ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน ตอนที่ 24

ตอนที่ 24 มีลาภปากแล้ว

หลี่เนี่ยนฝานมองตามนานนาน ความคิดเหม่อลอยไป

หวังว่าอาการของนานนานจะดีขึ้น ก้าวออกมาจากเงามืดอันพิศวงโดยเร็ว

ว่าแต่ เนื้อเสือดาวครั้งก่อนรสชาติไม่เลว ด้านหลังเรือนของตนนอกจากสระน้ำที่เลี้ยงปลาไม่โตแล้ว ก็ไม่ได้เลี้ยงปศุสัตว์ใดๆ อีก อยากกินเนื้อก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับเนื้อสัตว์ป่าธรรมดาแล้ว คุณภาพของเนื้อปีศาจดีกว่ามาก

หลี่เนี่ยนฝานพึมพำเสียงเบา “จะว่าไปก็อยากกินเนื้อสัตว์ป่าขึ้นมาแล้วสิ”

เสียงของเขาไม่ดัง แต่ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ล้วนแต่ได้ยินอย่างแจ่มชัด

ปรมาจารย์บอกคำใบ้มาแล้ว!

การทดสอบความเข้าใจมาถึงแล้ว!

นัยน์ตาของพวกเขาเบิกกว้างขึ้นทันใด ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงเรื่อ

“คุณชายหลี่ ข้าไม่ปราดเปรื่อง ยินดีล่าเนื้อสัตว์ป่ามาให้ท่าน” ไป๋อู๋เฉินชิงพูดขึ้นก่อน

“คุณชายหลี่ ข้าก็ทำได้”

หลินชิงอวิ๋นและจ้าวซานเหอช้าไปหนึ่งก้าว รีบเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

หลี่เนี่ยนฝานสะดุ้งโหยงกับความกระตือรือร้นของพวกเขา “เอ่อ…ที่จริงไม่ต้องเกรงใจกันถึงเพียงนั้นก็ได้”

“คุณชายหลี่ พวกข้าฟังนิทานที่ท่านเล่าโดยไม่เสียเงิน ล่าเนื้อให้ท่านสักหน่อยย่อมเป็นสิ่งที่สมควรทำ” หลินชิงอวิ๋นเอ่ยปาก

ไป๋อู๋เฉินเร่งร้อนขี่กระบี่ขึ้นมา “ไม่สู้คุณชายหลี่กลับไปรอก่อนดีกว่าหรือ พวกข้าจะไปล่าสัตว์มาให้”

หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าพวกเขามีจิตมีใจเช่นนี้ จึงไม่อยากปฏิเสธความหวังดี พยักหน้าพร้อมพูดว่า “เช่นนั้นก็ลำบาก

แล้ว”

เพิ่งเปล่งคำพูดออกไป ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็ขี่กระบี่วาดวงรุ้งยาว เหาะออกไปพร้อมกัน

พวกเขาเหลือบมองกันและกันคราหนึ่ง แววตาพลันเกิดประกายไฟ เห็นได้ชัดว่าเตรียมพร้อมจะฟาดฟันกัน เพื่อ

แสดงความสามารถของตนเองต่อหน้าหลี่เนี่ยนฝาน

ในตอนนั้นเอง ไป๋ลั่วซวงกลับเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “เรื่องนั้น…ข้ารู้สึกว่าคำพูดของคุณชายหลี่จะไม่ง่ายดายถึงเพียงนั้น”

หืม?

ทุกคนล้วนแต่มองไปยังไป๋ลั่วซวง

หลินชิงอวิ๋นก็มีสีหน้าราวกับกำลังใช้ความคิด

“ซวงเอ๋อร์ เจ้ากำลังจะบอกอะไร” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยถาม

ไป๋ลั่วซวงตอบ “ท่านพ่อ คุณชายหลี่ต้องไม่ได้แค่อยากกินเนื้อสัตว์ป่าง่ายๆ เช่นนี้หรอก ครั้งก่อนหลังจากคุณ

ชายหลี่ปราบปีศาจเสือดาว ก็เชิญพวกข้าไปกินเนื้อเสือดาวย่าง พวกข้าคิดว่าสิ่งที่คุณชายหลี่เรียกว่าเนื้อสัตว์ป่าจะต้องหมายถึงปีศาจเป็นแน่”

“เหตุใดข้าจึงคิดไม่ถึงกันนะ ข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าสายตาของปรมาจารย์ที่มองนานนานเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู นานนานถูกปีศาจทำร้ายจนกลายเป็นแบบนั้น ปรมาจารย์คงจะโกรธแค้นปีศาจมาก!” ซูหย่าพยักหน้ารัว

