ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 28

บทที่ 28 ความอิจฉาของหยางเล่อเล่อ

ถ้าไม่ใช่เพราะนาง พวกนางคงจะให้ลูกๆ เลิกไปเรียนได้อย่างไร มองดูหนิงเมิ่งเหยาตอนนี้แล้ว ท่าทางนางคงไม่มีวันยอมสอนลูกพวกเขาอีก เมื่อนึกแล้วพวกเขาต่างเสียใจในสิ่งที่ทำ ถ้ารู้เร็วกว่านี้ พวกนางคงฟังสามีตนแล้วไม่ทำให้เรื่องลงเอยเช่นนี้

หยางซิ่วเอ๋อร์อึ้งไปเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ทุกคนกำลังก่นด่านางและเห็นนางเป็นหญิงนิสัยโหดร้าย นางมั่นใจว่านับจากวันนี้ไป ชื่อเสียงนางคงแพร่ไปทั่ว และพ้นวันนี้ไป ถ้านางอยากจะหาคนดีมาแต่งงานด้วยก็คงเป็นเรื่องยากเสียแล้ว

ความเกลียดชัง หยางซิ่วเออร์มีเพียงความรู้สึกนี้ให้หนิงเมิ่งเหยา ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนาง ถ้านางไม่พูดเรื่องพวกนั้นออกมา ตัวนางก็คงไม่ลงเอยแบบนี้

หยางเล่อเล่อตามหลังหนิงเมิ่งเหยากลับไปบ้านแล้วพูดอย่างฉุนเฉียว “หยางซิ่วเอ๋อร์ทำแบบนี้ได้อย่างไร เจ้าสอนนางเย็บปักผ้าแท้ๆ!”

“ข้าไม่เห็นโกรธเลย แล้วเจ้าโกรธอะไรกัน” หนิงเมิ่งเหยาโงศีรษะขึ้นมองหยางเล่อเล่อพร้อมเอ่ยเสียงใส

เวลาเช่นนี้หยางเล่อเล่อมักสงสัยว่าหนิงเมิ่งเหยาไม่เคยเก็บเรื่องอะไรมาคิดมากเลยกระมัง

“ทำไมเจ้าถึงมองข้าแบบนั้น” พอเห็นหยางเล่อเล่อจ้องมาเงียบๆ หนิงเมิ่งเหยาก็ยกยิ้มเล็กน้อยแล้วมองหยางเล่อเล่อ

“เอ่อ ข้าแค่กำลังคิดน่ะ เจ้ามักจะทำตัวเย็นชาอยู่หน่อยๆ เสมอ เจ้าไม่สนใจอะไรบ้างเลยหรือ” หยางเล่อเล่อประหลาดใจจึงพลั้งถามไปตามที่คิด เมื่อกล่าวออกไปแล้วนางถึงรู้สึกกระอักกระอ่วน

แววตาหนิงเมิ่งเหยาหมองลง ‘เย็นชาสินะ’ ตัวนางในตอนนี้เป็นคนเย็นชาแน่นอน แต่นางไม่ใช่คนนิสัยเย็นชาโดยกำเนิด ทว่าเป็นเพราะมีรอยแผลฝังลึก แล้วนางไม่รู้ว่าตนควรเผชิญหน้ากับโลกทั้งใบอย่างไรดี

มีแต่ทำตัวเย็นชาไว้เท่านั้น จึงจะไม่มีวันเจ็บปวด

กระทั่งคนสำคัญในชีวิตของนางทั้งตอนนี้และเมื่อก่อนยังกล่าวคำเหล่านี้ออกมา นางไม่อาจบอกได้จากใจจริงว่าตัวนางยังมีสิ่งที่ตนแยแสอยู่จริงไหม

หัวใจนางตายไปแล้ว หลังจากหลิงหลัวเอ่ยคำพวกนั้นออกมา

มีเพียงหยางเล่อเล่อกับตระกูลนางเท่านั้นที่ช่วยจุดประกายอบอุ่นในใจนางได้ นางถึงตกลงจะช่วยหยางเล่อเล่อและตระกูลนาง

“เหยาเหยา ข้า…ข้าพูดไม่ดีไปใช่ไหม” ใจหยางเล่อเล่ออ่อนไหวพอเห็นหนิงเมิ่งเหยาเหม่อลอย

หนิงเมิ่งเหยาส่ายศีรษะเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอก”

“พี่เมิ่งเหยา พวกเรามาแล้ว มีปลาที่พวกเราจับมาได้จากแม่น้ำด้วย พวกเราเก่งไหม” ทั้งสองไม่ทันได้กล่าวอะไรอีกเพราะมีเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วจากข้างนอกแว่วมาข้างใน เป็นเสียงของพวกเด็กๆ ที่ยังมาเรียนหนังสือที่บ้านหนิงเมิ่งเหยา ในมือพวกเขามีปลาอยู่ประมาณหนึ่ง

เมื่อได้เห็นบรรดาเด็กน้อย ใบหน้าหนิงเมิ่งเหยาก็ระบายยิ้มบาง นางลุกขึ้นเดินไปหาพวกเขา “กลับบ้านไปเอาปลาที่พวกเจ้าจับมาได้ทำอาหารเสียสิ เจ้าเอามาที่นี่ทำไม”

“พวกเราจับได้ตั้งเยอะ เลยเอามาแบ่งให้พี่เมิ่งเหยา” หลินเอ๋อร์ผู้อายุมากสุดยีหัวตัวเองเขินๆ ขณะเล่า

หนิงเมิ่งเหยามองกลุ่มเด็กน้อยไร้เดียงสา ความว่างเปล่าในหัวใจนางค่อยๆ หายไป นางรีบเอ่ย “กลับไปบอกที่บ้านพวกเจ้าว่าเจ้าจะกินที่บ้านข้าบ่ายนี้”

“โอ้ เยี่ยมไปเลย! พวกเราจะได้กินที่บ้านพี่เมิ่งเหยา!” พวกเด็กๆ วางปลาลงแล้วรีบแจ้นกันออกไป หนิงเมิ่งเหยาอดส่ายศีรษะพลางหัวเราะมิได้

สุดท้ายหนิงเมิ่งเหยาก็รั้งหยางเล่อเล่อไว้ให้ช่วยนางทำอาหาร

ตอนหนิงเมิ่งเหยาจัดเรียงอาหารขึ้นโต๊ะ หยางเล่อเล่อกลืนน้ำลายคำโต “ข้ารู้แล้วทำไมพวกเด็กๆ ถึงดีใจนักที่จะได้กินอาหารที่เจ้าทำ”

ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติล้วนทำให้หยางเล่อเล่อมองหนิงเมิ่งเหยาอย่างไม่อยากเชื่อ “เหยาเหยา เจ้าเก่งไปเสียทุกอย่างได้อย่างไร เจ้าทำให้ข้ารู้สึกอ่อนด้อยนัก”

หนิงเมิ่งเหยาค่อยๆ พูดพลางมือลูบหัวหยางเล่อเล่อ “แล้วเจ้าจะชินเอง”

หยางเล่อเล่อทำหน้าโง่มองหนิงเมิ่งเหยา จากนั้นก็แกล้งตายอยู่บนเก้าอี้ไม่ยอมขยับไปไหน

เมื่อเห็นท่าทางของนาง หนิงเมิ่งเหยาก็หัวเราะอย่างมีความสุขกว่าเดิม