ระบบปั้นอัจฉริยะ : Scholar's Advanced Technological System: ระบบปั้นอัจฉริยะ Scholar's Advanced Technological System ตอนที่ 47
บทที่ 433 การตัดสินใจของศาสตราจารย์เลเซอร์สัน
ระหว่างที่ลู่โจวกับศาสตราจารย์กรีนกำลังตกลงกันอยู่ มีบุคคลปริศนาปรากฏตัวขึ้นที่นอกออฟฟิศของเขาในสถาบันศึกษาขั้นสูงพรินซ์ตัน
บุคคลนั้นลังเลก่อนที่จะเคาะประตูแล้วเดินเข้าออฟฟิศ
"ที่นี่คือออฟฟิศของลู่โจวใช่ไหม"
เวร่าหยุดเขียนงานแล้วตอบ "ใช่ค่ะ ทำไมคุณอยากพบศาสตราจารย์ลู่คะ"
ชายชรามองดูรอบออฟฟิศในขณะที่พูดไปด้วย "ผมต้องการจะคุยกับเขา... วันนี้เขาหยุดงานเหรอ"
"เปล่าค่ะ" เวร่าส่ายหัวและพูดต่อ "แต่เขาออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว"
ชายชราถามต่อ "บอกได้ไหมว่าเจอเขาได้ที่ไหน"
"ช่วงนี้เขาทำวิจัยอยู่ที่สถาบันจอห์น ฟอน นอยมันน์ ถ้าคุณอยากจะพบเขาก็ลองไปดูที่นั่นได้ค่ะ"
ชายชราพยักหน้ารับแล้วพูดตอบ "ศูนย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ใช่ไหม? โอเค... ขอบคุณ" เขาหันหลังกลับแล้วกำลังจะออกจากออฟฟิศ
แต่ทันใดนั้น ประตูออฟฟิศถูกผลักออก
ลู่โจวกลับมาจากศูนย์จอห์น ฟอน นอยมันน์พร้อมกับข้อมูลใหม่
เมื่อเขาเห็นเลเซอร์สัน เขาก็นิ่งตกใจ
แวบแรก เขานึกว่าเขาจำคนผิด
ตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว ศาสตราจารย์เลเซอร์สันได้ไปเยี่ยมแล็บเยอรมันเวนเดลสไตน์ 7-เอ็กซ์ และทั้งสองได้ติดต่อกันผ่านอีเมล
ลู่โจวไม่รู้ว่าเลเซอร์สันกลับมา
"เลเซอร์สัน? เพื่อนรัก คุณกลับมาจากเยอรมันแล้วเหรอ? กลับมาตั้งแต่ตอนไหน?”
เลเซอร์สันมองดูนาฬิกาข้อมือ
"ผมลงจากเครื่องบินเมื่อห้าชั่วโมงก่อน..."
ลู่โจวหัวเราะแล้วพูดต่อ "เอาเถอะ ยินดีต้อนรับกลับมานะ! จริงๆ แล้วผมกำลังจะส่งอีเมลไปบอกข่าวดีคุณ มาสิ ผมจะให้คุณดูสมบัติชิ้นนี้"
เมื่อศาสตราจารย์เลเซอร์สันเห็นว่าลู่โจวตื่นเต้นแค่ไหน เขาก็ลังเลไปครู่หนึ่ง แต่ก็เดินตามลู่โจวไปที่คอมพิวเตอร์
ลู่โจวเปิดแล็ปท็อปและใส่ยูเอสบีเข้าไป จากนั้นเขาเปิดซอฟต์แวร์การจำลองอย่างรวดเร็ว
เมื่อศาสตราจารย์เลเซอร์สันเห็นเส้นสีเขียว แดง และเหลืองตัดผ่านกันบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาก็มีสีหน้าประหลาดใจ
"เหลือเชื่อ... คุณทำได้แล้ว?"
