อ๋องมัจจุราชกับชายาแพทย์ลูกแฝด: ตอนที่ 5 ถอดหน้ากากของเขา ตอนที่ 5
นี่คือโทษหลอกลวงเบื้องสูง ต้องตัดหัวเชียวนะ!
ไม่ อาจต้องประหารเก้าชั่วโคตรด้วย!
ทำอย่างไรดี
ซูหลีอวี่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เหมือนว่าศีรษะจะไม่ใช่ของตัวเองอีกแล้ว
แข้งขาอ่อนระทวยคุกเข่าลงตุบ
“รู้ก็ดี” อิ๋งเจินเห็นนางหน้าซีดเผือด ในดวงตาฉายความกระหยิ่มใจ จากนั้นก็เอ่ยเสียงเย็น “ฝากหัวของเจ้าเอาไว้ก่อน วันไหนไม่รักษากฎระเบียบอีก จะรวบความผิดแล้วลงโทษ!”
“อย่านะไต้อ๋อง!” ซูหลีอวี่ร้องเรียก “หม่อมฉันแค่ต้องหาเลี้ยงครอบครัวไร้ซึ่งหนทาง อยากหาเงินเลี้ยงปากท้องครอบครัวหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกจริง ๆ โปรดคืนรับสั่งด้วย!”
“หาเลี้ยงครอบครัวหรือ”
อิ๋งเจินพลิกลงจากหลังม้า ร่างสูงใหญ่ปกคลุมซูหลีอวี่ ขมวดคิ้วเอ่ยเสียงหนัก “ครอบครัวเจ้ายังมีใครอีก”
“...” จิตสังหารเย็นยะเยียบทำให้ซูหลีอวี่ตัวสั่น พูดอ้อมแอ้มอยู่ในลำคอ “แม่นมซึ่งไร้ที่พึ่งพิง”
“ไม่มีคนอื่นแล้วหรือ” เนตรมังกรจดจ้องเล็กน้อย
“...” ซูหลีอวี่ส่ายหน้า “ไม่มีแล้วเพคะ”
แววตาลุ่มลึกของอิ๋งเจินลดลง ก่อนจะพยักหน้าว่า “อ้อ” คำหนึ่ง
“ดังนั้นหม่อมฉันอยากถาม” ซูหลีอวี่พูดแบบหวั่น ๆ “ตรวจโรคให้ม้าศึก กับตรวจโรคให้ทหาร สวัสดิการเหมือนกันหรือไม่เพคะ”
“หมายความว่าอย่างไร?” คิ้วกระบี่อิ๋งเจินขมวด
“หม่อมฉันรีบร้อนหาเงิน ครอบครัวกำลังรอกินข้าวอยู่” ซูหลีอวี่ฮึดความกล้า
ท่าทางอ่อนแอหวาดกลัวของนางดูบอบบางไร้ที่พึ่งพิง หมวกผ้าสีครามบดบังความหมดจดไม่มิด
มีความรู้สึกอ่อนแบบแปลก ๆ
ยิ่งดูเหมือนผู้หญิงที่เขาช่วงชิงอย่างบ้าคลั่งในคืนนั้น
อิ๋งเจินนิ่งเงียบครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบ “เช่นนั้นก็เหมือนกันแล้วกัน”
“ขอบพระทัยเถ้าแก่” ซูหลีอวี่ดีใจลิงโลด ตบมือร้องว่าดี
อิ๋งเจินที่เตรียมจะขึ้นหลังม้าในทีแรก ในเวลานี้หันขวับกลับมาอีกครั้งพร้อมถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ”
ซูหลีอวี่หรี่ดวงตาและยิ้มตอบ “เถ้าแก่ก็คือหัวหน้า ก็คือเจ้านายเพคะ”
อิ๋งเจินขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ก่อนจะควบม้าจากไป
ม้าศึกร่วมสิบตัวหอบฝุ่นเหลืองตลบอบอวลตามเขาอยู่ข้างหลัง
~
“เด็กใหม่!” มีคนเรียกจากข้างหลัง
ซูหลีอวี่หันกลับไปมอง เห็นเพียงในเรือนหลังคากระเบื้องด้านข้างมีผู้ชายเดินมาสองคน ดูจากการแต่งตัวเหมือนจะเป็นคนเลี้ยงม้า
“ไฮ พี่ชายทั้งหลาย” ซูหลีอวี่รีบทักทาย ก็อยู่ใต้ชายคาของเขานี่นะ
“ท่านแม่ทัพหลี่เจาสั่งเอาไว้ว่าให้หางานสบายให้เจ้าทำ” คนที่ตัวอ้วนเตี้ยในนั้นพูดเหน็บแนม “เช่นนั้น งานของเจ้าก็ให้ทุกคนแบกรับหรือ”
ซูหลีอวี่คิดแล้วก็คือเช่นนั้น
“มีที่ไหนทำงานให้เปล่า ๆ” คนตัวผอมสูงอีกคนพูด “ไม่อย่างนั้นเจ้าก็กตัญญูต่อพวกพี่ชายสักหน่อย?”
