Monster Pet Evolution นักเลี้ยงสัตว์อสูรขั้นเทพ: 0028-การจัดกลุ่ม ตอนที่ 28

บทที่ 28 การจัดกลุ่ม

หลังจากกวาดตามองอย่างรวดเร็ว เกาเผิงจึงขึ้นตึกไปทันที เพราะหากพวกกลุ่มทหารนำสัตว์อสูรพาพวกมันเข้ามาที่นี่ย่อมไม่ใช่เพียงพามาเดินเล่นเท่านั้น และต้องมีบางอย่างแอบแฝงเป็นแน่

ระหว่างเริ่มคาบแรก อาจารย์มู่หลางชิงอี้เคาะประตูและก้มหัวให้อาจารย์จางเล็กน้อยก่อนกล่าว “นักเรียนที่เป็นนักศึกษาวิชาทหารทั้งหมดตามครูมาเลยค่ะ”

นักเรียนจำนวนมากกว่าครึ่งห้องเดินตามออกไป

อาจารย์จางพูดติดตลก “ดูเหมือนนักเรียนจะอยากเป็นทหารสินะ อืม...เป็นอาชีพในยุคใหม่ที่มีอนาคตสดใส พวกนายมีสิทธิ์ไล่ตามความฝันของตัวเอง”

นักเรียนในห้องหัวเราะกับท่าทางของอาจารย์จาง

“เดี๋ยวนะ เกาเผิง นายเองก็สมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารเหมือนกันหรือ?” ตันเฉียนจินประหลาดใจ “นอกจากเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรแล้ว ยังเป็นนักเรียนดีเด่น คะแนนดีเยี่ยมจนสามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้สบายๆ แต่อยากสมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารอีก”

เกาเผิงโต้ตอบ

“การเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นสิ่งที่ฉันใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กนะครับ ฉันรักพวกสัตว์มาก และอยากเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรด้วย คิดดูสิพวกเรากำลังเหมือนโปเกมอนเทรนเนอร์เลยนะ” ตันเฉียนจินทำหน้าตื่นเต้นมาก “เพราะอย่างนั้น ฉันจึงไม่อยากพลาดคลาสพิเศษนี้เพื่อจะทำให้ฉันเข้าใกล้ความเป็น ‘ชาย’ ผู้ซึ่งเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!”

ตันเฉียนจินเผยรอยยิ้มกว้าง

เกาเผิงเชื่อว่าคำตอบของตันเฉียนจินสะท้อนถึงความคิดของเด็กส่วนใหญ่ในยุคนี้

“อืม…ตอนนี้นายยังไม่เป็น ‘ชาย’ เหรอ?”ตันเฉียนจินงงเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจ “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายถึง ’ชาย’ ที่เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งต่างหาก โธ่ เกาเผิงนายอย่าแกล้งฉันสิ”

ทั้งสองคุยอย่างสนุกสนานจนเดินไปถึงชั้นล่างที่นักเรียนหลายร้อยคนยืนรวมกลุ่มกันอยู่

มู่หลานชิงอี้กล่าวกับนักเรียนของเธอ “พวกเธอเข้าไปรวมกลุ่มและทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชานะ” เธอขยิบตาให้เด็กๆ และเดินจากไป

เกาเผิงและนักเรียนคนอื่นพยักหน้าและเดินเข้าไปใรวมกลุ่ม

เมื่อนักเรียนมากันครบแล้ว นายทหารยศพันเอกก้าวขึ้นเวที มองไปยังกลุ่มนักเรียนข้างหน้าตน “ฉันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกของพวกคุณ เรียกฉันว่าผู้ฝึกเฉิน”

เสียงขานรับเบาตอบกลับมา

ผู้ฝึกเฉินถึงกับขมวดคิ้วและตะโกนเสียงดัง “ไม่ได้ยิน! พูดให้ดังกว่านี้!” นักเรียนทั้งหมดเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว

“มองตัวเองสิ เจ้าพวกขี้แพ้! นี่น่ะเหรอคนที่ต้องการจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร กลับบ้านไปดูดนมแม่พวกนายเถอะ!” ผู้ฝึกเฉินคำรามเสียงดังราวกับพยัคฆ์ร้าย

“พวกนายคิดว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรคืออะไร? เพียงแค่ทำพันธสัญญาเลือดก็คิดว่าตนเองเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรแล้วหรือ?” ผู้ฝึกสอนเฉินคำรามต่อ “คนที่ฉี่ราดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรและไม่แม้แต่จะสามารถขยับตัววิ่งหนีได้ คนพวกนี้ไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นได้แค่ไอ้ไก่อ่อนเท่านั้น!”

