อ๋องมัจจุราชกับชายาแพทย์ลูกแฝด: ตอนที่ 2 เจอผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ตอนที่ 2

สี่ปีให้หลัง นอกเมืองหลวงแคว้นเสวียน

“ท่านแม่ หิว ๆ ข้าว ๆ”

ข้างทาง แม่นางน้อยขาวอมชมพูประหนึ่งหยกแกะสลักแหงนหน้าเล็ก ๆ มือจับกระโปรงสะอาดของผู้หญิงออดอ้อน

ข้างตัวพวกเขายังมีคุณชายน้อยหน้าตาขึงขังอีกคนหนึ่ง ใบหน้าคิ้วกระบี่ดวงตาสุกใส หากเติบโตแล้วต้องเป็นคนหล่อเหลาแน่

เวลานี้แม้คุณชายน้อยจะไม่ปริปาก แต่ดวงตาดำขลับคู่นั้นกำลังจ้องผู้หญิงอยู่เหมือนกัน สื่อความหมายว่าอยากกินบางส่วน

“ได้ เราจะกินกันเดี๋ยวนี้แหละ” ซูหลีอวี่หัวเราะ หยิบปิ่งออกมาจากห่อผ้าสองชิ้นและหักครึ่งแบ่งกัน

“ท่านแม่ดีที่สุดเลย!” น้องสาวซูหวงกินแจ๊บ ๆ อย่างอารมณ์เบิกบานถึงที่สุด

“ขอบคุณท่านแม่” พี่ชายซูม่อเรียบร้อย หากดวงตากลับเป็นประกาย

ซูหลีอวี่ยิ้มตาหยี อารมณ์ดีมาก

สี่ปีแม้จะลำบาก แต่ดีที่เด็กสองคนนี้ทำให้ชีวิตของนางมีรสชาติขึ้นเยอะ

กอปรกับนางใช้ความรู้ทางการแพทย์ของอีกโลกหนึ่ง ปลูกเรือนเป็นหมออยู่ในหมู่บ้านบนเขา กลับไม่ต้องกังวลเรื่องการกินอยู่

เพียงแต่มองเด็กน้อยสองคนนี้ ซูม่อกับซูหวงถึงวัยที่ต้องเรียนหนังสือแล้ว ในหมู่บ้านไม่มีสำนักศึกษา ซูหลีอวี่กับนางอู่เหวินซื่อจึงพาเด็ก ๆ ออกจากบ้านนอก

“ชิ้ง ๆ ๆ ๆ!” ทางเขาด้านหน้ามีเสียงต่อสู้ทันใด

ซูหลีอวี่ฉุดนางอู่เหวินซื่อ ผู้หญิงสองคนกอดเด็กนั่งยองลงในพุ่มหญ้า

สายตาสอดส่องออกไป ในจุดไม่ไกลมีคนปิดหน้าสิบกว่าคนกำลังล้อมโจมตีผู้ชายคนหนึ่งอยู่

ซูหลีอวี่ตกตะลึงเดี๋ยวนั้น

เห็นเพียงผู้ชายมีรูปร่างสูงตรงน่าเกรงขาม ขี่อยู่บนหลังอาชาตัวงามสีขาว

บนใบหน้าของเขามีหน้ากากจ้าวแห่งขุมนรกอยู่ สวยงามคมสัน เผยความเย็นยะเยือกที่อันตราย

“ชิ้ง!” เงากระบี่วาดผ่าน หลังของผู้ชายต้องคมมีด ชุดผาวสีหมักปักทองขาด เลือดสดกระเซ็นออกมา

จากนั้น แผลเป็นรูป X ก็ปรากฏอยู่บนแผ่นหลังกล้ามเนื้อทรงพลังของเขาชัดเจน!

หา! เป็นเขา!

เป็นเขาหรือนี่!

ซูหลีอวี่วิงเวียนกับภาพตรงหน้า สันหลัง ‘บังเกิด’ ความเย็นวูบ

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้แค่ชิงความบริสุทธิ์ของนางไป แต่ที่นางกอดอยู่ในอ้อมอกเวลานี้ยังเป็นลูกของเขา!

“ฉึก ๆ!”

