Monster Pet Evolution นักเลี้ยงสัตว์อสูรขั้นเทพ: 0045-นายทำไม่ได้หรอก อย่ามาโกหกหน่อยเลย ตอนที่ 45

บทที่ 45 นายทำไม่ได้หรอก อย่ามาโกหกหน่อยเลย!

หมาในโลหิตนอนบนพื้นนิ่ง แม้มันจะได้รับบาดเจ็บปานกลางตรงขา แต่มันกลับไปไม่ส่งเสียงใดออกมาเลยแม้แต่น้อย ถ้าให้เลือกระหว่างหมีขนเหล็กกับหมาในโลหิตมาต่อสู้ หลายคนคงเลือกหมาในโลหิต

แต่อย่างไรก็ตาม เกาเผิงรู้ดีว่ามันกำลังหงุดหงิดและสามารถอาละวาดได้ทุกเมื่อ นอกจากนี้มันยังเป็นสัตว์อสูรระดับสูง พลังการต่อสู้ของมันย่อมไม่อ่อนด้อยกว่าหมีขนเหล็ก

สิ่งสำคัญที่สุดคือ หมาในโลหิตสามารถต่อต้านพิษได้ในระดับหนึ่ง

“ผมขอเป็นคนแรก” เกาเผิงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเพราะเกรงว่าผู้ฝึกจะให้พวกเขาต่อสู้กับหมาในโลหิตจริงๆ

กรงเหล็กเปิดออก ขณะเกาเผิงส่งต้าซื่อเดินเข้าไปข้างใน

“โฮก…” หมีขนเหล็กคำรามด้วยความโกรธเมื่อเห็นตะขาบสายฟ้าหลังม่วง

แขนขาทั้งสี่ของมันทุบลงบนพื้นก่อนพุ่งเข้ามาหาต้าซื่ออย่างบ้าคลั่ง

แม้มันร่างกายใหญ่โตแต่ความเร็วของมันกลับไม่ด้อยเลย

ต้าซื่อโก่งตัวเป็นคันธนูก่อนจะส่งตัวเองพุ่งออกไปราวกับศรสายฟ้า

มันร่อนลงบนร่างของหมีขนเหล็กและใช้เท้าจิกชั้นไขมันของฝ่ายตรงข้าม

หมีขนเหล็กพยายามดิ้นรน แต่ไม่สามารถสะบัดต้าซื่อออกไปได้

ประกายสายฟ้าอยู่ระหว่างหนวดบนหัวของต้าซื่อ มันเคลื่อนตัวไปยังกะโหลกศีรษะของหมีขนเหล็ก ก่อนจะฝังคมเขี้ยวลงศัตรูอย่างแม่นยำ

หมีขนเหล็กรู้ถึงภัยคุกคาม มันกระแทกแผ่นหลังของมันเข้ากับกรงเหล็กอย่างรุนแรง

หลังจากโดนกระแทกสองสามครั้ง ต้าซื่อได้มึนงงและต้องปล่อยขากรรไกรและปีนขึ้นไปบนกรงเหล็ก เพื่อหลบเจ้าหมีขนเหล็ก ทว่าหมีกลับไปไล่ตามมัน

เกาเผิงได้มองเห็นสถานะของหมีขนเหล็ก จาก ‘ได้รับบาดเจ็บ’ เป็น ‘บาดเจ็บเล็กน้อย’ ต่อด้วย ‘บาดเจ็บปานกลาง’ และสุดท้ายเป็น ‘บาดเจ็บสาหัส’

