ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0005 ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 พาสามีแห่งชาติกลับบ้าน (5)

ในหัวของเฉียวอันห่าว ตัดไปเป็นภาพสามเดือนก่อนหน้านี้ที่เธอดื่มจนเมา ไร้สติปีนขึ้นเตียงลู่จิ่นเหนียน จนโดนเขาบีบคอด่ารุนแรงด้วยความโกรธ

“เฉียวอันห่าว เธอจะเล่นนอกเกมส์กับฉันใช่ไหม?”

“ดีมาก เฉียวอันห่าว เธออยากเล่นกับฉันนักใช่ไหม? ได้เลย ฉันจะเล่นเธอจนตาย!”

มือเฉียวอันห่าวที่จับตะเกียบอยู่ ออกแรงกำแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจเธอเต้นตึกตักระรัวดังขึ้นมาจากอกข้างซ้าย

เขาในวันนั้นคงต้องโกรธจัดสุดขีด จนถึงขั้นด่าเธอเละขนาดนั้น

สามเดือนมานี้ เธอคอยหลบหน้าเขาตลอด แต่ไม่ว่าจะหลบยังไง สุดท้ายวันนี้ก็ยังต้องเจอกันอยู่ดี

ลู่จิ่นเหนียนใส่ชุดสูทตัดเข้ารูปสีดำ ทำให้หุ่นสูงชะลูดของเขาดูเด่นชัดขึ้นไปอีก สปอร์ตไลท์ในห้องโถงสาดส่องสว่างมาข้างใบหน้าเขา ยิ่งทำให้เครื่องหน้าที่หล่ออยู่แล้วของเขางดูโดดเด่นขึ้น จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง คิ้วและตาที่ดูมีชีวิตชีวา หน้าหล่อเหลาดุจดั่งเทพบุตร

ที่ผ่านมาวงการบันเทิงไม่เคยขาดหนุ่มหล่อสาวสวย แค่ดึงใครก็ได้ออกมาจากกลุ่มคนบนถนน ทุกคนล้วนแล้วแต่มีความเป็นประกายของตัวเอง แต่ลู่จิ่นเหนียนกลับมีเสน่ห์ดึงดูดที่ไม่เหมือนใคร เขาสามารถทำให้ภาพทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างเขาดูจางลงในพริบตา ขณะเดียวกันกลับก็ทำให้ตัวเองกลายเป็นจุดเด่นได้อย่างง่ายดาย

หลังจากการปรากฏตัวของเขา ทุกคนในงานเลี้ยงเงียบไปชั่วครู่พักนึงหลังจากการปรากฎตัวของเขา ผู้กำกับตี้เหล่าเทียนฮวงได้สติก่อนใคร จึงชูแก้วขึ้น เพื่อเป็นการต้อนรับแขก “คุณลู่...”

หลังผู้กำกับพูดขึ้นมา บรรยากาศในห้องโถงก็ค่อยๆ เริ่มกลับมาอบอุ่นเหมือนเดิม ถึงแม้ทุกคนจะรู้อย่างแจ่มแจ้งว่าทักเขาไปก็คงไม่ได้รับคำตอบอะไรกลับมา แต่กระนั้นทุกคนก็ยังคงยิ้มแย้มเดินเข้าไปทักทายลู่จิ่นเหนียน “สวัสดีคุณลู่”

ดูเหมือนว่าลู่จิ่นเหนียนจะไม่ได้ยินคนรอบข้างที่เข้ามาทักทาย สนใจแต่จะเดินไปทางโซนที่นั่งทานอาหารด้วยย่างก้าวที่ไม่ช้าและไม่เร็ว แม้จะเป็นเพียงท่าทางที่แสนจะธรรมดา แต่เขากลับดูโดดเด่นสง่างามท่ามกลางผู้คน

ผู้กำกับยกแก้วเหล้า รีบเดินตามมาขนาบข้างลู่จิ่นเหนียน ใบหน้ายิ้มแย้มพูดไม่หยุด

เฉียวอันห่าวนั่นงอยู่ในโซนโต๊ะอาหาร ห่างจากกลุ่มคนค่อนข้างไกล จากระยะนี้เธอยังกล้าหยุดมองลู่จิ่นเหนียนได้อยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งลู่จิ่นเหนียนเดินเข้ามาใกล้ เธอจึงทำได้แค่เหลือบสายตาขึ้นไปมองลู่จิ่นเหนียนเพียงแวบเดียว จนกระทั่งลู่จิ่นเหนียนกำลังจะเดินมาถึงตัวเธอ เธอเลยเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าเงยขึ้นมา ทำได้แค่นั่งอยู่กับที่ มือจับตะเกียบไว้ คีบอาหารที่ตัวเองตักมาอย่างแข็งทื่อ เธอทำเป็นนิ่งสงบไม่ใส่ใจอะไรเหมือนก่อนหน้าที่ลู่จิ่นเหนียนจะปรากฎตัวขึ้น

“ท่านประธานลู่ คุณจะมาทำไมไม่แจ้งพวกเราล่วงหน้าก่อนหล่ะครับ ผมจะได้จัดคนไปรับคุณ...” เสียงของผู้กำกับลอยมาเข้าหูเฉียวอันห่าว เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนได้ว่าลู่จิ่นเหนียนเดินมาถึงที่นั่งข้างๆ เธอแล้ว เธอกำตะเกียบไว้แน่น หลังเธอตั้งตรงแข็งทื่อ เธอเอาแต่จ้องอาหารที่อยู่ในจจาน แม้แต่ปากที่เคี้ยวอาหารอยู่ก็เปลี่ยนเป็นค่อยๆ เคี้ยวอย่างระมัดระวังมากขึ้น

ในที่สุดก็รอจนลู่จิ่นเหนียนเดินผ่านที่ตัวเองนั่งอยู่ไป ตอนที่เฉียวอันห่าวกำลังจะถอนหายใจออกมา เธอกลับรู้สึกว่าลู่จิ่นเหนียนลากเก้าอี้ตัวข้างหลังเธอมานั่ง

………………………………