วิวาห์พลิกรัก ฉบับซุปตาร์: บทที่ 10 ความตั้งใจที่จะกลับมา ตอนที่ 10

ตอนบทที่ 10 ความตั้งใจที่จะกลับมา

โม่ถิงหยุดพูดและเพ่งความสนใจไปข้างหน้า ในขณะที่สายตาของถังหนิงก็จับจ้องอยู่ที่ไฝสีดำบนติ่งหูของโม่ถิง ราวกับว่าเขาเกิดมาพร้อมกับต่างหู ขับทำให้เขาดูมีออร่าชั่วร้ายและอันตรายเล็กน้อย

“การที่คุณมองผมแบบนี้… นี่คุณคุณกำลังเชิญชวนยั่วให้ผมจูบคุณเหรอ กอดคุณ หรือว่า…”

ถังหนิงซ่อนอาการประหม่าไว้ เธอยื่นมือออกไปและจับแขนของโม่ถิง พยายามหลีกเลี่ยงสายตาที่มองมาอย่างเร่าร้อน “ก่อนที่เราจะไปบ้านใหม่กัน คุณช่วยไปกับฉันที่หนึ่งก่อนหน่อยได้ไหม”

“ถ้าหลังจากที่ไปแล้ว เรามาทำสะสางเรื่องที่ยังไม่สำเร็จค้างคาเมื่อคืนให้เสร็จสิ้นได้ไหม ฮึะ?”

โม่ถิงถามอย่างไม่จริงจัง แต่ถังหนิงกลับไม่สามารถเก็บอาการตื่นเต้นไว้ได้ เพราะลึกๆ เธอรู้ว่าตนเองอาจจะไม่สามารถรวบรวมความกล้าได้อย่างคืนก่อนหน้าอีกแล้ว โม่ถิงไม่ได้กดดันหรือพูดอะไรต่อ เขาแค่ปล่อยให้เธอจับแขนเอาไว้ขณะที่เผยรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจเจ้าเล่ห์

พวกเขาทั้งสองงคนไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้านตามคำขอของถังหนิง แต่ไปที่สวนซากุระอันโด่งดังแทน มันเป็นสถานที่ที่ถังหนิงมาออกเดตกับพบหันอวี่ฝานบ่อยๆ สำหรับการออกเดทของพวกเขา แต่ว่าในวันนี้เธอกำลังจะลบเขาออกจากใจอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจรับโทรศัพท์ในที่สุด “ฉันอยู่ที่สวนซากุระที่เรามักจะมาเดตพบกันในวันที่มีเดท ถ้าคุณยังอยากจะพบฉันอยู่ละก็ มาพบฉันที่นั่น... แล้วเจอกันเจอกันที่นั่นนะ”

“ได้เลย ผมจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้” หันอวี่ฝานตกลงทันที แม้ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์กับโม่อวี่โหรว แต่เขาก็ไม่มีความตั้งใจจะเลิกกับถังหนิง เขาจะไปหาผู้หญิงที่ชักจูงง่ายขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก? เธอซื่อสัตย์ต่อเขาตลอดมา เธอมีพื้นเพครอบครัวที่ดีและก็เป็นคนอารมณ์ดี

ถังหนิงวางสายและมองไปยังโม่ถิงที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอสัญญากับเขาด้วยความซื่อสัตย์ แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอึดอัด “นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันคุยกับเขาทางโทรศัพท์เกี่ยวกับความรู้สึกส่วนตัวของเรา จากนี้ไป…ไม่มีอีกแล้ว”

โม่ถิงเลิกคิ้วขึ้น เขาตบที่นั่งข้างกายโดยไม่พูดอะไร ส่งสัญญาณให้ถังหนิงมานั่งข้างๆ ให้ความรู้สึกของการเป็นเจ้าของ

ถังหนิงนั่งลงข้างๆ อย่างเชื่อฟัง ทั้งสองคนมองออกไปนอกหน้าต่างของร้านอาหาร ชมที่มีทิวทัศน์อยู่ด้านเบื้องล่าง ไม่นานหลังจากนั้น ร่างที่วิตกกังวลก็ปรากฏขึ้นใต้ต้นซากุระ

หันอวี่ฝานมาถึงแล้ว!

