ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 42

บทที่ 42 โมโหโทโส

ตอนนางเฉินมาถึงพร้อมกับลูกชาย นางมีทีท่าอวดดียโสโอหัง แต่เมื่อเห็นลูกชายของตนปฏิบัติตัวสุภาพกับผู้หญิงที่นางเกลียดชัง ซ้ำยังถึงกับกล่าวขอโทษอีก ภาพที่เห็นทำให้นางรู้สึกราวกับถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง

“ไม่เป็นไร แต่หากท่านไม่มีเรื่องอันใดแล้ว กรุณากลับไปเสียเถอะ” หนิงเมิ่งเหยาออกคำสั่งในทันที

ความโกรธในตัวของนางเฉินวิ่งพล่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อเห็นท่าทีอันหยิ่งยโสของนาง นางจ้องเขม็งไปยังหนิงเมิ่งเหยาอย่างโกรธเคือง ชี้นิ้วไปที่นางพร้อมกับคำรามด้วยความเดือดดาล “หนิงเมิ่งเหยา ยายผู้หญิงสำส่อน! แกมันแพศยา กล้าดียังไงถึงมายั่วยวนลูกชายของข้า! ถ้าข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าแต่งเข้ามาในตระกูลเป็นอันขาด!”

หนิงเมิ่งเหยามุ่นหัวคิ้ว รูในสมองของยายป้านี่คงใหญ่น่าดูเลยสิท่า? นางไปพูดตั้งแต่เมื่อไรกันว่าอยากจะแต่งเป็นสะใภ้บ้านนาง?

“ท่านป้า ท่านเป็นโรคหลอกตัวเองหรือ?” หนิงเมิ่งเหยาจ้องมองนางเฉิน

นางเฉินถลึงตาใส่หนิงเมิ่งเหยาพลางกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เรียกแกว่าเป็นหญิงสำส่อนยังน้อยไป”

หนิงเมิ่งเหยาเห็นว่านางเฉินคงจะพูดจาภาษามนุษย์มิรู้ความ นางจึงหันหน้าไปมองหยางฮว๋าย “มารดาท่านมีอาการป่วยที่ตรงนี้ใช่หรือไม่?” นางชี้ไปที่ศีรษะของตนเอง

หยางฮว๋ายกระตุกริมฝีปากและมองหนิงเมิ่งเหยาโดยไม่พูดอะไร ทุกคนในหมู่บ้านไป๋ซานล้วนรู้กันทั่วว่าเขาเป็นซิ่วไฉ ดังนั้นถึงแม้ว่ามารดาของเขาจะปฏิบัติตนเลยเถิดไป แต่ก็ไม่มีใครถือสาหาความเพราะเห็นแก่หน้าเขา

เขาไม่เคยเจอผู้ใดที่ปากกับใจตรงกัน และยังขวานผ่าซากเฉกเช่นหนิงเมิ่งเหยามาก่อน

เขาพูดอะไรไม่ออก และรู้สึกอับอายขายขี้หน้าในขณะเดียวกัน

“ท่านแม่ ท่านอย่าทำตัวเช่นนี้ได้หรือไม่?” หยางฮว๋ายรู้สึกอับอายยิ่งนัก เขากล่าวกับนางเฉินอย่างอับจนหนทาง

“หยางฮว๋าย ข้าพาเจ้ามาด้วยวันนี้เพื่อที่จะให้เจ้ามาช่วยทำให้ยายผู้หญิงสำส่อนนี่มันขอโทษน้องสาวเจ้า และเพื่อเป็นพยานให้พวกเรา ถ้าไม่เช่นนั้นเรื่องนี้ก็คงไม่จบเสียที” นางเฉินเถียงกลับอย่างระอาใจและแค้นเคือง นางไม่ไว้หน้าลูกชายของนางแม้สักนิด

เมื่อหยางฮว๋ายอยากจะโต้กลับ หนิงเมิ่งเหยาก็พูดขัดขึ้นมา “ลูกสาวของท่านปีนกำแพงบุกเข้าบ้านผู้ชาย และเพียงเพราะว่านางโดนข้าที่กำลังเลือกซื้อเนื้ออยู่เห็นเข้า ท่านก็เลยจะโยนความผิดทุกอย่างมาให้ข้าเช่นนั้นหรือ”

