแล้ว ทำชาวบ้านตายไปแล้วไม่รู้กี่คน” ฮวนมองจางหยางด้วยสายตาที่ทั้งตะลึงทั้งดีใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ในนามเทพเจ้าเบื้องบน เจ้าช่างเป็นคนหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความกล้าหาญและเมตตาธรรม ชาวบ้านทุกคนต้องขอบคุณเจ้าเป็นอย่างยิ่ง”

‘ติ๊ง! คุณทำภารกิจสำเร็จ: ‘ขจัดภัยให้ชาวประชา’ ได้รับค่าประสบการณ์ 10,000 แต้ม!’

‘ติ๊ง! คะแนนความนิยมของคุณในเผ่าพันธุ์มนุษย์เพิ่มขึ้น 200 แต้ม!’

คะแนนความนิยม 200 แต้ม! จางหยางเบะปาก คะแนนความนิยมเป็นสิ่งที่เกมออกแบบมาเพื่อทำร้ายคน ทุกเผ่าพันธุ์มีคะแนนความนิยมของตนเอง คะแนนจากน้อยไปหามากมี 7 ระดับดังนี้คือ ศัตรู เย็นชา เป็นกลาง เป็นมิตร เคารพ นับถือ และบูชา หากผู้เล่นมีคะแนนความนิยมอยู่ในระดับเป็นกลางลงไป หากเข้าไปในดินแดนของเผ่าอื่นจะถูกโจมตี แต่หากมีคะแนนความนิยมระดับเป็นมิตรขึ้นไป กลับสามารถซื้อสินค้าได้ในราคาถูก ยิ่งมีคะแนนความนิยมมาก สินค้าที่ซื้อได้ก็จะยิ่งดีตามไปด้วย

จางหยางมาถึงทางด้านตะวันตกของหมู่บ้านแล้ว เห็นเพียงไร่แตงโมสามไร่ มีหมูป่ากำลังแทะแตงโมกินไม่หยุดอยู่เต็มไปหมด ด้านข้างมีโรงนาตั้งอยู่หลังหนึ่ง ผู้เฒ่าหนวดเคราสีขาวกำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ

“ท่านผู้เฒ่า ข้าสามารถช่วยอะไรท่านได้หรือไม่” มองเห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีเหลืองอยู่เหนือศีรษะ NPC จางหยางจึงรีบเข้าไปถามทันที

“เจ้าดูสิ หมูป่าสมควรตายพวกนั้นกินแตงโมของข้าหมดแล้ว ช่วยฆ่ามันให้หมดทีเถิด ข้ามีค่าตอบแทนให้เจ้า” ท่านผู้เฒ่าแผดเสียงด้วยความโกรธ

[ฆ่าพวกมันให้ตาย] (ระดับความยากของภารกิจ: ระดับ C)

คำอธิบายภารกิจ: ฆ่าพวกหมูป่าเขี้ยวหินสมควรตายให้สิ้นซาก

ความคืบหน้า: ฆ่าหมูป่าเขี้ยวหิน 0/10

[หมูป่าเขี้ยวหิน] (ทั่วไป)

เลเวล: 10

ค่าพลังชีวิต: 500

ในไร่แตงโมยังมีผู้เล่นอื่นอีกสี่ห้าปาร์ตี้ เนื่องจากเลเวลของหมูป่าเขี้ยวหินค่อนข้างสูง สำหรับผู้เล่นที่ส่วนใหญ่เพิ่งเลเวล 5 ไม่มีทางจะมาฆ่าคนเดียวได้ จึงทำได้แค่เข้าปาร์ตี้มาช่วยกันฆ่า ถึงอย่างนั้นด้วยเลเวลที่ห่างกันมาก ปาร์ตี้ 5 คนรวมหัวกันฆ่าหมูป่าตัวเดียวก็ยังไม่ค่อยจะรอด

ถึงแม้จะฆ่าได้ช้า แต่คนเหล่านี้ก็ไม่คิดจะจากไป เนื่องจากยังมีมอนให้ตี อย่างไรก็ดีกว่าที่อื่นที่พอมอนโผล่ปุ๊บอาวุธสิบกว่าเล่มก็ฟันลงไปปั๊บมากมาย

พอเห็นว่าจางหยางมาคนเดียว มีหลายคนหัวเราะขึ้นมาทันที

“เจ้าโง่ คนเดียวยังคิดจะมาเก็บกวาดที่นี่ สมองโดนลาถีบกระจายหมดแล้วมั้ง”

“ฮ่าๆ อย่างนี้คงโดนถีบหลายทีมาก ถึงโง่ได้ขนาดนี้”

“รอดูมันโดนหมูป่าอัดถั่วดำ!”

