สามีข้าคือขุนนางใหญ่: บทที่ 41 ตามลำพัง ตอนที่ 41

บทที่ 41 ตามลำพัง

กู้เจียวคาดไม่ถึงเลยว่าชาติก่อนของตัวเองจะเคยผ่านทั้งการสอบเข้ามหาลัย สอบปริญญาโท กว่าจะผันตัวเองให้กลายเป็นคนหัวกะทิได้ แต่พอได้โอกาสมาเกิดใหม่ก็ต้องมาเริ่มต้นเรียนใหม่ แถมเป็นด้านที่นางไม่ถนัด

เอาเสียเลย นั่นก็คือ การเขียนพู่กันจีน

กู้เจียวรู้สึกตัวหดขึ้นมาในทันใด ราวกับร่างกายเริ่มรับไม่ไหว

แม้เขาว่ากันว่า คนเรางามแค่ภายนอกอย่างเดียวไม่พอ ต้องเสริมภายในด้วย แต่นางไม่อยากฝึกพู่กันจีน

นี่นา ไม่ ไม่ ไม่เด็ดขาด!

“เริ่มจากเขียนชื่อของเจ้าก่อนเลย” เซียวลิ่วหลังเอ่ย

เสียงที่เริ่มแตกหนุ่มของเขาบ่งบอกว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เสียงเดิมที่เหมือนกับเป็ดตัวผู้ของเขานั้นได้หายไปแล้ว และกลับกลายเป็นว่าได้เสียงที่นุ่มทุ้มน่าฟังเข้ามาแทนที่

กู้เจียวรู้สึกหมดแรงจะต่อต้าน พลางเบิกตาโตมองตัวอักษรที่เขาเขียนลงไปบนกระดาษ

ลายมือของเขาไม่เหมือนกับตอนนั้นที่เขาเซ็นหนังสือยินยอม ดูประณีตขึ้นมาก

แต่อย่างไรก็ตาม กู้เจียวก็อ่านไม่ออกอยู่ดี

กู้เจียวที่อยู่ตรงข้ามกับเซียวลิ่วหลัง พอมองจากมุมของนาง ทำให้ตัวอักษรนั้นกลับหัว เซียวลิ่วหลังจึงหันกระดาษไปทางนางเพื่อให้นางเห็นชัด

จากนั้นเขาก็เขียนลายเส้นและลำดับการขีดบนกระดาษทีละนิด

กู้เจียวพอเห็นขีดเยอะๆ ก็พลันรู้สึกตาลาย

นี่ไม่ใช่อักษรจีนตัวเต็มหรือตัวอักษรลี่ซู ไม่ใช่อักษรตัวพิมพ์เล็กหรือตัวพิมพ์ใหญ่ แต่เป็นแบบอักษรที่นาง

ไม่คุ้นเคยเลย

เซียวลิ่วหลังเห็นว่ากู้เจียวจับพู่กันอย่างทุลักทุเล ซ้ำยังมีท่าทีต่อต้าน จึงเอ่ยออกไป “เจ้าจับพู่กันไม่ถูกต้อง มือต้องขยับขึ้นไปด้านบนอีก ไม่ต้องเกร็งข้อมือให้มาก”

“แบบนี้รึ” กู้เจียวจัดท่าตามที่เขาแนะนำ

กู้เจียวใช้วิธีที่นางเคยจับปากกาเมื่อชาติก่อนมาปรับใช้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ถูกใจคนสมัยโบราณอย่าง

เซียวลิ่วหลังเอาเสียเลย

“นิ้วชี้” เขาเอ่ย

“ยังไงนะ” กู้เจียวสงสัย

เซียวหลิ่วหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นปลายนิ้วที่เรียวยาวราวกับหยกออกมา แล้วค่อยๆ ดันนิ้วชี้ขึ้น

ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น กู้เจียวคงคิดว่าเขากำลังจับมือนางอยู่แน่ๆ แต่นี่เขากำลังสอนนางหัดเขียนพู่กันจีน พวกเขากำลังเข้าบทเรียนด้วยกัน กู้เจียวจึงได้แต่ตั้งใจฟังเขา

กู้เจียวถอดรองเท้าออก แล้วขยับเข้าไปนั่งตรงหน้าเขา ค่อยๆ ฝึกจับพู่กันอย่างตั้งอกตั้งใจจนเริ่มคล่องมือ