หยางฮว๋ายสีหน้าเปลี่ยน ช่วงบ่ายเมื่อวานตอนที่เดินทางมาถึง เขาได้ยินชาวบ้านพูดคุยกันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นว่าน้องสาวของเขานั้นช่างไร้ยางอาย ตอนนั้นเขารู้สึกโกรธจนควันออกหู หากแต่เมื่อเขาพยายามเข้าใกล้เพื่อจะสอบถามรายละเอียด ชาวบ้านเหล่านั้นกลับรีบหนีไป ทิ้งให้เขาไม่อาจทำอะไรได้เลย

บัดนี้ หลังจากได้ฟังสิ่งที่หนิงเมิ่งเหยากล่าวออกมานั้น ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะไม่ได้เป็นไปเช่นที่นางเฉินเล่า

หยางฮว๋ายหันหน้าไปมองมารดาของตนพลางถามขึ้นเสียงเครียด “ท่านแม่ เรื่องจริงเป็นอย่างไรกัน?”

“อะไรนะ? นี่เจ้าเชื่อหญิงอื่น แต่ไม่เชื่อข้าผู้เป็นแม่ของเจ้างั้นรึ?” นางเฉินหัวเสีย จะเป็นอะไรไปเล่าถ้าหากนางกุเรื่องให้ลูกชายฟัง? เขาเป็นลูกชายของนาง ดังนั้นเขาควรจะเชื่อฟังในทุกสิ่งที่นางเป็นผู้พูด

หยางฮว๋ายจ้องมองนางเฉินด้วยความผิดหวัง ก่อนกล่าวเบาๆ “ข้าเชื่อว่านางมิได้โป้ปด” ดวงตาของหนิงเมิ่งเหยานั้นไร้ซึ่งมลทินและปราศจากซึ่งคำโกหกใดๆ แต่ในขณะเดียวกัน ในดวงตามารดาของเขานั้นกลับมีความตระหนกฉายวาบขึ้นมา เห็นเพียงเท่านี้เขาก็รู้แล้วว่าผู้ใดกันแน่ที่พูดความจริงและผู้ใดกันแน่ที่พูดเท็จ

แต่ความเชื่อใจของเขาที่มีต่อหนิงเมิ่งเหยาได้ทำให้นางเฉินโมโหจนแทบจะกระอักเลือด นี่คือลูกชายผู้แสนดีของนาง

“ข้าให้เจ้าได้ร่ำเรียนจนกระทั่งมีความรู้ความสามารถ และนี่คือสิ่งที่เจ้าตอบแทนข้างั้นรึ?” นางเฉินกัดฟันกรอด

หยางฮว๋ายจ้องเขม็งไปที่นางเฉิน “หากท่านแม่เพียงต้องการจะใช้ชื่อเสียงของข้าก่อเรื่องเช่นนี้ ข้าก็จะขอเลิกเรียนหนังสือขอรับ ด้วยเกรงว่าจะมีแต่นำความอับอายมาในภายภาคหน้าเท่านั้น” การมีมารดาที่แยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ได้เช่นนี้ มีแต่จะทำให้อนาคตของเขาริบหรี่เลือนลาง

เหตุใดสหายของเขาจึงปฏิเสธที่จะมาเยี่ยมบ้านของเขากัน? สาเหตุก็เพราะเขามีมารดาเป็นคนเช่นนี้อย่างไรเล่า

นางเฉินถลึงตาเบิกโพลง “เจ้ากล้าดียังไง”

หนิงเมิ่งเหยาเห็นว่าทั้งคู่กำลังจะทะเลาะกัน นางจึงกล่าวขึ้นมาอย่างเย็นชา “หากพวกท่านอยากมีปากเสียงกัน ขอเชิญกลับไปทะเลาะกันที่บ้านเสียเถิด อย่ามาทะเลาะกันที่หน้าบ้านคนอื่นเลย”

“แก.... ทั้งหมดเป็นความผิดของนังผู้หญิงสำส่อนอย่างแกคนเดียว! ข้าจะตบแกให้ตายคามือ” นายหญิงเฉินว่าและเงื้อมือขึ้น แต่ก่อนที่จะถึงตัวหนิงเมิ่งเหยา การกระทำของนางก็ถูกหยุดไว้ก่อนด้วยฝีมือของหยางฮว๋าย

หยางฮว๋ายขึงตามองมารดาของตนอย่างหมดความอดทน “ท่านแม่ หากท่านยังอยากให้ข้าเป็นขุนนางในวันหน้า ขอท่านกระทำการเช่นนี้ให้น้อยลงด้วยเถอะ” ถ้าแม้แต่ครอบครัวตัวเองเขายังไม่สามารถจัดการได้ เช่นนั้นแล้วเขาจะมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นขุนนางจัดการผู้อื่นได้อย่างไรกัน?