Memory of Tomorrow วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ: Chapter001 ตอนที่ 1

วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ

สิงหรงฉือ

บทที่ 1 เขาชอบเธอ (1)

“อี้เป่ยซี!” ความโกรธของคนที่อยู่ปลายสายนั้น สามารถฟังออกจากเสียงได้อย่างชัดเจน อี้เป่ยซีกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น

เธอพูดอย่างประหม่าอยู่บ้าง “พี่เป่ยเฉิน ขอร้องล่ะ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว คืนนี้แหละ คืนนี้ฉันจะกลับไปแล้ว ได้รึเปล่า จริงๆ นะ ตอนนี้ฉันซื้อตั๋วกลับเมือง B แล้ว ฉันแค่อยากไปดูหน่อยเท่านั้น จะไม่ทำอะไรอย่างอื่นเลย แค่ไปดูเท่านั้นเอง” น้ำเสียงของอี้เป่ยซีเต็มไปด้วยความน้อยใจ ในดวงตาที่สดใสมีละอองน้ำก่อตัวขึ้น

คนที่อยู่ปลายสายนิ่งไปพักใหญ่ ราวกับว่ากำลังควบคุมความอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ เมื่อเขาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงก็สง่างามเหมือนปกติ “เธอก็ระวังตัวด้วย กลับมาเร็วหน่อยล่ะนะ”

“อืมๆๆ” อี้เป่ยซีพยักหน้าในทันที “ฉันรับปากแน่นอน”

เขาหัวเราะเบาๆ “เป่ยซี ไม่ต้องคิดมากแล้ว รู้ไหม ไม่ว่าจะยังไงพี่ก็ยังอยู่ตรงนี้ อืม”

“ฉันรู้” มุมปากที่แดงระเรื่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ฉันจะรีบกลับไป ขอบคุณนะคะพี่”

“อืม เด็กดี”

หลังจากที่อี้เป่ยซีวางหูก็ถือโทรศัพท์มือถือไว้อยู่นาน แล้วจึงค่อยเดินออกมาจากสนามบิน ขณะนี้เข้าเดือนมกราคมแล้ว เมือง A มีหิมะตกหนักมายาวนาน เมืองทั้งเมืองถูกสีขาวปกคลุมเอาไว้ มันส่องประกายแต่กลับเย็นยะเยือก

อี้เป่ยซีเดินอยู่บนถนนว่างเปล่าเพียงลำพัง ถนนที่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยสะท้อนอยู่ในดวงตากระจ่างใส แสงไฟของตึกระฟ้าข้างถนนส่องสว่าง สามารถมองเห็นความอบอุ่นด้านในได้จากนอกหน้าต่าง มีเพียงเธอเท่านั้นที่เป็นแขกของโลกสีเงินใบนี้ เธอแขกที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเจ้าบ้าน

เธอเงยหน้ามองดูหิมะโปรยปราย เมื่อยื่นมือออกไป เกล็ดหิมะสีขาวร่วงบนลงถุงมือสีฟ้าอ่อน มันยังเป็นรูปหกเหลี่ยมเหมือนอย่างเคย ทันใดนั้น ความรู้สึกที่ว่ากาลเวลาผ่านคนเปลี่ยนก็ลดน้อยลงไป ดวงตาเป็นประกายยกยิ้ม มันสว่างไสวพอที่จะรับโลกนี้ไว้ทั้งใบ

เมื่อฉันจากไป ต้นหลิวพลิ้วไหว เมื่อฉันกลับมา หิมะโปรยปราย

ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว แต่กลับไม่กล้าบอกกล่าวชื่อของตัวเองหรือเรียกหาพวกเธอ ไม่กล้าเคาะเปิดประตูที่คุ้นเคยเพราะกลัวจะเจอหน้า หรือไม่ก็กลัวว่าจะไม่เจอหน้ากัน

อี้เป่ยซีเดินไปตามถนนอย่างเหม่อลอย เธออาศัยความทรงจำที่คลุมเครือเดินไปถึงเขตชุมชนเล็กๆ ในตอนนั้น แต่กลับมองไม่เห็นบ้านน้อยที่ทนแดดทนฝนในอดีตหลังนั้นที่อาจจะมีฝนตกหรือลมพัดแรง

