ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0025 ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา? (5)

เฉียวอันห่าวเซฟรูปในมือถือเสร็จแล้วก็วางลงข้างๆ จากนั้นเธอจึงหันกลับไปมองชายหนุ่มข้างตัวแวบหนึ่ง

ไม่รู้ว่าเขามีปัญหาทางด้านอารมณ์ตั้งแต่เกิดหรือเปล่า ถึงแม้ว่าตอนนี้เขากำลังหลับสนิทอยู่ แต่ก็ยังมีความรู้สึกเยือกเย็นออกมาอยู่เหมือนเคย ราวกับกับเขาต่อต้านไม่อยากให้ใครเข้าใกล้เหมือนเคย

เฉียวอันห่าวมองดูลู่จิ่นเหนียนอย่างเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง จึงยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของชายหนุ่ม

ราวกับคล้ายมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านนิ้วชี้เธอวิ่งเข้าไปสู่หัวใจเธออย่างรวดเร็ว ใจเธอเต้นรัวเร็วรัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ถ้าเป็นตอนที่เขาตื่นอยู่ เธอคงไม่อาจกล้าที่จะแตะต้องเขาเหมือนตอนนี้

เฉียวอันห่าวใจลอยขึ้นมา ทั้งที่เธอในตอนนี้เห็นๆ อยู่ว่าสามารถยื่นมือออกไปสัมผัสตัวเขาได้ แต่เธอกลับรู้สึกว่าช่องว่างระหว่างเขาและเธอช่างห่างไกลกันเหลือเกิน ทั้งชีวิตนี้เธอคงไม่สามารถลดช่องว่างนี้ให้ใกล้เข้ามาได้

คิดดูดีๆ แล้วก็ประหลาด เธอแอบรักเขาข้างเดียวมาอย่างเงียบๆ ไม่มีใครรู้ได้มาถึงสิบสามปีแล้ว

ไม่ใช่ว่าไม่ทรมานใจ ตั้งแต่เป็นวัยรุ่นใสๆ สิบสามขวบ จนถึงตอนนี้เป็นสาวยี่สิบหกแล้ว ช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดของหญิงสาว เธอได้มอบให้เขาไปทั้งหมดอย่างไม่ลังเล

เฉียวอันห่าวคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าเธอก็เผยให้เห็นถึงความเสียใจ เธอใช้เสียงที่แผ่วเบาที่สุเอ่ยปากพูดกับลู่จิ่นเหนียนโดยใช้เสียงที่แผ่วเบาที่สุด “ลู่จิ่นเหนียน คุณรู้ไหม? ฉันจะกล้าพูดคำนี้เฉพาะเวลาที่อยู่ในจินตนาการของตัวเองเท่านั้น ฉันรักคุณค่ะ”

เฉียวอันห่าวพูดจบ เธอถอนหายใจเบาๆ ออกมา จากนั้นลดสายตาลงเอื้อมมือออกไปยกแขนของลู่จิ่นเหนียนที่กอดตัวเองอยู่ออก แล้วลุกออกจากเตียงอย่างไปเงียบๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลุกออกมาจากอ้อมกอดของลู่จิ่นเหนียนหรือเปล่า เฉียวอันห่าวถึงรู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อย

เสื้อผ้าที่โดนลู่จิ่นเหนียนฉีกขาดเอากลับมาใส่ไม่ได้แล้ว เฉียวอันห่าวจึงไปหาเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวของลู่จิ่นเหนียน ในตู้เสื้อผ้ามีแต่ชุดผู้ชายแขวนอยู่ เธอหาอยู่สักพักจนเจอเสื้อยืดธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง เลยเอามาสวมใส่

ลู่จิ่นเหนียนสูงกว่าเธอเยอะ พอสวมเสื้อยืดเขาสวมแล้วเลยกลายเป็นเดรสกระโปรงได้เลย

สาเหตุเกิดจากป้อนยาให้ลู่จิ่นเหนียนเลยจึงทำให้มีอะไรเขากับอีกรอบ เฉียวอันห่าวไม่กล้าเข้าใกล้เตียงแล้ว เธอเลยไปนั่งบนโซฟาที่ไกลออกไปแทน

ตกกลางดึกเธอก็ฝืนตัวเองไม่ไหว เฉียวอันห่าวเลยนอนบนโซฟาจนเผลอหลับไป เธอนอนหลับไม่สนิทนัก ตอนที่แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างลงมาที่ใบหน้าเธอ เธอลืมตาตื่นขึ้นมาทันที เฉียวอันห่าวขยี้ตาตัวเองแล้วมองไปยังเตียงและพบว่า ลู่จิ่นเหนียนยังไม่ตื่น

เฉียวอันห่าวลุกขึ้นมาเดินไปข้างๆ เตียง ยื่นมือออกไป เธอคิดจะแตะหน้าผากลู่จิ่นเหนียนเพื่อดูว่าชายหนุ่มไข้ลดแล้วหรือยัง แต่ตอนที่เธอเพิ่งเอื้อมมือออกไปยังไม่ทันสัมผัสถูกตัวเขานั้น แขนของเธอกลับถูกคว้ากำเอาไว้อย่างแรง

เฉียวอันห่าวตกใจ ก้มลงมอง จากนั้นสายตาเธอกับลู่จิ่นเหนียนก็ประสานกัน

………………………………