แน่นอนว่าพวกผู้เล่นที่จิตใจดีก็มี

“สหาย...มอนที่นี่เวล 10 ทั้งนั้น คนเดียวจัดการไม่ไหวหรอก”

“นักเวทตี้เรามีธุระเพิ่งออกไปพอดี ว่างที่นึง นายจะมาร่วมมั้ย?”

จางหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วกดตอบปฏิเสธคำเชิญเข้าปาร์ตี้ หยิบดาบสำหรับมือใหม่ขึ้นมา เดินเข้าหาหมูป่าตัวที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อเดินถึงระยะที่สามารถใช้สกิลจู่โจมได้ก็ปล่อยสกิลออกไปทันที

จู่โจมติดสตัน!

‘-30!’

จางหยางเคลื่อนไหวอาวุธฟันเข้าไปบนร่างหมูป่า ดอกไม้เลือดพลันปรากฏ

‘ฮึ่มๆๆ!’ พอหมูป่าเขี้ยวหินฟื้นคืนสติ พลันคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว แล้วใช้เขี้ยวอันแหลมคมสองข้างแทงเข้าใส่จางหยาง

จางหยางปล่อยสกิลป้องกันออกไป

‘-27!’ ป้องกันแล้วโจมตีกลับ!

‘-64!’ โจมตีด้วยโล่!

‘-31!’ โจมตีด้วยโล่อีกครั้ง!

‘-29!’ ค่าความโกรธถึง 30 แต้ม โจมตีรุนแรง!

หลบ!

สกิล ‘ป้องกัน’ เข้าสู่ระยะคูลดาวน์ จางหยางเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว หลบการโจมตีของหมูป่าไปได้อย่างสบาย ขนาดราชาเสือดำเลเวล 15 ยังแตะไม่โดนเขาแม้ปลายผม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมอนเสตอร์ทั่วไปเลเวล 10 ตัวนี้แล้ว

เวลาเล็กน้อยเพียงสี่ห้าวินาที จางหยางทำดาเมจต่อเนื่องไปแล้ว 181 แต้ม หลอดเลือดของหมูป่าลดลงไปแล้วหนึ่งในสามส่วน ทำเอาพวกผู้เล่นด้านข้างพากันตกตะลึงตาค้างราวกับเจอผีหลอก ค่าดาเมจนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว! เจ้าหมอนี่เป็นนักรบสายป้องกันจริงเหรอ?

นักรบสายป้องกันที่จริงแล้วระเบิดพลังได้ไม่เลว สำคัญอยู่ที่สกิล ‘ป้องกัน’ อีกหนึ่งวินาทีต่อมา สามารถป้องกันการโจมตีได้ 1 ครั้ง แต่เนื่องจากเวลาที่สกิลค้างไว้น้อยนิดเพียงแค่ 1 วินาทีเท่านั้น หากปล่อยสกิลเร็ว โดยที่การโจมตียังมาไม่ถึง ผลลัพธ์ก็คือการป้องกันหายไปก่อนแล้ว และถ้าปล่อยสกิลช้าไป....

หากการป้องกันไร้ผล สกิล ‘โจมตีด้วยโล่’ ที่มีพลังระเบิดเต็มสิบ แต่จำเป็นต้องใช้หลังการป้องกันก็ไม่สามารถใช้ได้แล้ว

จางหยางเดินเคลื่อนไหวย้ายที่ไปมาอย่างสบายๆ รอกระทั่งระยะเวลาคูลดาวน์ของสกิล ‘ป้องกัน’ สิ้นสุด กระบวนท่าอีกหนึ่งชุดก็ตามมา แสงขาววาบขึ้นมา หมูป่าตายคาที่ร่วงกองกับพื้น มอบค่าประสบการณ์ให้จางหยาง 500 แต้ม เขายื่นมือออกไปแตะ โชคดีไม่เลว ได้เขี้ยวของหมูป่าเขี้ยวหิน 1 ซี่ มาอยู่ในมือเรียบร้อย

“เชี่ย! หมอนี่มันเมพนี่หว่า”

“จริงด้วย ฆ่าอย่างเร็ว แถมตัวเองไม่เสียเลือดเลยสักนิด”

“ฉันเพิ่งรู้ว่าสามารถใช้การเดินย้ายตำแหน่งหลบการโจมตีของมอนได้”

“เอ๋! ตัวละครไม่ได้ใช้การหลบ ปัดป้อง แล้วก็ป้องกันหลบการโจมตีหรอ”

“พี่ชาย นี่มันเกม IM ไม่ใช่เกมโบราณ เรียนรู้บ้างเหอะ”

“.........”

