อ๋องมัจจุราชกับชายาแพทย์ลูกแฝด: ตอนที่ 4 ฐานะผู้หญิงถูกเปิดเผย ตอนที่ 4
“หม่อมฉัน...”
ซูหลีอวี่มองดวงหน้าหล่อเหลาบีบคั้นคนของเขา ใจลอยไปชั่วขณะ จากนั้นก็ถูกความหวาดผวาอย่างรุนแรงเข้าครอบงำ
จิตสังหารของคนผู้นี้ราวกับจะเอาชีวิตคนได้ทุกเมื่อ!
“หม่อม...หม่อมฉันชื่อซูหลีอวี่ เป็น...เป็นหมอที่เพิ่งมาเพคะ” ซูหลีอวี่น้ำเสียงแหบพร่า พูดติด ๆ ขัด ๆ
“หมอหรือ” ร่างบุรุษสูงใหญ่เดินวนรอบตัวซูหลีอวี่รอบหนึ่ง
“ฝ่าบาททรงไว้ชีวิตด้วย!” เฉิงอิงที่อยู่ด้านข้างคุกเข่าลงตุบ “นางเป็นชาวบ้านบ้านนอกคอกนาไม่รู้กฎรู้ระเบียบ ทำให้พระองค์ตกพระทัย ฝ่าบาททรงอภัยให้ด้วย!”
“ไม่ใช่การของเจ้า!” เส้นเสียงอิ๋งเจินราบเรียบทุ้มต่ำ
‘นั่นสิ’ ซูหลีอวี่บ่นอยู่ในใจ กลับทำเป็นสงบและพูดว่า “ท่านเฉิง ไม่ใช่การของท่าน ท่านไม่ต้องมาร่วมวงหรอก”
“แต่เจ้าเป็นคนที่ข้ารับมา!” เฉิงอิงตัวสั่นงันงก เขาต้องรับผิดชอบนะ!
“เหอะ” อิ๋งเจินจ้องซูหลีอวี่อย่างลึกซึ้งทีหนึ่ง แต่แล้วจู่ ๆ ก็ผงะ หว่างคิ้วเกร็งเล็กน้อย
คนผู้นี้ดูคุ้น ๆ นะ
คิ้วของเขาผูกปมแล้ว
ครู่หนึ่งจึงเหยียดริมฝีปากบางเย็นชา มองพลางยิ้มอย่างเยือกเย็นที่สุด “ทหาร!”
ซูหลีอวี่คุกเข่าลงตุบ
จู่ ๆ เขาก็ตะโกนว่า ‘ทหาร’ ทหารทำไม ก็ลากตัวนางไปตัดหัวนะสิ!
นางจะตายไม่ได้นะ นางยังมีซูม่อ ซูหวงลูกสองคนอ้าปากรอให้ป้อนกับแม่นมไม้ใกล้ฝั่ง!
แต่...
“โยนคนผู้นี้ที่โรงเลี้ยงม้าศึกให้ข้า เป็นหมอให้ม้าศึกของข้า!”
หลังจากอิ๋งเจินพูดประโยคหลังจบก็พลิกตัวขึ้นบนหลังม้า หวดแส้จากไปอย่างหยิ่งผยองสง่างาม
ซูหลีอวี่ตกใจขวัญหาย หมดแรงทรุดตัวลงกับพื้น ในใจร้องเรียกแม่
“ซูหลีอวี่” เฉิงอิงปาดเหงื่อกาฬบนหน้าผาก “เจ้าดวงแข็งจริง ๆ เจ้าตายไม่เป็นไร แต่อย่าทำข้าตายไปด้วยสิ!”