มีเพียงตึกระฟ้าที่โอ่อ่าหลังหนึ่ง และไม่รู้ว่ามันเป็นตึกของใคร

แม้แต่โอกาสที่จะได้เห็นของต่างหน้าก็ไม่มี อี้เป่ยซีฝืนยิ้มแล้วเงยหน้าขึ้น

“แหวะ…” เสียงที่ไม่น่าฟังเป็นอย่างมากขัดจังหวะความคิดของอี้เป่ยซี เธอรีบมองไปยังต้นเสียง และเห็นชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำ มือข้างหนึ่งจับพนักพิงของม้านั่งไว้แน่นพร้อมกับก้มตัวลงอาเจียน เธอหยิบทิชชู่ทิชชูกับน้ำออกมาจากกระเป๋าตัวเองแล้วรีบเดินไปหา

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหมนะ” อี้เป่ยซียื่นทิชชู่ทิชชูให้เขาด้วยความหวังดี เมื่อเขาสังเกตว่าเธอเข้ามาใกล้ก็ผลักมือของเธอออก “นี่ ฉันมีน้ำใจช่วยคุณนะ”

“คุณอย่ามายุ่งให้มากเรื่อง” น้ำเสียงเขาอ่อนแรงเล็กน้อย อี้เป่ยซีเห็นใบหน้าด้านข้างของเขา ภายใต้ฉากหลังของหิมะ ขับให้ใบหน้าที่หล่อเหลาดูมีท่าทีหนาวสั่นยิ่งกว่าเดิม แม้ว่าจะดูดุดันเช่นนี้ แต่กลับยากจะมองข้ามออร่าบนในตัวเขา มันคือออร่าที่เหมือนดังพระราชา

“อยากให้ไปส่งที่โรงพยาบาลหรือเปล่า ดูแล้วคุณอาการหนักอยู่นะ ฉันจำได้ว่าตรงนี้มันมี…” เธอกลับตะลึงในสิ่งที่ตนเองพูด จำได้เหรอ? ตอนนี้ที่นี่ยังมีสิ่งที่เธอจำได้ที่ไหนกัน

“น่ารำคาญจริงๆ” เสียงของเขาเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน คิ้วก็ขมวดเข้าด้วยกันเพราะความเจ็บ มันน่าตายจริงๆ เลย วันนี้ก็ไม่ได้ดื่มเยอะเท่าไร ทำไมถึงปวดท้องขนาดนี้

“คุณเจ็บขนาดนี้ โรคเก่ากำเริบหรือเปล่า” เธอถามขึ้น คนคนนั้นพยายามลุกขึ้นยืน กลับหลังหันแต่กลับนิ่งไปครู่หนึ่ง

อี้เป่ยซีสวมเสื้อแจ็คเก็ตขนสัตว์อย่างหนาเพราะความกลัวหนาว ทั้งใบหน้าถูกพันรอบด้วยผ้าพันคอถักสีขาวดุจหิมะ มีเพียงดวงตาซึ่งสดใสเป็นอย่างยิ่งที่โผล่ออกมาข้างนอกซึ่งสดใสเป็นอย่างยิ่ง แววตาของเขามืดลง เดินหนีไปจากข้างกายเธอทันที

อี้เป่ยซีรีบร้อนตามไป “แน่ใจเหรอว่าคุณจะทำแบบนี้ ถ้ายังไงให้ฉันไปส่งคุณที่โรงพยาบาลเถอะ” เมื่อเห็นเขาเดินโซซัดโซเซ อี้เป่ยซีก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปประคองเขา

เมื่อเขาเห็นว่ามีมืออยู่บนเสื้อผ้าตัวเอง ก็คว้าข้อมือนั้นไว้อย่างแรงในทันที แม้จะสวมถุงมือหนา แต่อี้เป่ยซีก็รู้สึกได้ถึงแรงอันมหาศาลของเขา เธอตกใจมาก

“เจ็บๆๆ คุณปล่อยก่อนสิ ปล่อยนะ”

“หัวหน้าของคุณก็ช่างเก็บคนโง่ๆ แบบคุณไว้ ในเมื่อยังไม่ได้ตรวจสอบอย่างให้ละเอียด ก็อย่าผลีผลามลงมือ เหตุผลง่ายๆ แค่นี้ไม่เข้าใจรึไง?” น้ำเสียงที่เอ่ยเย็นชา ความรู้สึกกดดันปะทะเข้ามา…

------------