“ไอ้หยา ดีที่พวกเจ้าเตือนข้า ปรมาจารย์เป็นบุคคลระดับไหนกัน จะไปกินเนื้อสัตว์ป่าชั้นต่ำได้อย่างไร ย่อมต้องหมายถึงปีศาจไม่ผิดแน่! เกือบเข้าใจความหมายผิดไปแล้ว ถ้าหากพวกเรานำเนื้อสัตว์ป่าธรรมดากลับไป เกรงว่าชะตาชีวิตของพวกเราก็คงจะจบสิ้นแล้ว” ไป๋อู๋เฉินหวาดหวั่นสุดขีด

เขาอดนึกถึงการทดสอบความเข้าใจจากนิทานที่ปรมาจารย์เล่าอย่างห้ามไม่ได้ ครั้งนี้แตกต่างกันมาก พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจไม่ผ่านได้

โชคดีเท่าใดที่บุตรสาวนึกเอะใจได้ทันเวลา

จ้าวซานเหอทนรอไม่ไหวแล้ว “เช่นนั้นจะรอรีอะไรอีกเล่า รีบไปหาปีศาจกัน อย่างน้อยก็ต้องฆ่าราชาปีศาจกลับ

ไป!”

หลินชิงอวิ๋นเอ่ยปากว่า “ข้ารู้ว่าสถานที่แห่งหนึ่งมีปีศาจพยัคฆ์ ตบะขั้นหยวนอิง โหดร้ายร้อยเล่ห์ ปรมาจารย์ต้องพอใจเป็นแน่ที่สังหารมันได้”

“รีบพาพวกเราไปเร็ว”

ทุกคนต่างเร่งรีบห้อตะบึงมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย

ไกลออกไปในป่าแห่งหนึ่งนับหมื่นลี้ ปราณปีศาจทะลวงขึ้นฟ้า ยามที่บรรดาพ่อค้าและผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาล้วนแต่หวาดกลัว เลือกที่จะอ้อมไปทางอื่น

ยามนั้น กลางป่ามีปีศาจตัวเล็กตัวน้อยรวมกลุ่มกันอยู่ กำลังเต้นรำเฉลิมฉลองกันครึกครื้น ราชาปีศาจพยัคฆ์จับ

จ้องไปยังศีรษะพยัคฆ์ยักษ์ใหญ่ นั่งอยู่ในตำแหน่งเจ้าบ้าน ชมการแสดงของปีศาจตัวน้อย พลางกินเนื้อคำโต ดื่มสุราจอกใหญ่

ลำแสงเจิดจ้าเคลื่อนมาจากระยะไกล พริบตาเดียวก็ร่อนลงมากลางป่า

จากนั้น ปราณกระบี่สีขาวสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

“โฮก!”

เสียงร้องโอดครวญของพยัคฆ์เฒ่าก็ดังขึ้นกลางป่า

เหล่าปีศาจตัวน้อยยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็เห็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ของพวกตนกลับกลายเป็นร่างเดิม และถูกผู้ที่

ปรากฏตัวอย่างฉับพลันกลุ่มนั้นแบกไว้บนบ่า

“หนีเร็ว!”

ปีศาจตัวเล็กตัวน้อยตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พลันวิ่งหนีกระจัดกระเจิง

“แค่เสือตัวเดียวยังน้อยเกินไป ล่าเพิ่มอีกสักสองสามตัว!” พวกไป๋อู๋เฉินเล็งเป้าหมาย และสังหารปีศาจตัวใหญ่เพิ่มอีก

……

หลี่เนี่ยนฝานเพิ่งถึงบ้านได้ไม่เท่าไร ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็ตามมาถึงแล้ว

“แผละ”

สัตว์ประหลาดนานาชนิดล้วนกองอยู่ตรงหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน

หลายชนิดในนั้นหลี่เนี่ยนฝานไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่เพียงแต่หมาป่าสองหัว ยังมีสิงโตสามหาง อีกทั้งพวกมันมีขนาดร่างกายใหญ่โตจนหลี่เนี่ยนฝานส่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ

ผู้บำเพ็ญเซียนร้ายกาจจริงๆ สัตว์เหล่านี้จากสิบส่วนเป็นปีศาจไปแล้วแปดเก้าส่วน

“พวกข้าไม่รู้ว่าคุณชายหลี่ชอบรสชาติแบบใด จึงล่ามามากสักหน่อย” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยปากบอก

“อื้ม ขอบคุณ ลำบากพวกท่านแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า ยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ

วันนี้ได้อานิสงส์จากเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนไปด้วย มีลาภปากแล้ว