คมมีดยาวเจ็ดฉื่อของเขาสู้กับคนปิดหน้าสิบกว่าคน แสงกระบี่กวาดไป ปลิดชีวิตคนเป็นแถบ ๆ

“อ๊า!” ซูหวงหลุดร้องตกใจขึ้นมา ซูหลีอวี่เอามือปิดปากของนางไว้

“ฉึก!” อีกหนึ่งชีวิต แสงสีโลหิตกระเซ็น คนที่ปิดหน้าตะลีตะลานวิ่งหนี

ฝุ่นเหลืองในที่ไกล ๆ ปลิวว่อน ทันใดนั้นมีสี่อาชาห้าวห้อตะบึงมา

ผู้กล้าบนอาชาพลิกตัวลง ก่อนจะคุกเข่าอยู่ข้างเท้าอาชาตัวสีขาวเป็นระเบียบ

“ข้าน้อยมาอารักขาช้าไป นายท่านโปรดลงโทษด้วย!”

“ลุกขึ้นเถอะ!” อิ๋งเจินโบกมือใหญ่ ยิ้มอย่างน่าเกรงขาม

จากนั้นภายใต้หน้ากากเย็นเฉียบนั้น เขาเหล่มามองทางซูหลีอวี่แวบหนึ่ง

นัยน์ตาลุ่มลึกประหนึ่งดวงดาวในคืนหนาวเหน็บ แฝงจิตสังหารและความสงสัย

เขาเหมือนเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย แต่พอมองไปรอบ ๆ กลับไม่เห็นอะไร

พอเห็นว่าพวกเขาควบม้าไปแล้ว ซูหลีอวี่จึงวางใจประคองนางอู่เหวินซื่อให้ลุกขึ้น

“ท่านแม่ เมื่อกี้นี้ใครหรือ ทำไมพวกเขาต้องต่อสู้กันที่นี่ด้วย”

ซูม่อแหงนดวงหน้าเยาว์วัยเล็ก ๆ คิ้วกระบี่งามฉายความองอาจ

“พวกเขา...”

ซูหลีอวี่โอบเด็กที่มีแววตาเหมือนจ้าวแห่งขุมนรก หัวใจปั่นป่วน ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามอย่างไรดี

“ท่านแม่ หวงเอ๋อร์กลัว” ซูหวงทำปากชมพูจู๋ “พวกเขาเลือดไหลตั้งเยอะ...”

“ไปเร็ว ๆ!” นางอู่เหวินซื่อแบกห่อผ้าสัมภาระ “รีบไปจากที่วุ่นวายนี้เถอะ!”

ทั้งสี่รีบเข้าเมือง

หลังจากหาที่พักได้แล้ว ซูหลีอวี่ก็เริ่มหางาน

เรื่องปากท้องของครอบครัวคือเรื่องที่ต้องแก้ไขเร่งด่วน ในตัวมีเงินอยู่แค่สิบกว่าตำลึงเท่านั้น ใช้ได้ไม่กี่วัน

หลังจากถูกร้านค้าปฏิเสธเป็นร้านที่สามสิบสาม ซูหลีอวี่พบกับโอกาสทอง หมอหลวงเฉิงอิงผู้มีความรู้ลึกซึ้งรับสมัครหมอสามสิบคนด่วน!

อาชีพนี้ตรงกับความต้องการของนางพอดิบพอดี!

ใครใช้ให้นางเป็นนักศึกษาดีเด่นผู้เชี่ยวชาญแพทย์แผนตะวันตกและตะวันออกของมหาวิทยาลัยแพทย์ในอีกโลกหนึ่งเล่า?

“หมอหลวงเฉิงต้องการรับสมัครหมอผู้ชาย” คนที่ติดประกาศพูดขึ้น “แม่นางน้อยท่านดีใจอะไร”

“ผู้ชายหรือ” ซูหลีอวี่อึ้ง “ทำไมต้องเป็นผู้ชายด้วย หมอผู้หญิงแย่ตรงไหน”

“ก็มิใช่ว่าหมอผู้หญิงแย่” คนติดประกาศพูด “ได้ยินข่าวจากพวกที่ทำงานในวัง หมอพวกนี้มีไว้สำหรับพวกทหาร ต้องตามทัพไปออกศึก ดังนั้นนี่ก็สามวันแล้ว แต่คนที่มากลับมีอยู่แค่ไม่กี่คน”

“ทหารหรือ” ซูหลีอวี่พูด “รับหมอทหาร”

คนที่ติดประกาศไม่เข้าใจในทันที หลังจากคิดดูแล้วจึงพยักหน้า “อย่างนั้นนั่นแหละ”

“หมอทหารดีสิ” ซูหลีอวี่ตบมือฉาดหนึ่งฉับพลัน ความยินดีแสดงด้วยตรงคิ้วสวย “หมอทหารสวัสดิการดี มีตำแหน่ง!”

