ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0009 ตอนที่ 9
ตอนที่ 9 พาสามีแห่งชาติกลับบ้าน (9)
หลายปีที่ผู้ช่วยติดตามลู่จิ่นเหนียนมา แค่ลู่จิ่นเหนียนแสดงอาการสีหน้าออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาก็สามารถเดาอารมณ์ของลู่จิ่นเหนียนได้ทันที
เวลาที่เขาเม้มริมฝีปาก มีความเป็นไปได้ถึงแปดสิบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่เขาอารมณ์ไม่ดี
เพียงแต่ ตอนที่เขาเพิ่งกินข้าวเสร็จก็ยัง ไม่มีทีท่าอารมณ์เสียแบบนี้ ทำไมแค่ขึ้นไปข้างบนคนเดียว ลงมาถึงก็เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ได้?”
ถึงแม้ผู้ช่วยจะเกิดความสงสัยขึ้นในใจ แต่ก็ไม่กล้าถามลู่จิ่นเหนียนว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนที่ขับอยู่บนถนนหลัก เพียงแต่ถามอย่างเป็นทางการว่า “คุณลู่ จะตรงไปที่สนามบินเลยใช่ไหมครับ?”
ลู่จิ่นเหนียนไม่ตอบอะไรกลับมา
บรรยากาศภายในรถยิ่งเงียบงันเข้าไปอีก
ด้วยบุคลิกของลู่จิ่นเหนียนที่เยือกเย็น คนปกติไม่ค่อยอยากเข้าใกล้อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมีบรรยากาศเย็นยะเยือกออกมาอีก ผสมกับอารมณ์หดหู่ แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอีก ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในรถทั้งกดดันทั้งหนาวเย็น
ตอนที่รถขับจากวงแหวนรอบสองมาจนถึงวงแหวนรอบสาม จากอากาศที่ดีอยู่ จู่ๆ ฝนก็ตกลงมา
ผู้ช่วยอยากจะผ่อนคลายตัวเองจากความเครียด เลยพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ฝนตกแล้วครับ”
จบคำพูดของผู้ช่วย ฝนยิ่งตกหนักลงมาอีก ภายในรถดังไปด้วยเสียงฝนตกจั้กๆ ลงมา แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่มีเสียงของลู่จิ่นเหนียนเล็ดลอดออกมา
ผู้ช่วยชวนคุยถึงสองครั้งแล้ว แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับเลย ครั้งนี้เลยตัดสินใจเงียบไม่พูดอะไรแล้ว
ฝนยิ่งตกยิ่งหนัก วิสัยทัศน์ไม่ค่อยดี ความเร็วรถเริ่มช้าลงตามไปด้วย ตอนที่รถกำลังเข้าโค้งเลี้ยวไปยังถนนที่มุ่งสู่สนามบิน ทันใดนั้นลู่จิ่นเหนียนที่เงียบมาตลอดทางพูดขึ้นมา “หยุดรถ”
เสียงของลู่จิ่นเหนียนไม่ดังมาก แต่ก็ดังพอที่ผู้ช่วยจะได้ยินชัดเจน รถเบรคกะทันหันในทันที และหยุดลง
ผู้ช่วยหันกลับมามองลู่จิ่นเหนียน “คุณลู่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
ลู่จิ่นเหนียนเงียบอยู่นานไม่พูดอะไรออกมา สายตาจ้องไปยังชายหญิงในชุดนักเรียนคู่หนึ่งด้านนอกรถ เด็กชายหญิงคู่นั้นกำลังรีบวิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝน จนสุดท้ายวิ่งไปหลบฝนอยู่ใต้ชายคาตึกหลังหนึ่ง เด็กชายหญิงคู่นั้นหลบฝนได้ไม่เกินสองนาที ก็มีรถแท๊กซี่แท็กซี่ขับมา ทั้งสองคนจึงมุดเข้าไปในรถแล้วออกไป แต่สายตาของลู่จิ่นเหนียนยังคงหยุดอยู่ที่ชายคาตรงที่คู่ชายหญิงเมื่อกี้หลบฝนอยู่
ผู้ช่วยไม่เข้าใจว่าลู่จิ่นเหนียนมองอะไรอยู่ เมื่อชายหนุ่มเรียกให้หยุดรถ แล้วไม่สั่งอะไรต่อ เลยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “คุณลู่ครับ?”
ลู่จิ่นเหนียนยังคงไม่พูดอะไรออกมา ดูคล้ายจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อยู่ๆ ภาพเมื่อหลายปีก่อนก็ลอยขึ้นมาในหัวของเขา เป็นวันที่ฝนตกหนักเหมือนกัน เขาและเฉียวอันห่าววิ่งเข้ามาหลบฝนใต้ชายคาตึกเก่าแห่งหนึ่งพร้อมกัน นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาและเธอเจอกัน ทั้งสองคนต่างไม่มีใครพูดกับใคร เพียงแต่สบตากัน จากนั้นดูจากชุดนักเรียนที่ทั้งคู่ใส่ก็รู้ว่าเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน
“คุณลู่ครับ?”
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เสียงของผู้ช่วยดังขึ้นมาในรถเป็นครั้งที่สอง คิ้วของลู่จิ่นเหนียนขยับเล็กน้อย เขาหันกลับมาอย่างนิ่งๆ ดวงตาสีดำขลับ ไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาเลยสักนิดอย่างสิ้นเชิง
………………………………