ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 30

บทที่ 30 พบกันอีกครั้งบนเขา

เมื่อเห็นนางตู้หยุดเดินแล้วหันมามอง หนิงเมิ่งเหยาก็เอ่ยอย่างเยือกเย็น “ถ้าท่านพูดออกมาไม่ได้ ก็อย่ากล่าวโทษข้า หากข้าจะฟ้องว่าท่านพูดจาใส่ร้ายป้ายสีให้คนอื่นเสื่อมเสียก็แล้วกัน”

หนิงเมิ่งเหยาไม่แน่ใจนักว่าที่นี่มีกฎหมายเช่นนั้นหรือไม่ แต่พอเห็นหน้านางตู้ซีดไปในทันใด หนิงเมิ่งเหยาก็ค่อยๆ ยกมุมปากยิ้ม ดูท่าแล้วที่นี่จะมีกฎหมายแบบนั้นอยู่

สีหน้านางตู้ฉายแววตื่นตระหนก ถ้าพูดถึงทำคุณแล้ว ดูเหมือนว่าบ้านของนางจะได้รับความช่วยเหลือจากหนิงเมิ่งเหยามากกว่าจะเป็นฝ่ายช่วยเหลือนาง แค่เด็กดูแลสุนัขอย่างตระกูลนางได้หนังสือ หมึก กระดาษ และจานฝนหมึกจากหนิงเมิ่งเหยาและไม่คิดค่าเรียนก็นับว่ามากพอแล้ว

“ธุระของวันนี้จบแล้ว บ้านของข้าเล็กเพียงเท่านี้ ไม่พอต้อนรับคนสูงส่งสะอาดสะอ้านอย่างพวกท่านทุกคนหรอก กรุณาไปเสียเถอะ” หนิงเมิ่งเหยามองพวกผู้หญิงที่มาพร้อมกับนางตู้ และกำลังหลบอยู่ข้างๆ อย่างไม่รู้ว่าพวกตนควรจะทำเช่นไร ก่อนจะเอ่ยอย่างเย็นชา “ถ้าจากวันนี้ไปยังมีคนเชื่อคำป้ายสีข้าที่หยางซิ่วเอ๋อร์ปล่อยโดยไม่มีเหตุผล ข้าคิดว่าพวกท่านคงไม่ชอบสิ่งที่จะเกิดขึ้นนักหรอก”

สายตาหนิงเมิ่งเหยาจ้องไปที่นางตู้ขณะพูด สายตานั้นทำให้นางตู้ตกใจจนรีบคว้าผักวิ่งหนีไป

พวกผู้หญิงที่เหลือตะโกนกันไปมาจนสุดท้ายพวกนางก็จากไปจนหมด

“พวกนางทำเกินไปแล้วจริงๆ”

“ก็แค่กลุ่มคนที่ไม่สลักสำคัญอะไร” หนิงเมิ่งเหยาสั่นศีรษะเล็กน้อยพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อเห็นหนิงเมิ่งเหยาเป็นเช่นนี้ ในใจหยางเล่อเล่อพลันเจ็บปวด อะไรก็ตามที่หนิงเมิ่งเหยาประสบมาแล้วทำให้นางเป็นเช่นนี้ทำให้นางปวดร้าวในอก

“เหยาเหยา เจ้า…”

“หืม”

“ไม่มีอะไร” หยางเล่อเล่อรีบส่ายศีรษะขณะที่ในใจนางบอกย้ำตัวเองซ้ำๆ ว่านางจะต้องดีกับหนิงเมิ่งเหยา

เมื่อนางตู้กลับไปถึงบ้าน นางหัวเสียยิ่งนัก นางอยากจะพูดอะไรอีก แต่พอนึกถึงสายตาเยือกเย็นปานน้ำแข็งของหนิงเมิ่งเหยาที่ทิ่มแทงลึกถึงกระดูก ถึงจะอยากพูดจาให้ร้ายหญิงสาวผู้นั้น ตัวนางก็พูดไม่ออก นางตู้อมทุกข์กับความรู้สึกนี้ไปตลอดทั้งวัน

เมื่อเด็กดูแลสุนัขถามว่าพวกเขาจะได้กลับไปเรียนหนังสือเมื่อไร นางหัวเสียถึงขั้นตีพวกเด็กดูแลสุนัขอย่างไร้เหตุผล