"ยังมีอีกขั้นตอนที่ผมต้องทำ ผมต้องใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์และทดสอบโมเดล มันอาจจะใช้เวลาหลายวัน แต่โมเดลคณิตศาสตร์มันเสร็จแล้ว" ลู่โจวพูดพร้อมแสยะยิ้ม "มหัศจรรย์ใช่ไหมครับ"
"ใช่เลย..." เลเซอร์สันมีท่าทีลังเล เขาไอก่อนจะพูดว่า "ขอแสดงความยินดีด้วย! แค่โมเดลคณิตศาสตร์นี้ก็คู่ควรกับรางวัลฟิสิกส์แล้ว สาเหตุหลักที่ผมกลับมาคือมีเรื่องจะบอกคุณ ผมหวังว่าคุณจะไม่เซอร์ไพรส์ไปนะ"
ลู่โจวมองศาสตราจารย์เลเซอร์สันด้วยท่าทีจริงจังแล้วถามว่า "มีเรื่องอะไรกันครับ"
เลเซอร์สันตอบ "ผมวางแผนจะลาออก"
แท้ที่จริง เลเซอร์สันจะพูดอะไรที่แย่กว่านี้ได้ แต่ลู่โจวไม่คิดว่าจะได้ยินสิ่งนี้
ลู่โจวมองเลเซอร์สันอย่างไม่เชื่อสายตา "ลาออกเหรอ?"
"ใช่" ศาสตราจารย์เลเซอร์สันพยักหน้าแล้วพูดว่า "อะตอมโพรบ He3 เป็นเทคโนโลยีวิเคราะห์พลาสมาที่ยอดเยี่ยม ผมมีความรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นพื้นฐานสำหรับสถาบันวิจัยพลาสมาทุกแห่ง ถ้าอะตอมโพรบ He3 ทุกเครื่องถูกออกแบบและสร้างโดยกลุ่มวิศวกรของผม มันจะเป็นเรื่องลำบากเกินไป ผมเลยอยากออกแบบอุปกรณ์มาตรฐานที่สามารถถูกถอดชิ้นส่วนหรือติดตั้งได้ เป็นอุปกรณ์ที่ทำงานได้โดยการเสียบเข้าเครื่องจ่ายไฟ
ลู่โจวไม่รู้ว่าควรแสดงท่าทีอะไรตอบ
เขานิ่งเงียบเกือบห้าวินาที ก่อนจะพูดขึ้น "คุณเป็นหัวหน้าของโปรเจกต์นี้อยู่แล้ว และคุณอาจจะเป็นผู้กำกับพีพีพีแอลในไม่กี่ปี... นี่เป็นการตัดสินใจที่ถูกแล้วใช่ไหม?"
"เรื่องนี้ไม่มีถูกไม่มีผิด ในความคิดเห็นของผม การแบ่งปันเทคโนโลยีโพรบ He3 มันสำคัญกว่าทุกตำแหน่งที่พีพีพีแอล อีกอย่างนะ ทำไมผมถึงอยากเป็นผู้กำกับพีพีพีแอลล่ะ? ผมอยากมีเงินทุนสักสองสามล้านในการวิจัยของตัวเองมากกว่าบริหารเงินหลายร้อยล้านแต่ไม่ได้อะไรเลย
ลู่โจวพูดตอบ "แต่... ศาสตราจารย์เลเซอร์สันที่รัก มีสถาบันวิจัยพลาสมากี่แห่งที่สามารถซื้ออุปกรณ์ของคุณได้? หรือมีกี่แห่งที่พร้อมจะสั่งซื้อมัน?"
“นั่นไม่ใช่ปัญหา ผมไม่ได้กังวลเรื่องยอดขายด้วย” ศาสตราจารย์เลเซอร์สันยิ้มแล้วพูดอย่างสบายใจ "ผมรู้คุณคิดว่านี้ไม่ใช่เงินจำนวนมาก คุณเองยังปฏิเสธรางวัลมิลเลนเนียมหนึ่งล้านดอลลาร์เลย"
ลู่โจวตอบ "ผมไม่ได้ปฏิเสธรางวัล ผมแค่เลื่อนมันไป!"
