ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0028 ตอนที่ 28

ตอนที่ 28 ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา? (8)

ตอนที่เฉียวอันห่าวลังเลว่าจะเคาะประตูเพื่อเอาของตัวเองดีไหมนั้น จู่ๆ ประตูหน้าบ้านที่ปิดสนิทอยู่ก็เปิดออก จากนั้นสิ่งของต่างๆ ก็ถูกเทพรวดออกมาจากในบ้าน เฉียวอันห่าวยังไม่ทันดูให้ชัดว่าคืออะไร ประตูบ้านก็ถูกปิดดัง ”ปัง” ลงอย่างแรงอีกครั้ง

กระเป๋าเธอไม่ได้รูดซิปปิด พอโดนลู่จิ่นเหนียนโยนออกมาแบบนี้ ของข้างในกระเป๋าจึงหล่นออกมากระจัดกระจายออกมาหมด

เฉียวอันห่าวยืนตะลึงอยู่หน้าประตูสักพัก จากนั้นค่อยนั่งลงเก็บข้าวของใส่กระเป๋าตัวเองทีละชิ้นใส่กระเป๋าตัวเอง

เฉียวอันห่าวเก็บของทั้งหมดเรียบร้อย เธอมองไปยังประตูที่ปิดสนิทด้านหน้าอีกครั้งแล้วกัดริมฝีปากอย่างแรง จากนั้นค่อยๆ หันหลังกลับก้าวเท้าเดินออกไป

----------------------------

ลู่จิ่นเหนียนกลับเข้ามาในห้องนอน ตอนที่จะหยิบบุหรี่ในลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงนั้น ก็พบว่าบนโต๊ะมีกล่องยาหนึ่งกล่องวางอยู่กล่องหนึ่ง เป็นยาลดไข้ที่เฉียวอันห่าวซื้อมา แววตาของลู่จิ่นเหนียนนุ่มลึก เขาหยิบขึ้นมาแล้วทิ้งลงถังขยะทันที จากนั้นหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง จุดไฟ แล้วเดินไปริมหน้าต่าง เขาสูบอัดเข้าไปสองเฮือก ควันบุหรี่ลอยเข้าไปในปอด ทำให้เขาค่อยสงบขึ้นมาหน่อย

ลู่จิ่นเหนียนสูบไปได้ครึ่งมวน เขามองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นเฉียวอันห่าวกำลังหิ้วกระเป๋าเดินออกไป นิ้วมือเขาสั่นเล็กน้อย จากนั้นส่งบุหรี่เข้าปากตัวเองอีกรอบ เขาสูบเข้าไปอย่างแรงอีกเฮือกแล้วอมอยู่ในปากสักพักค่อยพ่นควันออกมาอย่างช้าๆ เขามองเห็นเฉียวอันห่าวผ่านควันบุหรี่ที่ลอยขึ้นไปเป็นเกลียวได้อย่างชัดเจน เธอเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง จากนั้นไม่ถึงนาทีรถก็สตาร์ทและขับออกไป

ลู่จิ่นเหนียนรอจนรถขับไปจากไปจนลับสายตา เขาค่อยยกมือที่ถือบุหรี่ขึ้นมาสูบต่อ จากนั้นขยี้ดับลงในที่เขี่ยบุหรี่ตรงริมระเบียง เขายืนอยู่นอกระเบียงต่ออีกสักพัก แล้วหันหลังกลับเข้ามาในห้องนอน จากนั้นก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรออกไปยังสายหนึ่ง “บทรองนางเอกนางรองเรื่อง Our Glamorous Time น่ะ ปล่อยให้ว่างไว้ก่อนนะ ผมจะเลือกคนมาให้เอง”

“อีกอย่าง เลื่อนงานประกาศกับละครใกล้ๆ นี้ออกให้หมด ผมจะเล่นบทพระรองเรื่อง Our Glamorous Time เอง”

“ไม่เหมาะสมตรงไหน เล่นบทพระเอกมาตั้งหลายปีแล้ว นานๆ จะเล่นบทรองสักครั้งน่าสนุกดีออก อีกอย่างเดิมทีตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดจะรับเล่นละครอีกแล้ว”

“เอาล่ะ คุณไม่ต้องพูดแล้ว ไปจัดการตามที่ผมบอกแล้วกัน”

ลู่จิ่นเหนียนพูดจบก็วางสายทันที โดยไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามมีโอกาสพูดอะไรต่อ

ลู่จิ่นเหนียนเพิ่งหายจากไข้สูงมา ร่างกายจึงยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ เขาโยนมือถือลงไปบนเตียง จากนั้นก่อนจะลงไปนั่งลงข้างเตียงอย่างอ่อนเพลีย ไม่รู้ทำไมสายตาถึงมองไปยังถังขยะที่อยู่ข้างๆ

เขามองอยู่นาน จากนั้นยืนขึ้นอย่างเซๆ และเดินโซเซไปหน้าถังขยะ หยิบกล่องยาลดไข้กล่องนั้นขึ้นมา

ลู่จิ่นเหนียนมองดูกล่องยา นัยน์ตาฉายแววเศร้าหมองขึ้นมาแวบเดียวแล้วหายไป

………………………………