ลิขิตรัก ย้อนรอยแค้น: Chapter009+010 ตอนที่ 5

ตอนที่ 9 ไฝสีแดงกลางหน้าผาก + ตอนที่ 10 ไม่สวย?

ตอนที่ 9 ไฝสีแดงกลางหน้าผาก

เหยียนหมิงซุ่นแคะหูพลางหันมองไปทางต้นเสียงพบว่าเป็นเด็กผู้หญิงปล่อยผมสยายและที่นั่งอยู่ข้างๆ คือน้องชายของเขาเอง รวมถึงเด็กผู้หญิงหน้าตาโดดเด่นตัวโตกว่าหน่อย เขาจำได้ลางๆ ว่าเธอชื่ออู่เยวี่ย

พี่น้องที่มีภาพลักษณ์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงคู่นี้เหยียนหมิงซุ่นยังพอจดจำได้บ้าง ความจำของเขาดีเยี่ยม แค่มองแวบเดียวหรือเคยฟังครั้งเดียวก็สามารถจดจำคนคนนั้นฝังหัวได้หลายสิบปีก็ไม่ลืม

พี่น้องตระกูลอู่พักอยู่อาคารเดียวกับเขา เขาย่อมรู้จักดีเป็นทุนเดิมอีกทั้งยังรู้เรื่องราวของครอบครัวนี้ไม่น้อย อย่างเช่นคุณพ่อคุณแม่อู่ลำเอียง ความสัมพันธ์ที่ดีเพียงฉาบหน้าของอู่เยวี่ยกับอู่เหมย ชีวิตอันน่าเศร้ายิ่งกว่าหนอนตัวหนึ่งของอู่เหมย เขารู้ดีทุกอย่างเพียงแต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจ

คนที่ไม่สำคัญเท่านั้นเอง เกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

แต่เสียงของน้องสาวคนนี้กลับน่าฟังไม่น้อย เหยียนหมิงซุ่นแคะหูอีกทีและคงท่าทีนิ่งเฉย เสียงที่ไพเราะน่าฟังสักแค่ไหนก็ทำอะไรเขาไม่ได้ นั่นเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญอะไรกับเขา!

อู่เหมยใจหม่นลง เธอลืมได้อย่างไรว่าเหยียนหมิงซุ่นเป็นคนไร้หัวใจ ระหว่างเธอกับเขาไม่นับว่าเป็นคนรู้จักด้วยซ้ำ เขาจะมาแบกเธอทำไมกัน?

เฮ้อ! หยุดเล่นละครต่อดีกว่า เดินกลับไปเองเถอะ ยังไงซะเธอก็ไม่มีทางยอมรับความช่วยเหลือจากเหยียนหมิงต๋าแน่นอน แค่คิดก็รู้สึกไม่ดีแล้ว

“ฉันหายดีหน่อยแล้ว ขอบคุณนะพี่หมิงต๋า ฉันเดินกลับไปเองดีกว่า” อู่เหมยค่อยๆ ลุกขึ้นยืนขณะที่ก้าวเดินไปข้างหน้าโดยใช้มือกุมท้องไว้ แสดงละครก็ต้องแสดงให้ถึงที่สุด อย่าเผยไต๋ออกมาเด็ดขาด

เธอในชาติก่อนไม่รู้จักแสดงละครถึงได้โดนคนอื่นรังแกจนตาย ชีวิตนี้เธอจะต้องแสดงละครชุดใหญ่ เอาให้ตายไปข้างเลย!

เหยียนหมิงต๋าเป็นคนซื่อตรง ไม่ทันครุ่นคิดอะไรหลงคิดว่าอู่เหมยหายเป็นปกติแล้วจริงๆ จึงลุกขึ้นยิ้มซื่อๆ ให้อู่เยวี่ย “เยวี่ยเยวี่ย จะมาดูพวกเราเล่นบาสมั้ย?”

อู่เยวี่ยปิดปากยิ้มเขิน “ไม่ล่ะ คืนนี้ฉันต้องไปหาคุณปู่ จะสายไม่ได้ พี่หมิงต๋าต้องสู้ๆ นะ!”

“เยวี่ยเยวี่ยไว้ใจได้เลย ฉันจะเอาขนะพวกเอ้อร์ปิ่งให้ได้!” เหยียนหมิงต๋าได้กำลังใจจากคนที่ชอบ ยิ้มจนปากแทบฉีกและดูซื่อเหมือนหมีโคอาล่า ไม่ได้ดูดีเหมือนพี่ชายของเขาเลย

“หมิงต๋าอย่ามัวแต่ชักช้า!”

เหยียนหมิงซุ่นเร่งเร้าอย่างไม่สบอารมณ์และกำลังมุ่งหน้าเดินไปทางสนามบาสแล้ว เสียงของเขาเย็นชาเหมือนใบหน้าของเขา เย็นยะเยือกราวกับเกล็ดน้ำแข็ง อู่เหมยเผลอมองไปทางเขาพลางสบตาเข้าพอดี เธอสะดุ้งรีบก้มหน้าลงก่อนจะเงยหน้าสบตาเหยียนหมิงซุ่นด้วยความใจกล้าอย่างรวดเร็ว

หากไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะสบตาเหยียนหมิงซุ่น ในอนาคตจะเป็นเพื่อนกับเขาได้อย่างไร?