ขณะเดียวกัน เซวียหนิงเซียงรอกู้เจียวอยู่ตรงห้องโถง พลางนึกในใจ ทำไมนางถึงไปนานขนาดนี้ เนื้อความจดหมายนั่นก็ดูจะไม่ได้เขียนอะไรเยอะแยะมากมาย เหตุใดจึงใช้เวลานานกันนะ

เซวียหนิงเซียงหารู้ไม่ว่าสองคนนั้นได้ลืมเรื่องจดหมายไปสนิท คนหนึ่งอ่านหนังสือ ส่วนอีกคนกำลัง

หัดเขียนอักษร

เซียวลิ่วหลังเข้ามาจัดท่าจับพู่กันให้นางบ้างเป็นบางครั้ง ส่วนนางจะเขียนออกมาสวยหรือไม่นั้น เขาไม่ได้คาดหวัง เพราะนี่เป็นครั้งแรกของนาง แค่ไม่เขียนออกนอกพื้นที่กระดาษก็นับว่าเก่งแล้ว

ถ้ากู้เจียวรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เกรงว่าจะโกรธเสียจนเดินสะบัดสะบิ้งออกไป นางเป็นถึงนักวิชาการหัวกะทิจากอนาคตเชียวนะ มีหรือที่คนอย่างนางมาจับพู่กันเป็นครั้งแรกน่ะ!

ความทรงจำของกู้เจียวยังคงอยู่ดี นางสามารถเขียนคำที่ซับซ้อนเหล่านั้นได้ในครั้งเดียว เพียงแต่ลายมือของนางนั้นหวัดเสียจนทนดูไม่ได้

ในสายตาของเซียวลิ่วหลัง นางก็คือเด็กน้อยฝึกหัดนั่นเอง

ตอนเขาอายุสองขวบเขาสามารถเขียนหนังสือออกมาได้ดีกว่านางเสียด้วยซ้ำ

ทั้งสองคนอยู่ในห้องเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ในที่สุด หญิงชราก็มาหากู้เจียวด้วยความรู้สึก

เบื่อหน่ายไม่มีอะไรทำ แต่กลับพบว่าทั้งสองคนกำลังเขียนหนังสืออยู่ในห้อง

หญิงชราไม่ได้เข้าไปดูแต่อย่างใด แต่แอบสอดแนมอยู่ด้านนอก พลางเหลือบไปเห็นกระดาษสีแดงพอดี

นางจึงมั่นใจว่าพวกเขากำลังทำชุนเหลียน “เขียนชุนเหลียนรึ อ๋อ ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันการ เขียนเสร็จแล้วเรียกข้าด้วย”

นี่นางจะติดชุนเหลียนหรือนี่

นี่คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดที่ถูกจังหวะอย่างเหมาะเหม็ง ในเมื่อหญิงชราก็เกริ่นมาขนาดนี้แล้ว ถ้าเช่นนั้น ก็มาเขียนคำอวยพรสำหรับวันตรุษจีนกันดีกว่า!

“เดี๋ยวข้าตัดกระดาษเอง!” กู้เจียวรีบวางพู่กันลง แล้วรีบไปหากรรไกร

ต้องขอบใจหญิงชราที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลา! ให้กู้เจียวฝึกต่อไป มีหวังนิ้วได้เปื่อยก่อนแน่นอน!

เซียวลิ่วหลังมองไปทีกกระดาษสีแดงที่วางอยู่เบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย

แต่เมื่อเห็นกู้เจียวลงมือตัดกระดาษอย่างเรียบร้อย เขาจึงหยิบปากกาขึ้นมาแล้วร่างคำอวยพร

“เขียนให้เสี่ยวเซวียด้วยสิ” หญิงชราเอ่ย

หลังจากที่หญิงชราพูดเรื่องนี้ จู่ๆ ทั้งสองก็นึกเรื่องจดหมายของเซวียหนิงเซียงได้เสียงอย่างนั้น นี่มัน...น่าอายใช่ย่อยเลยนะ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม กู้เจียวก็นำจดหมายและคำอวยพรที่เขียนโดยเซียวลิ่วหลัง รวมทั้งขนมหม่าถังและขนมเกาลัดยกไปที่เรือนของเซวียหนิงเซียง

