อ๋องมัจจุราชกับชายาแพทย์ลูกแฝด: ตอนที่ 1 จ้าวแห่งนรกภูมิ ตอนที่ 1

แสงไฟมืดสลัว ชายอยู่ด้านบน หญิงอยู่ด้านล่าง

ตู้โตวสีแดงสดถูกผู้ชายกระชากทิ้งอีกทางหนึ่ง

ความงดงามอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวแสดงออกมาท่ามกลางสีสันแห่งรัตติกาล

ซูหลีอวี่ปวดศีรษะอย่างรุนแรง สับสนวุ่นวายไปหมด นางประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

ระหว่างที่กำลังงุนงง ความทรงจำหนึ่งพุ่งพรวดออกมา

ที่แท้ที่นี่คือยุครณแคว้น บิดาของนางซูมู่เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นหลี มารดามิเคยพบเห็นและมิมีภาพจำ

เมื่อคืนจวนแม่ทัพพบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ บิดาถูกใส่ความว่าสมรู้ร่วมคิดกับศัตรูทรยศบ้านเมืองจึงปลิดชีพตัวเอง ครอบครัวของท่านอาซูฉินยึดครองจวนแม่ทัพแต่เพียงผู้เดียว

อาสะใภ้และน้องสาวลูกพี่ลูกน้องซูซู่กดตัวนางไว้ บีบปากของนางและกรอกยา ก่อนจะโยนนางไปที่หออี๋ชุน!

จากนั้นผู้ชายคนนี้ก็พังหน้าต่างเข้ามาทำมิดีมิร้าย ซูหลีอวี่คนเดิมเสียชีวิตด้วยความอับอายโกรธแค้น

นางเพิ่งมาถึงพอดี สวมร่างของนางต่อ

ขณะกำลังอึ้ง ข้อเท้าเรียวเล็กก็ถูกมือใหญ่จับพาดอยู่ตรงบ่าของอีกฝ่าย

จากนั้นความเจ็บแสบก็จู่โจมวิญญาณโดยตรง

เจ็บ!!!

เกร็งหลังเท้าทันใด

ซูหลีอวี่สะดุ้งขึ้นมาฉับพลัน เอื้อมมือออกไปผลักแบบร้อนใจจนเสียเรื่อง “คนชั่ว ออกไปนะ! รีบออกไป!”

เขา! ฉวยครอบครองนางในยามลำบาก!

ทว่าแผ่นอกแข็งแรงของเขาราวกับภูผา อย่างไรก็ผลักไม่ไป!

อิ๋งเจินแค่นเสียงหัวเราะ จับมือของซูหลีอวี่แล้วกดอยู่เหนือศีรษะ

กดแรง ๆ

“ผู้หญิงในสถานเริงรมย์ ยังแสร้งทำเป็นคนดีอะไร? ปรนนิบัติข้าให้ดีเจ้าจะได้ประโยชน์”

ว่าแล้วก็ช่วงชิงอย่างรุนแรง

กอปรกับร่างกายมีความร้อนแล่นพล่านอย่างไม่มีเหตุ ราวกับเป็นปุ่มเปิดปิด ทำให้ซูหลีอวี่พูดถ้อยคำที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้

นางต่อต้านไม่ได้ ได้แต่ไหลไปตามน้ำ

นางแค่ไม่เข้าใจ ทำไมร่างนี้ถึงอ่อนช้อยอย่างนี้นะ

หัวเข่าถูกผลักจนชนกับไหล่ของตัวเองได้

ต้องรู้ว่าเมื่อก่อนนางเป็นคนที่ก้มตัวแตะหลังเท้าไม่ได้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เพลิงราคะของอีกฝ่ายจึงค่อย ๆ ดับมอด

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ ซูหลีอวี่คลำเจอแผลเป็นรูป ‘X’ ที่นูนขึ้นมาจากสันหลังอันทรงพลังของเขา

“ข้าจำเจ้าไว้แล้ว!” นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยเสียงต่ำ “แค้นนี้ไม่ชำระไม่ใช่วิญญูชน!”