ซูหลีอวี่พลันเข้าใจ สองคนนี้มาเก็บส่วย
แต่เนื้อตัวนางมีทั้งหมดแค่สามตำลึง แถมยังเป็นเงินที่จะใช้ซื้อขนมให้เด็กสองคนนั้นหลัง ‘เลิกงาน’ ด้วย ถ้าใช้มัน ‘กตัญญู’ กับพวกเขาก็ซื้อขนมไม่ได้แล้วนะสิ
“วันนี้ไม่เหมาะสม” ซูหลีอวี่ส่ายหน้า เอามือกดกระเป๋าเงินตามสัญชาตญาณ
“โอ้โฮ” คนตัวอ้วนเตี้ยพูดด้วยความโกรธ “ไม่รู้ระเบียบหรือว่าไม่ไว้หน้ากันฮะ”
“พูดมากทำไม” คนตัวผอมสูงม้วนแขนเสื้อขึ้นพลางพูด “ข้าจะฉกมาเอง”
นี่จะได้อย่างไร ถ้าเขามาฉกเอาเอง เรื่องที่ซูหลีอวี่เป็นผู้หญิงมิต้องถูกเปิดเผยหรือ
หมดหนทางแล้ว คนฉลาดต้องรู้หลบเป็นปลีกรู้หลีกเป็นหาง ได้แต่ล้วงเงินที่มีอยู่เพียงสามตำลึงโยนให้พวกเขา
กรอบดวงตาร้อนผ่าว ตามด้วยน้ำตาหยดลงติ๋ง ซูหลีอวี่รีบหมุนตัวไปที่คอกม้า
ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ในที่สุดก็เลิกงาน
ซูหลีอวี่โบกรถม้าขนหญ้ากลับเข้าเมือง ลูบกระเป๋าเงินที่ว่างเปล่า เคียดแค้นหมื่นส่วน
แล้วจะเอาอะไรซื้อขนมให้ซูม่อกับซูหวงล่ะ เอาอะไรซื้อยาทาแก้ปวดข้อให้แม่นม
ขณะกำลังเดินอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย จู่ ๆ ก็เห็นภัตตาคาร ‘หรูอี้’ [1] ด้านข้างร้านหนึ่ง แขวนป้ายรับสมัครอยู่หน้าประตูว่ารับสมัครทำงานทั่วไป
ซูหลีอวี่ดวงตาเป็นประกาย เลิกชุดตัวยาวสีคราม สามก้าวรวบเป็นสองก้าวเข้าไปข้างใน
“ทำตั้งแต่ตอนนี้จนเลิกงาน หนึ่งตำลึง” ผู้ดูแลพูด
“หนึ่งตำลึงหรือ” ซูหลีอวี่ยื่นนิ้วออกไป “แต่ข้าต้องการสามตำลึง”
“เจ้าจะปล้นกันซึ่ง ๆ หน้าหรือ” ผู้ดูแลเหล่ตามอง “งานนี้ไม่ขาดคน ถ้าเจ้าไม่ทำก็ยังมีคนทำ”
“ข้าทำ!”
ซูหลีอวี่คิดในใจว่าหนึ่งตำลึงก็ได้ ซื้อยาทาให้แม่นมก่อน ขนมของเด็ก ๆ ค่อยซื้อพรุ่งนี้ เจ้าซูม่อ ซูหวงสองคนนี้เป็นเด็กที่รู้ความมาก
ทำความสะอาดถ้วยชามที่เละเทะห้าหกห้องติดต่อกัน สุดท้ายมาถึงห้องใหญ่หรูหราชั้นสาม ข้างในมีผู้ชายกำลังนั่งสนทนากันอยู่สองคน
“ที่เพิ่งไปคือท่านหกกับท่านสี่ ท่านคาดเดาไม่ผิด พวกเขาวางแผนลับกันที่นี่จริงด้วย”
“อือ” เสียงเย็นชาทุ้มต่ำพูดว่า “หานซง เจ้านำคนไปทันที ดูว่าพวกเขาเจอกับใครข้างนอกหรือไม่”
“ขอรับ” หานซงโค้งตัว จากนั้นก็พลิกตัวกระโดดออกจากหน้าต่าง
ซูหลีอวี่เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง เห็นเพียงในห้องใหญ่มีผู้ชายชุดสีดำร่างตั้งตรงยืนตรงหันหน้าเข้าหน้าต่าง
เขาเหมือนเคยต่อสู้อย่างดุเดือดมาก่อน ชุดผาวหรูหราฉีกขาด สายลมยามราตรีพัดเข้ามา เผยให้เห็นแผ่นหลังกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง
แผลเป็นรูป ‘X’ ทิ่มม่านตาซูหลีอวี่ฉับพลัน รอยแผลนี้...
คืนนั้นเมื่อสี่ปีก่อน แผลเป็นรูป ‘X’ นี้ นางเคยคลำเจอมันบนแผ่นหลังของจ้าวแห่งขุมนรกที่ฉกชิงความบริสุทธิ์ของนาง แผลเป็นนี้แม้จะไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง กลับตราตรึงฝังลึกอยู่ในใจ!
นี่ก็คือเจ้าของรอยแผลเป็นนี้ คนที่ทำให้นางท้องก่อนแต่ง ถูกเหยียดหยามต่าง ๆ นานา ต้องคลอดลูกแฝดชายหญิงในกระท่อม
แน่นอน เด็ก ๆ น่ารักมาก
แต่นางรับกับทุกขเวทนาแสนสาหัส
มารดาตัวคนเดียวมิสู้สุนัข จนถึงตอนนี้นางยังกลุ้มใจกับเงินสามตำลึงอยู่เลย!
“มัจจุราช เป็นเจ้าหรือ”
ความอัปยศเคียดแค้นทะลักออกมาจากหัวใจ ซูหลีอวี่ทิ้งผ้าขี้ริ้วในมือ เดินพรวดไปจับบ่าของอีกฝ่าย
ในเมื่อผู้ชายคนนี้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าของลูกทั้งสองของนาง นางก็อยากดูสิว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่!
---------------------------------------
[1] สมประสงค์