“แต่ข้าไม่เคยเป็นหมอสัตว์นี่” ซูหลีอวี่กางมือออกยิ้มแหย “ข้าตรวจโรคให้ม้าไม่เป็นสักหน่อย”
“ยังต้องให้เจ้าตรวจโรคให้ม้าหรือ” เฉิงอิงพูดแบบจุกอก “นี่เป็นความสามารถพื้นฐานที่สุดของคนเลี้ยงม้า”
“งั้น...” ซูหลีอวี่ถามด้วยความฉงน “งั้นข้าไปโรงเลี้ยงม้าศึกแล้วจะมีประโยชน์อันใด”
“เจ้าไม่ตายก็กำไรแล้ว” หมอที่อยู่ด้านข้างกล่าว “เจ้ายังจะห่วงเรื่องนี้ไปไย”
ซูหลีอวี่คิดแล้วก็ว่าใช่ จึงตกหน้าอกพูดกับตัวเองในใจว่า ‘ม่อเอ๋อร์ หวงเอ๋อร์ พวกเจ้าสองคนเกือบเสียแม่กลายเป็นลูกกำพร้าในยุครณแคว้นไปแล้ว ตกใจหมดเลย!
~
หลี่เจากุมตัวหวังหู่กับซูหลีอวี่ไว้ด้วยกัน ส่งหวังหู่ไปไต่สวน และส่งซูหลีอวี่ไปที่โรงเลี้ยงม้าศึก
นี่เป็นลานที่กว้างขวางมากแห่งหนึ่ง มันกว้างเสียจนมองไม่เห็นกำแพง รอบด้านเขียวขจี ต้นไม้ใบหญ้าชุกชุม
คอกม้าร่วมร้อยเรียงเป็นทิวแถว ได้ยินเสียงม้าส่งเสียงร้องสูงต่ำ เสียงพ่นจมูก เสียงดีดขา คาดว่าต้องมีม้าอยู่หลายพันตัว
ซูหลีอวี่ตบจมูกของม้าเจ่าหงตัวหนึ่ง[1] ขณะกำลังสะท้อนใจกับมันหน่อยก็ได้ยินเสียงกีบม้าดังมากะทันหัน คืออิ๋งเจินขี่ม้ามาแล้ว
ซูหลีอวี่เห็นร่างสูงโปร่งองอาจบนหลังม้า ทันใดนั้นรู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อย
อิ๋งเจินมาถึงตรงหน้า กระตุกอานม้า ม้าศึกสีนิลยกขาหน้าขึ้นแล้วหมุนตัวทีหนึ่ง ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าซูหลีอวี่
ชายหนุ่มหรี่ดวงตาสุกใสเล็กน้อย มองนางราวกับมีความคิด
“ไฮ” ซูหลีอวี่ยิงฟันกับเขาแบบตื่นตระหนกตกใจ ยกมือขึ้นทักทาย
“บังอาจ!” องครักษ์ที่ตามมาติด ๆ ตวาดเสียงกร้าว “พบฝ่าบาทยังไม่คุกเข่าอีก”
ซูหลีอวี่รู้สึกว่าไม่คุ้นเคยกับพิธีการมารยาทแบบนี้จริง ๆ ดีที่อิ๋งเจินโบกมือกับองครักษ์ที่อยู่เบื้องหลังเป็นการหยุด
“คือว่านะฝ่าบาท” ซูหลีอวี่ทำใจเหิมกล้า “การตรวจโรคม้าศึกไม่ต้องพึ่งหม่อมฉันเลย ทรงให้หม่อมฉันกลับไปแสดงความสามารถที่โรงหมอเถอะเพคะ”
“หึ!” อิ๋งเจินแค่นเสียงหัวเราะอยู่บนหลังม้า “หมอทางนั้นกินอยู่ร่วมกัน อาบน้ำผลัดผ้าอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ผู้ชายพวกนั้นดูอยู่ เจ้าคิดว่าเจ้าทำได้หรือไม่”
ครั้นกล่าวคำนี้ออกมา ซูหลีอวี่เงียบปากฉับพลัน ดวงตาเบิกโพลงอ้าปากค้าง
เขา ๆ ๆ...นี่รู้ว่านางปลอมตัวเป็นผู้ชายหรือ!
--------------------------------------------
[1] ม้าที่มีสีขนแดงเหมือนพุทรา