คนติดประกาศไม่เข้าใจ เบะปากอย่างรังเกียจ ก่อนจะส่ายหน้าเดินไปเสีย

ซูหลีอวี่มุดออกมาจากฝูงชนที่มุงดูประกาศทันที สับขาวิ่งออกจากตลาด

ไม่นานนางก็สวมชุดตัวยาวสีคราม สวมหมวกผ้า ไปยังจุดรับสมัครของเฉิงอิงอย่างอารมณ์ดี เข้าร่วมการสัมภาษณ์

ผลเป็นดังที่คนติดประกาศบอก จุดที่รับสมัครของเฉิงอิงมีคนอยู่บางตา

ซูหลีอวี่จัดหมวกผ้าบนศีรษะ เดินเข้าไปดูแบบไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร

การดูนี้ไม่เป็นไร แต่พูดคนรับใช้คนหนึ่งกอดแขนแล้วถูลู่ถูกังลากเข้าข้างในโดยตรง พร้อมตะโกนว่า “นายท่าน ดีชั่วก็มาคนหนึ่งแล้วขอรับ!”

“รีบเชิญ ๆ!”

ตามเสียงชรา ชายผู้เฒ่าเคราขาวในชุดหรูหราคนหนึ่งเดินออกมาอย่างเร็วรี่

“นี่พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ” ซูหลีอวี่ประหลาดใจเล็กน้อย “รีบปล่อยข้านะ ข้ามาสมัคร ไม่ใช่ขโมย!”

“จะจับท่านนี่แหละ” เด็กรับใช้เอ่ย “เพราะรายชื่อคนสุดท้ายนี้ ท่านเฉิงไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว!”

“ดีชั่วก็รอจนมีคนที่สามสิบมา” เฉิงอิงคว้าข้อมือของซูหลีอวี่ “นี่ถ้ารวบรวมไม่ได้สามสิบคน ทางท่านอ๋องต้องกุดหัวของข้าแน่!”

การจับนี้ ซูหลีอวี่ถูกลากไปถึงค่ายเชียนจี

เฉิงอิงสั่งออกไปแบบสุขุมรอบคอบ “อีกประเดี๋ยวฝ่าบาทจะมาตรวจตราโรงหมอ ทุกท่านต้องระวังการพูดการจา มิเช่นนั้นไม่เพียงแต่จะประสบเคราะห์ถึงชีวิต ชีวิตชราของข้าเฉิงอิงยังต้องพลอยติดร่างแหไปด้วย”

ฝ่าบาทหรือ

ซูหลีอวี่กะพริบตาปริบ ๆ ใครกัน

แต่ตอนนี้เอง ข้างนอกมีเสียงรายงานดังมา “ฝ่าบาทเสด็จ!”

ซูหลีอวี่หมุนตัวเห็นม้าศึกในเครื่องทรงกลุ่มหนึ่ง หอบฝุ่นเหลืองเข้า ‘ค่ายเชียนจี’ มาแต่ไกล ๆ

ท่วงทำนองน่าเกรงขาม จิตสังหารพลุ่งพล่าน

ตามเสียงอาชาห้าวส่งเสียงร้องยาว ม้าศึกสีนิลรูปงามตัวหนึ่งที่เป็นตัวนำก็ยืนอยู่ตรงหน้าเฉิงอิง

ตามด้วยความหนาวบีบคั้นคนปะทะใบหน้า กลิ่นอายอันตรายปกคลุมสี่ทิศ

กลิ่นอายนี้มาจากชายหนุ่มรูปร่างสันทัด พักตร์มังกรเนตรดาราบนตัวม้าศึกสีนิล

ซูหลีอวี่มองไป เห็นหน้าตาของชายหนุ่มพร้อมกับสูดลมเย็นเข้าปอด

เขา เขา...!!!