“ยังเป็นสาวพรหมจรรย์อยู่หรือนี่” ภายใต้หน้ากากอันเย็นเฉียบ อีกฝ่ายหัวเราะเสียงทุ้ม “เจ้าไม่สมควรตกอยู่ท่ามกลางโลกีย์”

อิ๋งเจินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ใช้เสียงที่ราวกับมาจากอเวจีก็มิปานพูดอย่างเหี้ยมโหดทุ้มต่ำ

ชั่วขณะนั้น ซูหลีอวี่เห็นดวงหน้าของเขา บังเกิดความรู้สึกตกตะลึง ลมหายใจหยุดชะงัก

หากจะกล่าวให้ถูกต้อง ที่นางเห็นมิใช่โฉมหน้าของผู้ชาย แต่เป็นหน้ากากเย็นชาอันหนึ่ง

ภายใต้หน้ากากคือนัยน์ตาเย็นยะเยียบลุ่มลึกคู่หนึ่งและริมฝีปากเย็นชาและโดดเดี่ยว

หรือว่านี่จะเป็นจ้าวแห่งขุมนรก

ไม่อย่างนั้นทำไมกลิ่นอายของเขาถึงเย็นอย่างนั้น

“เจ้าคือใคร” ซูหลีอวี่พกพาจิตสังหาร

ริมฝีปากบางของอิ๋งเจินยกขึ้น “มัจจุราช”

เขาลุกขึ้นยืนร่างสูงโปร่ง คลุมชุดผาวตัวยาวสีหมึกและออกไปจากหน้าต่าง!

นอกหน้าต่างคือหลังคาเก๋ง ห่วงเคาะประตู ดวงดาราเหมันต์ที่เจิดจรัสอยู่บนนภา

จ้าวแห่งขุมนรกหายไปในราตรี

~

เก้าเดือนให้หลัง

ในเรือนซอมซ่อนอกเมืองแห่งหนึ่ง เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังขึ้น

“คุณหนู ออกมาแล้วเจ้าค่ะ ๆ! เป็นแฝดมังกรหงส์! คุณหนูท่านคลอดลูกแฝดมังกรหงส์!” แม่นมนางอู่เหวินซื่อ[1]ดีใจจนหลั่งน้ำตา

“ข้าดูหน่อย” ซูหลีอวี่หันหน้ามาอย่างโรยแรง

“คุณหนู ท่านรีบดูสิ เด็กหน้าตาดีจริง ๆ”

แม่นมอุ้มเด็กทารกไว้ในอก ขาวอมชมพูประหนึ่งหยกแกะสลัก น่ารักยิ่ง

ซูหลีอวี่โล่งอกทันที

เช้าวันนั้นพอตื่นขึ้นมา ซูหลีอวี่พยายามนึก แต่ตรงหน้านอกจากหน้ากากอันงามองอาจเย็นเฉียบ ก็คือแผลเป็นรูป ‘X’ ที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสได้

นอกจากนี้ ตัวตนของเขาแทบจะเป็นฝันร้ายที่มาจากนรก ซูหลีอวี่แยกแยะไม่ออกว่าเป็นคนหรือเป็นผี

นางเคยคิด บางทีหลังจากอุ้มท้องสิบเดือน นางอาจจะคลอดเด็กผีน่าเกลียดออกมาสองคน

เพราะผู้ที่มอบเมล็ดพันธุ์ให้นางคือจ้าวแห่งขุมนรกผู้เย็นชา

แต่ทารกหยกเนื้อเนียนน่ารักตรงหน้าสองคนนี้เป็นคนชัด ๆ!

นี่ทำให้นางทิ้งความกังวล

----------------------------------------

[1] เป็นการเรียกของผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว โดยจะใช้แซ่ของสามีนำหน้าและตามด้วยแซ่ของตัวเอง