"ตามนั้น คุณเลื่อนมันไป แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ" ศาสตราจารย์เลเซอร์สันพูดต่อ "กลับเข้าเรื่องดีกว่า ถึงบริษัทของผมจะยังอยู่ในระยะแรกเริ่ม แต่เราก็ได้ทำสัญญาแปดหลักสองฉบับแล้ว"
ไม่ว่าจะเป็นในจีนหรืออเมริกา การข้ามสายจากวิชาการมาธุรกิจก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
โดยเฉพาะสำหรับวิศวกรสายเทคนิคอย่างศาสตราจารย์เลเซอร์สัน พวกเขาถนัดที่จะเปลี่ยนเทคโนโลยีเป็นผลิตภัณฑ์มากกว่านักวิทยาศาสตร์ทั่วไป
ไม่ใช่แค่นั้น ด้วยเส้นสายในแวดวงวิชาการ เลเซอร์สันสามารถเซ็นสัญญากับสถาบันวิจัยพลาสมาฟิสิกส์รายใหญ่ได้อย่างง่ายดาย สำหรับผู้คนในแวดวงฟิสิกส์พลาสมา ตราบใดที่ราคาของเลเซอร์สันสมเหตุสมผล พวกนั้นก็ยินดีจะทำธุรกิจกับเขา
แต่นี้ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับลู่โจว
ไม่ใช่เพราะว่าลู่โจวจะไม่ได้รับผลกำไร
เขาไม่เคยคิดจะหาเงินจากเทคโนโลยีโพรบ He3 และเขาไม่คิดที่จะจดสิทธิบัตร จุดประสงค์หลักของโพรบคือการช่วยสานต่องานวิจัยของเขา จริงๆ แล้ว เขาดีใจที่เห็นคนอื่นได้หาผลประโยชน์เชิงพาญิชย์จากผลิตภัณฑ์นี้ เพราะมันจะช่วยลดปัญหาให้กับเขา
แต่เขาไม่คิดว่าเลเซอร์สันจะเป็นคนทำมัน
ถ้าหากเลเซอร์สันลาออก ลู่โจวจะต้องสูญเสียพาร์ทเนอร์วิจัยที่เก่งกาจไปแน่นอน
ลู่โจวพยายามจะโน้มน้าวเขา "คุณก็อายุห้าสิบปีแล้ว ผมว่าคุณคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะตัดสินใจดีกว่า"
เลเซอร์สันส่ายหัวแล้วพูดตอบ "ห้าสิบปีก็ไม่แก่ขนาดนั้น แล้วผมก็คิดเรื่องนี้มานานแล้ว ที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อมาอำลาคุณนี่ล่ะ"
ลู่โจวมองเห็นความแน่วแน่ของศาสตราจารย์เลเซอร์สัน เขารู้ว่าเขาคงเกลี้ยกล่อมอะไรไม่ได้
ผ่านไปสักพัก ลู่โจวถอนหายใจก่อนพูดว่า "ผมขอให้คุณเจอแต่สิ่งที่ดีที่สุด...ถ้ามีอะไรที่ผมพอช่วยได้ ติดต่อผมได้เสมอ"
แม้มันจะเป็นเรื่องน่าเสียดาย ทุกคนก็ต้องเลือกตัดสินใจเอง
ศาสตราจารย์เลเซอร์สันเป็นพาร์ทเนอร์วิจัย ไม่ใช่ลูกน้องเขา เขาไม่มีสิทธิ์จะไปก้าวก่ายการตัดสินใจของเลเซอร์สัน
ศาสตราจารย์เลเซอร์สันตาเป็นประกายเมื่อเขาได้ยินลู่โจวพูด
"จริงเหรอ? คุณเต็มใจจะช่วยผมใช่ไหม?"
เมื่อลู่โจวเห็นว่าศาสตราจารย์เลเซอร์สันปลื้มใจมากแค่ไหน เขาพูดว่า "แน่นอน...แต่ต้องดูก่อนว่าเป็นเรื่องไหนนะ"
"โอ้ งั้นเอาตามนี้...ถึงผมจะระดมเงินได้บางส่วน เรายังขาดแคลนในแผนกเงินทุน แน่นอนว่าผมคิดจะกู้จากธนาคาร แต่มันไม่ง่ายที่สตาร์ทอัปจะได้ทุน รู้ใช่ไหม?" ศาสตราจารย์เลเซอร์สันกระแอมแล้วดูเขินอายในขณะที่เข้าพูดต่อ "คุณสนใจจะลงทุนไหม"
ลู่โจว "..."
……………………………………………..