สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 025 ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 ลิ้มลองอีกครั้ง

แน่นอนว่าทำไม่ได้ และยังไม่กล้าอีกด้วย

ดังนั้นเล่อเหยาเหยาจึงยังคงรักษาท่าทางที่แปลกประหลาดนั้นไว้ หนังศีรษะชาวาบ อารมณ์บนใบหน้าชะงักงัน เผยอปากเล็กน้อย คล้ายจะเอ่ยบางสิ่ง แต่พอปากเล็กๆขยับจะพูด ลำคอและคอหอยด้านในก็คล้ายอัดแน่นด้วยสำลี ทำอย่างไรก็ส่งเสียงออกมาไม่ได้

แล้วจึงมองไปยังใบหน้าอันหล่อเหลาที่อยู่ห่างตนเพียงหนึ่งนิ้ว แม้ใบหน้าของเขาคล้ายกำลังยิ้ม ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม พร้อมทั้งสายตาที่ให้ความรู้สึกแฝงไปด้วยการหยอกล้อนั้น ก็คล้ายสัตว์ร้ายที่ดุร้ายตัวหนึ่งที่หลังจากจับเหยื่อได้แล้วก็ไม่กัดให้มันตาย หากแต่ค่อยๆ ทรมานเพลิดเพลินไปกับท่าทางที่หวาดกลัวของเหยื่อเสียก่อน

ไม่ต้องสงสัยเลย ตอนนี้ชายผู้นี้คือสัตว์ร้ายที่ดุร้ายตัวนั้น

แม้เธอจะโมโหและโกรธเคืองอย่างมาก แต่ว่าเธอกลับไม่กล้าต่อต้านและไม่มีความสามารถที่จะต่อต้านด้วย

เมื่อคิดถึงตอนที่มือสังหารสิบกว่าคนที่รูปร่างแข็งแรงสูงใหญ่ในตอนกลางวันนั้น ใช้เวลาผ่านไปไม่นานก็ถูกชายหนุ่มตรงหน้านี้ใช้วิชาฝีมือที่แตกต่างกันสังหารจนตาย แสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขามีวิทยายุทธล้ำเลิศ ไม่ใช่หญิงสาวประเภทไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่อย่างเธอ จะสามารถต่อต้านได้

ยิ่งคิด ในใจของเล่อเหยาเหยายิ่งหวาดกลัว แต่เธอยังคงเป็นคนที่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรี

ถ้าต้องถูกคนจับให้เป็นเหยื่อเพื่อเล่นสนุก แล้วค่อยสังหารอีกครั้ง มิสู้ให้อีกฝ่ายสังหารเธอให้ตายไปเลยเสียดีกว่า

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เล่อเหยาเหยาก็กัดฟันแน่นขึ้น ดวงตาอันงดงามที่เต็มไปด้วยความกลัวและขี้ขลาดพลันเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวออกมา คล้ายได้ตัดสินใจจะทำอะไรบางสิ่งที่สำคัญเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาที่เดียวดายของเหลิ่งจวิ้นอวี๋จึงเปล่งประกายระยิบระยับขึ้นมา

เพราะเขาไม่เข้าใจ

เพราะเหตุใดขันทีน้อยที่อยู่ตรงหน้า ก่อนหน้านี้ยังมองเขาด้วยสีหน้าที่เกรงขามและหวาดกลัว ต่อมาดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนั้นกลับเปล่งประกายแสงแห่งความเด็ดเดี่ยวออกมา

แสงนั้นคล้ายแสงจันทร์ทั้งหมดมารวมตัวกันอยู่ ภายในกระจ่างใสสะท้อนเป็นประกาย ทั้งคล้ายแสงอาทิตย์ในเดือนสามที่งดงามแวววาว!

ช่างงดงามมากจริงๆ!

ขณะที่เหลิ่งจวิ้นอวี๋รู้สึกประหลาดใจกับความงดงามในดวงตาของเล่อเหยาเหยา ประโยคถัดมาของเธอก็ทำให้เขามีสีหน้าตกตะลึง

“ท่านอยากสังหาร ก็สังหารบ่าวเลยเถอะ!”

ถ้าให้เธอเล่นเป็นลิง มิสู้ให้เขาสะสางเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาดีกว่า

เพราะถึงอย่างไรเมื่อล่วงเกินปีศาจตนนี้แล้ว ชีวิตเธอก็ถูกลิขิตให้โดนสังหาร หากเธอยังไม่ตายก็ต้องทนอกสั่นขวัญแขวนเหมือนตอนนี้ต่อไป!

เมื่อเห็นเล่อเหยาเหยาที่มีท่าทางคล้ายผู้กล้าที่ตัดสินใจอย่างไม่ลังเล เหลิ่งจวิ้นอวี๋หลังจากตกตะลึงเล็กน้อยอยู่ชั่วขณะ พลันค้นหาบางอย่างจากทั่วใบหน้าของเล่อเหยาเหยาทันที

ใบหน้าหล่อเหลาที่ตกตะลึงเล็กน้อยพลันเผยอริมฝีปากที่แคบและแดงก่ำให้กว้างขึ้น จนสุดท้ายเกิดเป็นเสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่ได้ดังออกมาจากปากของเขา

“ฮ่าๆ”

เหลิ่งจวิ้นอวี๋หัวเราะออกมา เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบเจอขันทีน้อยที่น่าสนใจเช่นนี้

เล่อเหยาเหยาที่เดิมทีได้เตรียมตัวตายแล้ว เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเหลิ่งจวิ้นอวี๋ ดวงตางดงามที่แน่วแน่คู่นั้นจึงปรากฎความไม่พอใจขึ้นมา

กระทั่งใบหน้างดงามที่ถูกทำให้ตกใจจนขาวซีดราวกระดาษอยู่นั้น ก็แดงก่ำขึ้นมาด้วยความโกรธ ทำให้เธอดูคล้ายลูกท้อที่เพิ่งสุกงอม ดูน่ารักและเย้ายวนใจ

ทว่าทั้งหมดนี้เธอล้วนไม่รู้

เธอรู้เพียงว่า ตนรู้สึกเกลียดชังรอยยิ้มของบุรุษที่อยู่ตรงหน้าอย่างมาก เพราะรอยยิ้มของเขาเป็นรอยยิ้มที่กำลังเยาะเย้ยเธอ!

ดังนั้นสุดท้ายแล้วเล่อเหยาเหยาจึงหลับตาลงเพื่อไม่ต้องการรับรู้ความจริงที่อยู่ตรงหน้า

เมื่อเห็นเล่อเหยาเหยาหลับตาลง ท่าทางคล้ายไม่อยากมองเห็นตน ทำให้รอยยิ้มที่มุมปากของเหลิ่งจวิ้นอวี๋ลึกล้ำยิ่งขึ้น

เดิมทีเขาเพียงคิดกลั่นแกล้งขันทีตัวน้อยตรงหน้านี้เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าขันทีน้อยตรงหน้านี้กลับน่าสนใจ

ความกล้าหาญของ ‘เขา’ ดวงตาอันงดงามของ ‘เขา’ รวมถึงอารมณ์อันหลากหลายของ ‘เขา’ จึงดึงดูดสายตาของเขาเอาไว้ทั้งหมด ทำให้เขารู้สึกอยากลิ้มลองอีกครั้ง

..........................................................................