ปัญหาเรื่องหยางซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้มีผลต่อชีวิตประจำวันของหนิงเมิ่งเหยาแต่อย่างใด วันๆ ของนางผ่านไปอย่างสุขสบายกว่าเดิมด้วยซ้ำ

วันนี้ตอนหนิงเมิ่งเหยากำลังเตรียมพาเด็กๆ ไปเรียนหนังสือข้างนอก ฝนพลันเทลงมาห่าใหญ่ หนิงเมิ่งเหยาจำต้องล้มเลิกความคิดจะไปข้างนอกอย่างช่วยไม่ได้

ยังดีที่บ้านของนางมีห้องใต้หลังคา นางให้พวกเด็กๆ ขึ้นไปบนห้องใต้หลังคาแล้วสอนพวกเขาเล่นเกมต่างๆ

ตกบ่าย หนิงเมิ่งเหยาส่งพวกเด็กๆ กลับบ้านแล้วนั่งอยู่บนห้องใต้หลังคาเพื่อดูฝนข้างนอกที่ตกพรำเป็นจังหวะ

เพียงพริบตาเดียว หนิงเมิ่งเหยาก็มาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้สามถึงสี่เดือนแล้ว นางมาที่นี่เมื่อช่วงต้นปี บัดนี้จวนจะถึงกลางปีในอีกไม่นาน เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก

ใจนางเผลอคิดย้อนถึงแต่ละวันในปีที่ผ่านมา พลันรอยยิ้มขื่นขมค่อยๆ แย้มปรากฏบนใบหน้า

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางก็ตระหนักได้ว่าตนไม่ได้ทำอะไรเลยมาหลายปี เอาแต่วนเวียนอยู่รอบหลิงหลัว และถึงแม้บัดนี้ชีวิตนางจะได้รับการเติมเต็มแล้ว หนิงเมิ่งเหยากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป ดึงให้นางจมลงสู่ห้วงความคิด

ฝนยังคงตกไปอีกสามวัน จนเข้าบ่ายวันที่สี่ถึงหยุด เมฆบนฟ้าล่าถอยไปช้าๆ เผยให้เห็นดวงอาทิตย์แจ่มใส เมื่อได้เห็นท้องฟ้ากระจ่าง หนิงเมิ่งเหยาพบว่าตนแอบรู้สึกว่างเปล่า

ไม่ว่าจะอย่างไร ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป การมาอยู่ที่นี่ไม่ได้เลวร้ายแต่อย่างใด นางไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารและเสื้อผ้า

ตกค่ำ หยางเล่อเล่อนำแตงโมรสหวานที่นางปลูกเองมาให้ “เหยาเหยา พวกเราขึ้นเขาไปเก็บเห็ดป่ากันดีหรือไม่ เจ้าคิดว่าอย่างไร”

หนิงเมิ่งเหยาชั่งใจแล้วไม่เห็นปัญหาแต่อย่างใด นางพยักหน้าเห็นด้วย “ตกลง”

“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะมาหาพรุ่งนี้เช้านะ” หยางเล่อเล่อพูดอะไรอื่นกับหนิงเมิ่งเหยาอีกเล็กน้อยแล้วรีบกลับบ้าน ราวกับว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่บ้าน

แต่แล้วหยางเล่อเล่อกลับไม่ได้มาในวันถัดไป เพราะพี่สะใภ้ของนาง นางเฉียว อุ้มหยางจื้อกลับบ้านของตระกูลนาง นางหยางและหยางจู้มีเรื่องต้องจัดการจึงไม่มีใครดูแลหยางอี้ หยางเล่อเล่อเลยจำต้องอยู่ที่บ้าน

หนิงเมิ่งเหยาไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องนี้ได้ นางแบกตะกร้าขึ้นหลังแล้วขึ้นเขาไปยังบริเวณที่อากาศดีกว่าช่วงล่างของภูเขา หลังจากฝนแห้งแล้ว ทางเดินในภูเขาไม่ได้ลื่นแต่อย่างใด กลับเหมาะจะเดินเสียด้วยซ้ำ