หลายครั้งในอดีตที่เธอยืนอยู่ที่เดียวกันกับหันอวี่ฝานตอนนี้ รอคอยอย่างใสซื่อทั้งวัน ห้าในสิบครั้งเธอจะลุกขึ้นยืนถูกทิ้งให้คอยเก้อ พอมาคิดในตอนนี้ ความจริงใจที่เธอแสดงออกมาช่างถูกทำลายได้ง่ายเหลือเกิน ดังนั้น…

…การรอคอย การนอกใจ การถูกหักหลัง…เธออยากให้หันอวี่ฝานพบเจอมันทั้งหมด

“การทำแบบนี้จะช่วยทำให้ความเกลียดลดลงจริงๆ หรือ” โม่ถิงถามพร้อมกับวางแขนข้างหนึ่งพาดไหล่ของเอาแขนโอบไหล่ถังหนิง ขณะพลางมองไปที่ร่างที่อยู่ด้านล่างของพวกเขา

“แน่นอนว่าไม่ แต่ฉันต้องการให้เขาพบเจอทุกอย่างที่ฉันเคยสัมผัส ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่!”

โม่ถิงยื่นนิ้วเรียวยาวของเขาออกไปและจับคางของถังหนิง มองลึกเข้าไปในดวงตา เขาพบผู้หญิงที่บอบบาง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดทางอารมณ์ เธอก็กลับสามารถจัดการกับทุกอย่างได้อย่างหมดจด เธอจบทุกอย่างได้รวดเร็วเหมือนที่เคยพูดว่าเธอจะไม่เสแสร้ง

“ตอนสั่งอาหาร ฉันสั่งฟัวกราไปด้วย พนักงานเสิร์ฟบอกว่ามันมาจากฝรั่งเศสโดยตรง ฉันคิดว่ามันน่าจะดี”

โม่ถิงปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แย้มและเผยรอยยิ้มที่ประหลาดใจ “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบ”

“มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะหาว่าสามีของฉันชอบอะไร” ถังหนิงส่งสัญญาณให้พนักงานเริ่มเสิร์ฟอาหารของพวกเขา “ทานกันระหว่างที่คุยเถอะทานด้วยคุยไปด้วยดีกว่านะคะ”

โม่ถิงมองริมฝีปากบางสีชมพูเหมือนดอกกุหลาบ สายตาของเขาก็เผยให้เห็นความอันตรายที่ซ่อนอยู่ “แต่…ผมไม่อยากคุย ผมแค่อยาก…จูบคุณ!”

ใครบอกว่าเขาเป็นยาพิษของอุตสาหกรรมบันเทิงนี้กัน? เห็นได้อย่างชัดเจนว่า…ผู้หญิงตรงหน้าเขาก็มีความอันตรายแฝงอยู่โดยไม่รู้ตัวเช่นเดียวกัน

ที่ชั้นล่าง หันอวี่ฝานยังคงยืนอยู่ที่เดิม ในขณะที่ชั้นบนด้านในของร้านอาหาร ถังหนิงและโม่ถิงกำลังเพลิดเพลินกับมื้ออาหาร ถังหนิงไม่อยากคุยกับโม่ถิงเรื่องงานของเธอเท่าไรนัก และเขาก็เข้าใจดี หลังจากช่วยถังหนิงมาแล้วสองครั้ง เขาก็พบว่าครั้งนี้เธอสามารถจัดการสิ่งต่างๆ ได้อย่างราบรื่นด้วยตนเอง ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ไม่ได้อ่อนแอเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม…แม้ว่าเธอจะไม่ได้อ่อนแอ แต่เธอก็ยังเป็นภรรยาของโม่ถิง และตราบใดที่เธอยังเป็นภรรยาของเขาอยู่ เขาจะต้องมั่นใจก่อนว่าเธอจะทำแค่การหาเรื่องไม่ใช่วิธีอื่นไปแกล้งคนอื่น ไม่ใช่ให้คนอื่นมาแกล้ง

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว หันอวี่ฝานยังคงยืนรออยู่ที่ชั้นล่าง แม้ว่าเขาเริ่มจะหมดความอดทนแล้วก็ตาม ในระหว่างนี้เขาพยายามโทรหาถังหนิง แต่เธอก็ปิดการแจ้งเตือนทั้งหมด ตอนในช่วงเวลานี้ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าในสายตาของถังหนิงและโม่ถิง เขาเหมือนยามที่ยืนเฝ้าต้นไม้อยู่อย่างไรอย่างนั้น

ในที่สุดทั้งคู่ก็ทานอาหารเสร็จ โม่ถิงเหลือบมองไปที่ชั้นล่าง และถามว่า “คุณอยากอยู่ดูต่อไหม”

“ไม่ค่ะ ฉันอยากให้คุณช่วยย้ายบ้าน”

โม่ถิงพยักหน้าและ รีบจ่ายเงิน แล้วเขาพาถังหนิงออกมาทางประตูด้านข้าง เดินทางไม่นานก็ถึงบ้านของถังหนิง แต่เมื่อโม่ถิงกำลังจะเข้าไปข้างใน ถังหนิงขอให้เขารอข้างนอกห้านาที และเมื่อห้านาทีผ่านไป เมื่อเขาก็เข้าไปในบ้าน ร่องรอยของความสัมพันธ์ระหว่างถังหนิงและหันอวี่ฝานได้ก็หายไปแล้ว ถังหนิงไม่ต้องย้ายของอะไรมากนัก เพราะหันอวี่ฝานไม่เคยมาพักอยู่ดี