อู่เหมยฮึดสู้ กล้ามองแค่ตรงใต้คางอีกฝ่าย แม้แต่เช่นนี้แล้วเธอยังมองจนลำคอแห้งผากเพราะความตกใจเป็นสาเหตุหลัก อีกอย่างเป็นเพราะลูกกระเดือกของเหยียนหมิงซุ่นดูเซ็กซี่เกินไป บอกได้ว่าสมบูรณ์แบบมาก อู่เหมยตั้งรับกับลูกกระเดือกนี้ไม่ไหว ที่เลือดกำเดาไม่ไหลเพราะร่างกายยังวัยเยาว์นัก ประจำเดือนก็ยังไม่ทันมาด้วยซ้ำแล้วจะมีเลือดกำเดาเพราะเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร!

ทันทีที่รู้ตัวว่าสภาพตัวเองไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไร อู่เหมยรีบยกแขนทัดผมข้างหนึ่งเพื่อเปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง เรียกกำลังใจก่อนจะยิ้มมุมปากถือเป็นการทักทายที่พึ่งคนนี้

เหยียนหมิงซุ่นเห็นทุกอิริยาบถของอู่เหมย ทแม้เธอจะขี้กลัวเหมือนหนูที่กลัวเขาแทบตาย แต่ไม่รู้ใจกล้ามาจากไหนถึงมาท้าทายตัวเขา แต่ท่าทางเหมือนสุนัขพันธุ์ปั๊กตัวน้อยๆ นั้นช่างดูน่าสนใจเสียจริง และแล้วเธอก็ดึงดูดความสนใจจากเหยียนหมิงซุ่นได้สำเร็จ

อู่เหมยสางผมยาวให้เปิดใบหน้าใสชัดเจน ผิวขาวซีดเพราะไม่ได้สัมผัสแดดเป็นเวลานานและดูมีน้ำมีนวล ขาวใสจนเห็นเส้นเลือดใต้ผิวหนัง แม้ดูเหมือนคนป่วยแต่ก็ดูสวยไปอีกแบบ

รวมถึงไฝสีแดงเลือดเม็ดเล็กขนาดถั่วเขียวกึ่งกลางหน้าผาก ทำให้ใบหน้าที่อ่อนเยาว์สมกับวัยกลับดูยั่วยวนเล็กน้อยเพราะไฝเสน่ห์เม็ดนี้

นึกไม่ถึงว่าลูกสาวคนเล็กของตระกูลอู่ไม่ได้ขี้เหร่เหมือนที่ลือกัน แถมยังเป็นคนสวยที่แท้จริงอีกต่างหาก!

น่าสนใจจริงๆ!

เหยียนหมิงซุ่นแย้มมุมปากน้อยๆ อย่างผิดปกติ รู้ตัวอีกทีเหยียนหมิงซุ่นก็หงุดหงิดที่เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ ไม่ควรเอาเสียเลย

................................................................

ตอนที่ 10 ไม่สวย?

เมื่ออู่เหมยได้รับการตอบรับจากเหยียนหมิงซุ่น อารมณ์ที่เศร้าโศกพลันสดใสขึ้นมาทันตา เจ้าหมอนี่ยิ้มให้เธอล่ะ บ่งบอกว่าเขาน่าจะไม่ได้เกลียดเธอสินะ?

“บ๊ายบายพี่หมิงซุ่น!” อู่เหมยปล่อยผมลงมาอีกครั้งพลางโบกมือลาเหยียนหมิงซุ่นก่อนจะเดินไปที่อาคารบ้านพัก

วันแรกของการเกิดใหม่เธอก็ได้เจอบุคคลเก่งกาจแบบนี้แถมยังมีปฏิสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดี บิงโก! อนาคตต้องดียิ่งๆ ขึ้นไปอีกแน่ๆ สู้!

เหยียนหมิงซุ่นได้ยินเสียงหวานราวกับขนมบัวลอยจากดอกกุ้ยฮวาของสาวน้อย ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ เหยียนหมิงต๋าที่ยืนข้างๆ กลับทำหน้าสงสัย “พี่ พี่สนิทกับเหมยเหมยตั้งแต่เมื่อไหร่? เมื่อก่อนเหมยเหมยเห็นพี่เหมือนหนูเห็นแมวอ่ะ!”