มันหยุดที่บาดเจ็บสาหัสแถมพ่วงคำว่าติดพิษมาด้วย

หมีขนเหล็กอ่อนแรงล้มไปบนพื้น มันได้ยอมแพ้การต่อสู้

เมื่อต้าซื่อเห็นว่าเหยื่อสู้ต่อไม่ได้ มันคลานลงมาไปหาหมีขนเหล็กอย่างช้าๆ

ในสายตาของหมีขนเหล็ก ต้าซื่อในตอนนี้เหมือนกับยมทูตจะมาเอาดวงวิญญาณของมัน

“เอาล่ะ นายผ่านการทดสอบของวันนี้แล้ว” ผู้ฝึกจางกล่าว ในความเป็นจริงเขารู้สึกพูดไม่ออก หมีขนเหล็กควรจะเป็นคู่ต่อสู้ให้กับนักเรียนได้ถึงสี่หรือห้าคน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือมันกำลังจะตายในการต่อสู้ครั้งแรก

อย่างไรก็ตาม เขาก็อดชื่นชมไม่ได้ “ตะขาบของนายมีพิษร้ายแรงมาก ไหวพริบในการต่อสู้ของมันก็ไม่เลว”

“แต่นายไม่ควรให้มันใช้พิษระหว่างการฝึกฝน มิฉะนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องยากที่นายจะยกระดับความสามารถในด้านอื่นของมัน” อาจารย์ทหารจางกล่าว

เกาเผิงพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

เมื่อเห็นหมีขนเหล็กนอนอยู่บนพื้น กลุ่มเด็กนักเรียนเริ่มแสดงออกด้วยความตื่นเต้น

“ฉันจะเป็นคนต่อไปเอง สัตว์อสูรของฉันจะรับมือมันในรอบสอง” เจ้าของแมงป่องหางเหลืองกล่าว

“หึ นายทำได้เพียงกลั่นแกล้งสัตว์อสูรอ่อนแอแค่นั้นเหรอ?”

“ถูกต้อง แต่ยังไงแมงป่องหางเหลืองของฉันก็ดีกว่าพุดเดิ้ลของนาย”

ทั้งสองทะเลาะกันอีกครั้ง

กรงเหล็กถูกเปิดออก ขณะแมงป่องหางเหลืองถูกส่งเข้าไป

แมงป่องหางเหลืองทดลองใช้หางแทงหมีขนเหล็ก แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เห็นดังนั้นมันจึงพุ่งเข้าโจมตีอย่างดุเดือดและฉีกกระชากร่างกายของหมีขนเหล็กออกเป็นชิ้นๆ สุดท้ายยังเริ่มกัดกินชิ้นส่วนร่างกายของคู่ต่อสู้อีกด้วย

อย่างไรก็ ตามเนื้อตัวของหมีขนเหล็กมีพิษของต้าซื่อเจือปนอยู่ หลังจากชั่วครู่แมงป่องหางเหลืองจึงเริ่มมึนงงและเดินไร้ทิศทางราวกับกำลังรำไทเก๊ก

เจ้านายของมันรู้สึกอับอาย หางของแมงป่องหางเหลืองติดอยู่กับกรงเหล็ก ขณะก้ามของมันตกลงมาทับหัวของตัวเองและส่งเสียงกรีดร้องราวกับเด็กน้อยต้องการของเล่น

“ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด” เจ้าของพุดเดิ้ลสามหางหัวเราะจนตาหยี “ดูเหมือนว่าแมงป่องหางเหลืองของนายไม่ค่อยทรงพลังเท่าไหร่นะ ดูสิมันติดพิษเพราะกินเนื้อคู่ต่อสู้เพียงคำเดียว”

เมื่อเห็นเจ้านายหัวเราะ พุดเดิ้ลสามหางมองเจ้านายของมันสลับกับซากหมีขนเหล็ก จากนั้นดวงตาของมันจึงส่องประกายขึ้น

“เฮ้ เดี๋ยว! นั่นแกจะทําอะไร?” เจ้าของพุดเดิ้ลตะโกนด้วยความตกใจ

“อย่านะ! อย่ากินมัน! แกกินมันไม่ได้!”

หลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้ฝึกจางได้แต่ถอนหายใจ

เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก ผู้ฝึกางต้องใช้สมองครุ่นคิดหนัก

…………………………………………….