ความตรงไปตรงมาของเขาทําให้นักเรียนรู้สึกอึดอัดใจ บางคนแอบบ่นเขาเบาๆ

“คนที่อยู่นั้นออกมา!” ผู้ฝึกเฉินชี้ไปที่นักเรียนคนหนึ่ง

“เอ่อ…ครับ” นักเรียนคนนั้นตกใจ

“จะตกใจอะไร? ฉันบอกให้ออกมาก็ต้องออกมา! อย่าคิดนะว่าฉันไม่ได้ยินสิ่งนายพูด” ผู้ฝึกเฉินเรียกอีกครั้ง

“เปล่าครับผมไม่ได้พูดอะไร” เด็กนักเรียนร่างเล็กสวมแว่นตา เขาดูเหมือนเด็กมัธยมทั่วไป

“คิดว่าฉันหูหนวกหรืออย่างไร? หากนายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉันล่ะก็ ฉันจะอัดนายให้เละเลย!” ผู้ฝึกสอนเฉินหรี่ตามองเด็กนักเรียนคนนั้น “หึ เจ้าคนขี้ขลาด จะไปที่ไหนก็ไป!”

“ทุกคน จัดแถวตอนเรียงหนึ่ง ปฏิบัติ!” ผู้ฝึกเฉินออกคำสั่ง

ในไม่ช้าจำนวนนักเรียนทั้งหมดที่ประสงค์มาเรียนคลาสนี้มีจำนวนทั้งสิ้นสองพันสามร้อยสิบหกคน

“นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พวกนายจะสามารถถอนตัวจากคลาสนี้ หลังจากนี้ แม้พวกนายอยากเลิก พวกนายจะไม่สามารถเลิกได้” ผู้ฝึกเฉินเย้ยหยัน

ฝูงชนมองหน้ากันด้วยความลังเล หลังจากชั่วครู่นักเรียนคนหนึ่งจึงเริ่มก้าวเท้าออกมาด้วยความเขินอาย เมื่อคนแรกเดินออก ย่อมมีคนที่สองตามมา สุดท้ายมีนักเรียนทั้งสิ้นสามสิบหกคนที่เดินออกมา

ผู้ฝึกเฉินไม่ได้ตำหนิ เขายกมือขึ้นตบไหล่นักเรียนคนหนึ่งและกล่าว “จงเป็นนักเรียนที่ดีและตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของนายเอง นี่เป็นทางเลือกที่ฉลาดเช่นกัน”

นักเรียนคนนั้นประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้จากผู้ฝึกเฉิน

“เอาล่ะ ออกไปได้แล้ว” ผู้ฝึกสอนเฉินกล่าวก่อนจะหันหน้าไปทางคนที่เหลือ “พวกเขาไม่ใช่คนขี้ขลาด พวกเขากล้าเลือกเส้นทางของตนเอง สำหรับพวกนาย หลังจากนี้ หากใครหลบหนีจากการฝึกฝน ฉันจะทำให้รู้ว่านรกที่แท้จริงมันเป็นยังไง! นับหนึ่งถึงหกสิบปฏิบัติ!”

จากนักเรียนทั้งหมดแบ่งได้หกสิบกลุ่ม เกาเผิงอยู่กลุ่มที่สิบ

“ฟังนะ! นี่ไม่ใช่การฝึกทหาร แต่ฉันยังต้องการทัศนคติที่เข้มแข็งจากพวกนายทั้งหมด จำกลุ่มของพวกนายเอาไว้ให้ดี อย่าเข้าผิดกลุ่มในวันพรุ่งนี้” ผู้ฝึกของกลุ่มสิบคือ จางเหรินไป่ เขาเป็นทหารอยู่ในกองทัพมาห้าปีตั้งแต่ก่อนเกิดมหาภัยพิบัติ…

หลังจากนั้น ผู้ฝึกเหรินไป๋พูดเกี่ยวกับข้อมูลทั่วไปและตารางการฝึกฝนอย่างคร่าวๆ เป็นเวลาสิบนาที ก่อนจะไล่เด็กๆ กลับไปห้องเรียนของตน

เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกเรียน

ระหว่างทางกลับบ้าน เกาเผิงนึกถึงหัวหน้าผู้ฝึกเฉิน ‘พวกเขาดูเข้มงวดน้อยกว่าที่จินตนาการมาก แต่นี่จึงเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย’

‘พวกเขาจะรับนักศึกษาวิชาทหารจํานวนหนึ่งพันสองร้อยคนเท่านั้น หลังจากหนึ่งเดือนผ่านไป พวกเขาจะคัดคนออกและให้นักเรียนที่ไม่ผ่านเกณฑ์กลับเข้าสู่การเรียนหลักสูตรปกติ หากต้องการอยู่ต่อ ต้องละทิ้งความสะดวกสบายไปและฝึกฝนให้หนัก’

…………………………………………….