ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0021 ตอนที่ 21

ตอนที่ 21 ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา? (1)

ชายหนุ่มในชุดสูทนอนหลับตาอยู่บนเตียงเงียบๆ มองไกลๆ แล้วเหมือนเขากำลังหลับลึกอยู่

เฉียวอันห่าวยกมือเคาะประตูก่อน แต่ไม่มีการตอบรับใดๆ จากชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง เธอขมวดคิ้วแล้วรีบเดินเข้าไปในห้อง

เมื่อเข้าไปใกล้ เฉียวอันห่าวถึงเห็นลู่จิ่นเหนียนที่นอนงีบไม่เรียบร้อยอยู่บนเตียงได้อย่างชัดเจน แต่จู่ๆ ร่างกายกลับมีอาการสั่นเบาๆ เฉียวอันห่าวยื่นมือออกไปลูบไปบนหน้าผากลู่จิ่นเหนียน พบว่าไข้สูงจนน่าตกใจ ชายหนุ่มไม่มีอาการตอบสนองต่อเสียงเคาะประตูและสัมผัสจากเธอเลยแม้แต่น้อย คิดว่าคงไข้ขึ้นจนไม่ได้สติแล้ว

เฉียวอันห่าวรีบเอายาลดไข้ที่ตัวเองซื้อแกะออกมาแกะสองเม็ดตามฉลากยา เปิดขวดน้ำดื่มที่วางไว้อยู่บนหัวเตียง จากนั้นใช้แรงพยุงร่างของลู่จิ่นเหนียนให้ลุกขึ้นมา เธอป้อนยาเข้าไปในปากแล้วใช้ส่งขวดน้ำไปจ่อตรงกรอกเข้าไปด้านข้างปากเขา

ลู่จิ่นเหนียนไข้ขึ้นหนักจนไม่มีสติจน ไม่สามารถดื่มน้ำเองได้ เฉียวอันห่าวยกขวดน้ำขึ้นมาและ เทน้ำลงไปในปากเขาเล็กน้อย ใครจะรู้เขากลับพ่นน้ำออกมาพร้อมกับยา

เฉียวอันห่าวลองป้อนยาใหม่อีกสองครั้ง แต่ผลยังคงเป็นแบบเดิม อุณหภูมิตัวชายหนุ่มยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่อากาศรอบๆ ตัวเขาก็เริ่มร้อนตามไปด้วย

เฉียวอันห่าวเริ่มกระวนกระวายใจ เขากินยาไม่ได้แบบนี้ แล้วยิ่งมาอยู่ท่ามกลางป่าเขา กว่าหมอจากโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดจะมาถึง ต้องใช้เวลากี่ชั่วโมงกัน...

คิดมาถึงตรงนี้ เฉียวอันห่าวนึกถึงตอนเด็กที่ตัวเองเป็นไข้สูงไม่ยอมลด ภาพแม่เธอเอาถุงน้ำแข็งมาช่วยลดไข้ เธอเลยวางยาลดไข้และขวดน้ำไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อน รีบเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องครัวชั้นล่าง เปิดตู้เย็นออกมาจะหาน้ำแข็งเอามาใช้ลดไข้ลู่จิ่นเหนียน แต่กลับพบว่าภายในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่าที่แช่เย็นไว้

เฉียวอันห่าวคิดแล้ว เธอก็เอานำขวดน้ำเปล่าที่แช่เย็นไว้หลายขวดแบกขึ้นไปชั้นบน เอาผ้าขนหนูจุ่มน้ำ บีบให้แห้ง แล้วเอาไปวางบนหน้าผากลู่จิ่นเหนียน จากนั้นใช้แรงถอดชุดสูทที่ลู่จิ่นเหนียนใส่อยู่ออกมา เธอปลดกระดุมออกแล้วเอาผ้าขนหนูจุ่มน้ำเย็นอีกผืนเช็ดไปทั่วตัวเขาเพื่อ ช่วยให้ไข้เขาไข้ลด

ความเย็นจากผ้าขนหนูทำให้ลู่จิ่นเหนียนที่ไข้สูงอยู่สบายตัว คิ้วที่ขมวดแน่นอยู่ค่อยๆ คลายออกอย่างช้าๆ ไปตามที่เฉียวอันห่าวใช้ผ้าขนหนูเย็นเช็ดตัวเขา แม้แต่อาการตัวสั่นก็ค่อยๆ สงบลง ลมหายใจหอบถี่เนื่องจากไข้สูงของเขาก็ค่อยๆ สงบและเปลี่ยนเป็นหายใจยาวขึ้นเงียบๆ ทำให้เขาหลับสนิทได้อย่างแท้จริงและในที่สุดก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

เฉียวอันห่าวเห็นว่าเขาตัวไม่สั่นเหมือนเมื่อครู่แล้ว จึงถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นบรรจงห่มผ้าห่มให้ ส่วนตัวเองก็นั่งอยู่ข้างเตียงคอยดูอาการ สายตาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังใบหน้าเขา

ปากเขาสีซีดผิดปกติ คิ้วก็ขมวดแน่น ใบหน้าดูอ่อนล้า ถึงแม้หน้าตาดูป่วยขนาดนี้ แต่เขากลับยังคงดูหล่อเหลาเหมือนเดิม

………………………………