“เหตุใดถึงเยอะขนาดนี้ล่ะ” เซวียหนิงเซียงตกตะลึง

แน่นอนว่ากู้เจียวไม่ได้บอกว่าตนมาที่นี่เพื่อกล่าวคำขอโทษ พลางเอ่ยอย่างเคร่งขรึม "ใกล้จะถึงวันส่งท้ายปีเก่า หญิงชราขอให้ข้านำนี่มาให้เจ้า มีทั้งคำอวยพรตรุษจีน รวมถึงขนมหม่าถังและขนมเกาลัด เอาไว้ให้ลูกชายและยายเฒ่าที่เรือนเจ้านะ"

เซวียหนิงเซียงรีบเอ่ยขอบคุณ

“เมื่อครู่…” กู้เจียวลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ตัดสินใจว่าจะอธิบายให้นางฟัง

ใครจะไปคาดคิดละว่าเซวียหนิงเซียงไม่เพียงแต่ยิ้มมีเลศนัย แถมยังส่งสายตาเจ้าเล่ห์ราวกับตัวเองเข้าใจอย่างถ่องแท้ให้กู้เจียวอีกด้วย

กู้เจียวนึกในใจ เจ้าจะไปรู้อะไร!

เซวียหนิงเซียงก็เป็นแค่แขกผู้มาเยือน ในเมื่อสามีภรรยาอยู่ในห้องสองต่อสองอย่างนั้น จะให้นางทำเช่นไรได้ล่ะ

คนอย่างนางน่ะจะโกรธเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร เหตุผลที่เซวียหนิงเซียงเดินจากไปอย่างเงียบๆ คือหลีกเลี่ยงการเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นและได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยินต่างหากล่ะ

“นั่นสินะ…” นางกระซิบกับกู้เจียว “คราวหน้าอย่าลืมปิดประตูล่ะ”

นางต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่นอน…

ลุงเขยของเซวียหนิงเซียงกล่าวในจดหมายว่าเขาทำการกุศลเล็กๆ น้อยๆ ที่ชายแดน และกลายเป็นหัวหน้ากองทหาร และยังได้รับรางวัลเป็นเงินสิบตำลึง รางวัลทั้งหมดถูกส่งกลับไปยังเซวียหนิงเซียง เขาขอให้นางช่วยดูแลแม่สามีและบุตรชายโดยที่ไม่ต้องทรมานตนเองมากเกินไป

ต่อไปเดี๋ยวเขาก็ทำงานได้เงินมาอีก จึงสั่งให้นางไม่ต้องมัธยัสถ์มากนัก

ลุงเขยคนนี้ไม่เลว

กู้เจียวถามหนิงเซียงว่านางต้องการจะตอบจดหมายไหม แต่นางกลับส่ายหัว ช่วงปีใหม่ไม่มีใครเขาทำงานกันแล้ว จึงไม่สามารถส่งจดหมายไปได้

หลังจากที่กู้เจียวมอบของให้เซวียหนิงเซียงเสร็จก็กลับเรือน เซวียหนิงเซียงรับของไว้แค่กระดาษคำอวยพรตรุษจีนมาแค่แผ่นเดียวเท่านั้น เนื่องจากมันมีราคาสูงมาก

กู้เจียวจึงอธิบายไปว่าไม่ได้ซื้อจากข้างนอก แต่เซียวลิ่วหลังเขียนเองกับมือ พลางเสริมว่า "ที่แพงน่ะ คือกระดาษ"

เฝิงหลินเป็นคนซื้อกระดาษมาให้ตั้งมากมาย กู้เจียวไม่ได้สนใจเรื่องราคา พอถามเซียวลิ่วหลังนางถึงได้รู้ว่ากระดาษที่นำมาเขียนคำอวยพรแบบนี้นั้นมีราคาสูงกว่ากระดาษทั่วไปหลายเท่า

“ปกติแล้วมันไม่ได้แพงขนาดนั้น แต่ราคาจะเพิ่มขึ้นในช่วงปีใหม่” เซียวหลิ่วหลังอธิบาย

“ถ้าอย่างนั้น…ครอบครัวของเฝิงหลินเป็นพวกคนมีฐานะรึ” กู้เจียวเอ่ยถาม

เซียวลิ่วหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหัว "ข้าไม่เคยถามเขา แต่น่าจะ...ไม่ขนาดนั้นกระมัง"