ผู้เล่นรอบด้าน คุณพูดหนึ่งคำ ฉันพูดหนึ่งประโยค โชคดีที่จางหยางเลือกไม่เปิดเผยชื่อ ไม่อย่างนั้นคงดังไปแล้ว ถึงอย่างนั้นก็ยังมีผู้เล่นที่ชอบเจ้ากี้เจ้าการกดอัดคลิปที่จางหยางต่อสู้กับมอนสเตอร์เอาไว้ วิ่งไปโพสต์ลงบอร์ด กระทู้ชื่อ ‘อยู่ๆ ก็มีเทพมาปรากฏ ฆ่ามอนไม่เสียเลือดสักหยด’ ดึงดูดความสนใจของผู้เล่นจำนวนไม่น้อยทันที

ในตอนนี้ทุกคนล้วนเป็นมือใหม่ เห็นฝีมือของจางหยางที่ล้ำหน้าเกินมาตรฐานของเกมไป 5 ปี จะไม่ตกตะลึงเรียกจางหยางเป็นเทพได้อย่างไร เวลาเพียงไม่นานผู้เล่นจำนวนมากก็พากันยกจางหยางให้เป็นไอดอล

จางหยางฆ่าหมูป่าตายทีละตัวๆ แม้ความเร็วในการฆ่าบอสจะต่างจากปาร์ตี้ 5 คนไม่มาก แต่ว่าเขาฆ่าบอสแบบตัวเองไร้ความเสียหาย จึงไม่ต้องหยุดพัก ประสิทธิภาพจึงสูงกว่า ไม่เกินเจ็ดแปดนาที เขาก็ฆ่าบอสไปแล้ว 10 ตัว ทว่าเพิ่งเก็บเขี้ยวหมูป่าได้ 7 ซี่เท่านั้น เขาจึงเดินหน้าฆ่าต่อไป

อีก 5 นาทีให้หลัง จางหยางรวบรวมเขี้ยวหมูป่าครบ 10 ซี่แล้ว เขาจึงไปส่งมอบภารกิจ ‘ฆ่าพวกมันให้ตาย’ ก่อน หลังจากนั้นก็รีบกลับไปหาแฟเรี่ยน ส่วนที่ด้านหลังเขา พวกผู้เล่นเหล่านั้นตะลึงจนลูกตากระเด็นออกมาข้างนอกนานแล้ว มอนสเตอร์ก็ไม่ตี เอาแต่ดูจางหยางตีมอนสเตอร์อย่างเดียว

“ดีมาก ตอนนี้เจ้าไปหาวัตถุดิบอย่างที่สองมาได้แล้ว” หลังจากแฟเรี่ยนมอบค่าประสบการณ์ให้จางหยาง 5,000 แต้มสร็จแล้ว ก็บอกคำสั่งต่อไป

‘ติ๊ง! แฟเรี่ยนมอบภารกิจให้คุณ: ‘ค้นหาวัตถุดิบสำหรับตีดาบรบ (2)’ ตอบรับหรือไม่?’

หลังจากจางหยางกดตอบรับ สมุดบันทึกก็มีเนื้อหาเพิ่มขึ้นมา

[ค้นหาวัตถุดิบสำหรับตีดาบรบ (2)] (ระดับความยากของภารกิจ: ระดับ C)

คำอธิบายภารกิจ: ที่หุบเขาเพลิงมีธาตุไฟล่องลอยอยู่ หลังจากตายไปจะจับตัวกันเป็นธาตุไฟบริสุทธิ์ มีความสามารถแข็งแกร่ง ว่ากันว่าออกจากหมู่บ้านให้เดินตรงไปทางตะวันตก หุบเขาเพลิงจะอยู่ที่ปลายทาง

ความคืบหน้า: รวบรวมธาตุไฟบริสุทธิ์ 0/3

เดี๋ยววิ่งซ้ายเดี๋ยววิ่งขวาอีกแล้ว!

จางหยางถอนหายใจ ทำตามคำชี้แนะที่เควสต์บอกออกจากหมู่บ้านมือใหม่แล้วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงจึงมาถึงหุบเขาที่มีควันพวยพุ่ง พื้นดินสีดำไหม้ มอนสเตอร์ที่อยู่ในรูปธาตุสีแดงเพลิงกำลังลอยเคว้งคว้างไปทั่ว

[ธาตุไฟ] (ทั่วไป)

เลเวล: 10

ค่าพลังชีวิต: 500

เนื่องจากที่นี่อยู่ไกลจากหมู่บ้านผู้เล่นใหม่มาก ทั้งยังไม่มีเควสต์อื่นให้มาที่นี่ ดังนั้นนอกจากจางหยางแล้ว ที่นี่จะไม่มีผู้เล่นอื่นอีกชั่วคราว

เปิดฉากฆ่า!

.....................................................................