ไม่เพียงเป็นเนื้อสัตว์แปลกประหลาด ยังเป็นถึงปีศาจ ในโลกเดิมเขาคงไม่กล้าจินตนาการถึงรสชาติเลิศล้ำขนาด

นี้ด้วยซ้ำไป

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลี่เนี่ยนฝาน ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ พลันถอนหายใจยาว ใบหน้าแย้มยิ้ม

ปรมาจารย์เจตนาให้พวกเขาไปล่าปีศาจมาจริงด้วย โชคดีที่พวกเขาถอดความหมายอันลึกล้ำได้ในช่วงเวลาสำคัญ

คนเขาช่วยเหลือไว้ หลี่เนี่ยนฝานย่อมต้องตอบแทน จึงเอ่ยว่า “อาหารมากมายขนาดนี้ ข้ากินคนเดียวไม่หมด ไม่สู้พวกท่านอยู่กินด้วยกันดีกว่าหรือ”

“คุณชายหลี่ ท่านเกรงใจแล้ว ไม่จำเป็น…”

จ้าวซานเหอตอบตามมารยาทโดยไม่ทันคิด แต่กลับถูกไป๋อู๋เฉินดึงรั้งไว้ ส่งสายตาขุ่นเคืองให้เขา

ท่านโง่หรืออย่างไรกัน

ข้าบอกกับท่านไปแล้วไงว่าน้ำที่ปรมาจารย์ดื่มเป็นธาราปราณ ข้าวต้มขาวที่กินก็เจือด้วยทำนองมรรคา อีกทั้งยังอร่อยล้ำ โอกาสที่ดีเช่นนี้ท่านคิดจะปฏิเสธรึไง!

ไร้สมองสิ้นดี!

ต่อให้จะหน้าหนาเพียงใด ก็ต้องเพิ่มเข้าไปอีกชั้นหนึ่ง!

จ้าวซานเหอเองก็ได้สติกลับมา กระแอมเบาๆ พร้อมเปลี่ยนคำพูด “เช่นนั้น เกรงใจก็มิสู้ทำตาม”

หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า บอกกับเสี่ยวไป๋ว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้านำเนื้อเหล่านี้ไปจัดการที่หลังเรือน หั่นเป็นแผ่น จัด

ผักมาสักหน่อย วันนี้กินหม้อไฟกัน”

“น้อมรับคำสั่ง นายท่านที่รักของข้า” เสี่ยวไป๋รับคำก่อนจากไปในทันใด

แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นภาพฉากนี้ แต่ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็ยังซาบซึ้งเหลือคณาอยู่ในใจลึกๆ

หากบ้านคนอื่นมีอาวุธวิญญาณได้สักชิ้น ย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งจนต้องประคองไว้ในมือ ด้วยกลัวว่าจะ

เปลี่ยนรูป ประหนึ่งว่าบูชาบรรพชนอย่างไรอย่างนั้น ไหนเลยจะถึงกับใช้อาวุธวิญญาณไปทำงานบ้านอย่างหลี่เนี่ยนฝาน

ความสำราญใจของปรมาจารย์นั้นไม่อาจจินตนาการได้

หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบางพร้อมพูด “พวกท่านมีลาภปากแล้ว วันนี้เราจะกินหม้อไฟกัน”

หม้อไฟ?

คือสิ่งใดกัน

หรือว่าจะเป็นวิธีการกินของเหล่าเซียน

พวกไป๋อู๋เฉินรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้

ทุกคนล้วนส่งสายตาชื่นชมไปยังไป๋ลั่วซวง

โชคดีเหลือเกินที่นางเอ่ยเตือน ครานี้พวกเขาจึงกระจ่างในความหมาย และผ่านการทดสอบของปรมาจารย์

ปรมาจารย์คงจะตบรางวัลให้พวกเขากระมัง

ยังเหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะถึงเวลาอาหาร หลี่เนี่ยนฝานให้พวกเขาไปดูรอบๆ ส่วนตนเองก็เหม่อมองฟ้า ครุ่นคิดว่าควรเพิ่มสีสันให้เรือนของตนหรือไม่

ช่วงนี้แขกที่มาเยี่ยมเยือนตนเองมีไม่น้อย และทั้งหมดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียน

ถึงแม้ตนเองจะบำเพ็ญเซียนไม่ได้ แต่ฐานะจะต่ำต้อยกว่าไม่ได้ ในเมื่อพวกเขาเป็นผู้มีอารยะในบรรดาผู้บำเพ็ญเซียน อย่างนั้นตนเองก็จะน้อยหน้าไม่ได้

ทางที่ดีก็ต้องทำให้คนกลุ่มนี้มาถึงก็ตาเป็นประกายให้ได้!

...................................................