“โม่ถิง รอสักครู่นะ ฉันกำลังจะไปเก็บของสักสองสามอย่าง”

โม่ถิงสำรวจบ้านของถังหนิง เขาพบรูปภาพใบขนาดใหญ่อยู่ในห้องนั่งเล่น มันเป็นรูปของถังหนิงตอนได้รับรางวัลสำหรับการเป็นนางแบบอันดับหนึ่ง หากเธอไม่ถอยห่างจากวงการ… เธอก็คงจะได้ไปต่างประเทศโกอินเตอร์ไปเรียบร้อยแล้ว

ห้านาทีผ่านไป ถังหนิงปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งจากห้องนอน กอดตุ๊กตาหมีไว้ในอ้อมแขน “นี่คือของของฉันทั้งหมด”

“คุณไม่ต้องการอะไรอีกหรือ”

“ไม่ค่ะ ทิ้งความทรงจำต่างๆ ไว้ข้างหลังเถอะ” ถังหนิงส่ายหัวอย่างมั่นใจ ทันใดนั้นโม่ถิงก็ดึงเธอเข้ามาหาและประกบริมฝีปากเย็นเฉียบของเขาลงบนริมฝีปากของเธอ

ในตอนแรก ถังหนิงรู้สึกประหลาดใจแต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็หลับตาและจูบเขาตอบ จนกระทั่งเมื่อมือของโม่ถิงอยู่เหนือการไม่สามารถควบคุมไว้ได้และ…สอดไปใต้กระโปรงของเธอ ทั้งสองก็จึงหยุดชะงักทันที “ปล่อยให้ที่เหลือเกิดขึ้นเมื่อเรากลับบ้านเถอะเก็บไว้ไปทำต่อที่บ้านเถอะ แต่ตอนนี้ จูบของผมทำให้ความทรงจำของคุณดีขึ้นบ้างไหม”

ถังหนิงโอบกอดโม่ถิง เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่สงบของเขา นับแต่นี้ไป เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายได้อีก เธอจะเก็บรักษาสิ่งที่เป็นของเธอไว้ในมืออย่างแน่นหนา

กลับไปที่ต้นซากุระ หันอวี่ฝานรอคอยมาสี่ชั่วโมงแล้ว ทีแรกก็เขาตั้งใจว่าจะรอต่อไป แต่ทันใดนั้น…เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากโม่อวี่โหรว “อวี่ฝาน คุณอยู่ที่ไหน ฉันอยู่ที่บ้านคุณและหาคุณไม่พบแต่ไม่เห็นคุณเลย ฉันปวดท้องมาก…อวี่ฝาน ทำไมรูปภาพพวกนั้นถึงยังไม่ถูกลบอีก ฉันกลัวว่าฉันจะโดนทำลายลงแบบนี้”

หันอวี่ฝานตื่นขึ้นทันที และได้สติก็รีบตรงดิ่งกลับบ้านทันที เขาเห็นโม่อวี่โหรวยืนอย่างน่าเวทนาด้วยขาข้างเดียวอยู่นอกประตูบ้าน เขารีบวิ่งไปหาเธอ “ผมไม่ยอมให้คุณถูกทำลายแน่ และผมก็จะไม่ยอมให้เทียนอี้ถูกทำลายเช่นกัน”

“อวี่ฝาน ฉันมีแค่คุณนะ อย่าทิ้งฉันกับลูกไป”

หันอวี่ฝานปลอบโม่อวี่โหรวด้วยการลูบหลังเธออย่างแผ่วเบา คืนนั้นเขาบังคับให้พนักงานปล่อยแถลงการณ์ว่าตอนนั้นที่นั่นก็มีคนอื่นๆ อยู่ด้วย ความจริงก็คือ โม่อวี่โหรวสูญเสียการทรงตัวเพราะอาการบาดเจ็บที่ขาขวา ทำให้เธอตกอยู่ในอ้อมกอดของหันอวี่ฝานอย่างไม่ตั้งใจ และพวกเขาทั้งคู่ก็ล้มลงบนเตียง

มันไม่ได้เป็นอย่างที่ปรากฏเห็นในรูปภาพสักนิด พวกเขาไม่ได้จูบกันบนเตียง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือแม้แต่ในเวลาแบบนี้ หันอวี่ฝานก็ยังอยากให้ถังหนิงเสียสละตนเองโดยการบอกใบ้ว่ามีบางคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี่ และบอกกับสาธารณชนว่าอย่าไปหลงกล