เหยียนหมิงซุ่นไม่ชอบการเปรียบเปรยนี้เท่าไร จึงถลึงตาใส่เหยียนหมิงต๋าอย่างไม่พอใจไปหนึ่งที เหยียนหมิงต๋าหัวเราะคิกคัก “ผมไม่ได้พูดผิดสักหน่อย เยวี่ยเยวี่ยบอกว่าน้องสาวเธอไม่ค่อยกล้าเจอคนแปลกหน้าเพราะไม่สวย นิสัยแปลกประหลาดเลยชอบประมาณตัวเองต่ำ”

“อู่เหมยไม่สวยเหรอ?” เหยียนหมิงซุ่นถามย้อน

“ใช่สิ เยวี่ยเยวี่ยเป็นคนบอกเอง ผมว่าก็น่าจะใช่ ถ้าสวยจริงทำไมอู่เหมยถึงต้องปล่อยผมสยายทุกวัน ทำเอาเด็กผู้หญิงดีๆ คนหนึ่งเหมือนผีไปเลย” เหยียนหมิงต๋าพูดถึงเยวี่ยเยวี่ยแทบทุกประโยคทำเอาเหยียนหมิงซุ่นอดมุ่นคิ้วไม่ได้

ทั้งที่อู่เหมยสวยกว่าอู่เยวี่ยหลายสิบเท่า ทำไมอู่เยวี่ยถึงว่าน้องสาวตัวเองอย่างนั้นล่ะ?

อีกอย่างดูจากการกระทำของอู่เหมยเมื่อสักครู่ ก็ไม่เห็นว่านิสัยแปลกประหลาดตรงไหน แต่เรื่องขี้กลัวนี่ท่าจะจริง แต่จุดนี้ไม่ได้แปลกสักหน่อย ปล่อยให้ผมยาวสยายปรกใบหน้านานนับปีและไม่มีทีท่าว่าจะใจกล้าขึ้นมา สามีภรรยาอู่เจิ่งซือเหมือนจะไม่ชอบใจต่อลูกสาวคนเล็กคนนี้จริงๆ ด้วย!

“แกชอบอู่เยวี่ยเหรอ?” จู่ๆ เหยียนหมิงซุ่นก็ถามขึ้น

ใบหน้าของเหยียนหมิงต๋าแดงปลั่งราวกับลูกตำลึงก็ไม่ปาน แม้จะเป็นเพียงเด็กชายอายุสิบสี่ปีแต่ก็เข้าใจเรื่องระหว่างชายหญิงพอสมควรจึงไม่คุ้นชินกับคำถามตรงไปตรงมาของเหยียนหมิงซุ่น

“อู่เยวี่ยไม่เหมาะกับแก ทางที่ดีอย่าไปชอบเลย” เหยียนหมิงซุ่นกล่าวอีกประโยค เหยียนหมิงต๋าแย้งทันที

“พี่ไม่รู้จริงก็อย่าพูดมั่ว ผมกับเยวี่ยเยวี่ยโตมาด้วยกัน ทำไมถึงไม่เหมาะ?”

“เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กต้องเหมาะสมกันเหรอ? งั้นแกก็เหมาะสมกับอาฮวาที่คุณปู่เลี้ยงมามากกว่าน่ะสิ อาฮวาเป็นเพื่อนกับแกตั้งแปดปี ตระกูลอู่เพิ่งย้ายมาไม่กี่ปีนี้เอง” เหยียนหมิงซุ่นตอบกลับอย่างใจเย็น

เหยียนหมิงต๋าโกรธจนทำแก้มพองลม คำรามเสียงต่ำ “พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย อาฮวาเป็นแมว ผมเป็นคน คนกับแมวอยู่ด้วยกันได้เหรอ? ผมชอบเยวี่ยเยวี่ย และต้องแต่งงานกับเธอเท่านั้น”

“แล้วแต่ การแต่งงานของแกไม่ได้เกี่ยวกับฉัน”

เหยียนหมิงซุ่นไม่ได้สนใจจะพูดคุยถกเถียงเรื่องความรักของน้องชายนัก อีกอย่างเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้เขากังวล ถานซูฟางระแวงเขายิ่งกว่าโจร คิดแต่อยากจะให้ลูกชายตัวเองได้ดิบได้ดี อู่เยวี่ยเป็นลูกสาวของคุณครูธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีทางเข้าตาถานซูฟางอยู่แล้ว

อู่เยวี่ยรีบเดินตามอู่เหมยให้ทัน เธอรู้สึกว่าวันนี้น้องสาวตัวเองแปลกไปอย่างมากเหมือนมีตรงไหนที่ไม่เหมือนเดิม แต่จะให้บอกว่าแปลกไปตรงไหนเธอก็อธิบายไม่ถูก “เหมยเหมย ยังปวดท้องอยู่หรือเปล่า?” อู่เยวี่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยน

“ดีขึ้นเยอะแล้ว” อู่เหมยก้มหน้าตอบเสียงนิ่ง

“ไม่ปวดก็ดีแล้ว”

อู่เยวี่ยเห็นว่ารอบข้างไร้ผู้คนเลยหุบรอยยิ้มเดินไปเองเพียงลำพังโดยไม่คิดจะสนใจน้องสาวด้านหลังอีก ตระกูลอู่พักอยู่ชั้นสองห้องขวาสุด ระเบียงยาวเต็มไปด้วยโต๊ะเรียนเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะเรียนมีทั้งเตาและเขียง เนื่องด้วยกลิ่นควันจากกระทะที่เผาไหม้รุนแรงเกินไป ทุกคนจึงต่างย้ายห้องครัวไปที่ระเบียงกันโดยมิได้นัดหมายเพราะทั้งสะอาดทั้งประหยัดพื้นที่

...................................................................................