สืบแค้นคุณหนูสวมรอย: บทที่ 32 ลงไม้ลงมือ ตอนที่ 32

ตอนที่ 32 ลงมือลงไม้

เป็นไปตามความคาดหมายของซินโย่ว ไม่นานต้วนอวิ๋นหวาก็ไปหาต้วนอวิ๋นหลิง

“น้องสาม วันนั้นแท้จริงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เหตุใดจึงพิสูจน์ได้ว่าม้าตื่นตกใจเป็นฝีมือท่านแม่ พี่หว่านหายตัวไปไหน”

ต้วนอวิ๋นหวาไปหาต้วนอวิ๋นหว่านก่อน พบว่าต้วนอวิ๋นหว่านย้ายออกไปแล้ว พอถามบ่าวรับใช้ กลับได้คำตอบว่าคุณหนูใหญ่ล้มป่วย ย้ายไปพักรักษาตัวที่อื่น นางจึงได้มาหาต้วนอวิ๋นหลิงที่อยู่เรือนเดียวกับต้วนอวิ๋นหว่านแทน

“พี่หวาอย่าได้ทำให้ข้าลำบากใจเลย เรื่องวันนั้น ท่านย่าไม่ให้พูดออกไป”

“ข้าแค่อยากรู้ว่าท่านแม่ถูกเขียนหนังสือหย่าได้อย่างไร” ต้วนอวิ๋นหวาบีบมือต้วนอวิ๋นหลิงเต็มแรง “น้องสาม นั่นคือท่านแม่ใหญ่เจ้านะ!”

ต้วนอวิ๋นหลิงเจ็บมือ พริบตาก็คิดเอ่ยว่า แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว หลายปีมานี้ยามนางเผชิญหน้ากับต้วนอวิ๋นหวามักจะต้องระงับอารมณ์และระวังตัวอยู่ตลอดเวลาจนเป็นนิสัย จึงยับยั้งคำพูดวู่วามนี้เอาไว้ได้

“ข้าเข้าใจจิตใจพี่หวา เพียงแต่ท่านย่าสั่งการไว้แล้ว หากท่านรู้ว่าข้าพูดออกไป เช่นนั้นข้าเองก็ต้องแบกรับ…”

ต้วนอวิ๋นหวารีบเอ่ยว่า “เจ้าวางใจ ข้าจะไม่เอ่ยถึงเจ้า”

“เช่นนั้น...” ต้วนอวิ๋นหลิงกำผ้าเช็ดหน้าแน่นก่อนจะทำท่าทางลังเล

ต้วนอวิ๋นหวาเห็นอาการลังเลนี้ ก็รู้สึกได้ว่าต้วนอวิ๋นหลิงกำลังลังเลจริง

หรือนางควรทำตามที่พี่ชิงขอไว้จริงๆ เล่าเรื่องเหล่านั้นออกไปจริงหรือ

นางคิดไม่ตกจริงๆ ว่า จะส่งผลดีอย่างไรต่อพี่ชิง

“น้องสาม ถือว่าข้าขอร้องเจ้าได้หรือไม่” ต้วนอวิ๋นหวากัดฟัน ปกติยากจะเอ่ยปากยอมขอร้องน้องสาวต่างมารดาเช่นนี้

ต้วนอวิ๋นหลิงเม้มปาก “ความจริง…วันนั้นเดิมท่านพ่อบอกว่าให้วันหน้าท่านแม่อยู่แต่เรือนหย่าซินย่วนคัดคัมภีร์สวดมนต์ ส่วนท่านย่าก็ออกปากให้พี่ชิงแต่งงานกับพี่ใหญ่ วันหน้าให้นางดูแลจวน...”

“เหลวไหล!” ต้วนอวิ๋นหวาขัดคำพูดต้วนอวิ๋นหลิงขึ้น โมโหจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง “นางถือสิทธิ์อันใดมาดูแลจวนนี้!”

ต้วนอวิ๋นหลิงหลุบตาลง แอบซ่อนสายตายิ้มเยาะ

หากพี่ชิงอยากได้ ท่านป้าก็คงไม่ต้องถูกเขียนหนังสือหย่า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเหตุใดท่านแม่ถูกเขียนหนังสือหย่า”

ต้วนอวิ๋นหลิงพยายามระงับอาการสะใจ ถอนหายใจเอ่ยว่า “เพราะพี่ชิงไม่รับปาก หากไม่จัดการดังที่นางต้องการ นางก็จะไปแจ้งทางการ ท่านย่ากับท่านพ่อไร้หนทาง ได้แต่ตัดสินใจเขียนหนังสือหย่าท่านแม่”

ต้วนอวิ๋นหวาผุดลุกขึ้นยืน กัดฟันกรอดพลางเอ่ยรอดไรฟันว่า “โค่วชิงชิง!”

ต้วนอวิ๋นหลิงเห็นหน้าตาบิดเบี้ยวของอีกฝ่ายก็เอ่ยเตือนว่า “พี่หวา...”

ต้วนอวิ๋นหวาโมโหควันออกหู หันหลังจากไปทันที

“พี่หวา...” ต้วนอวิ๋นหลิงตะโกนเรียกอีกเสียง นางเริ่มไม่สบายใจ หัวใจเต้นแรง พลันรู้สึกเสียใจภายหลังแล้ว... ความรู้สึกต่างๆ ประดังประเดเข้ามา สุดท้ายก็รู้สึกว่าไม่วางใจจนต้องไล่ตามออกไป

ต้วนอวิ๋นหวาเดินเร็วมาก มาถึงเรือนหว่านฉิงก็บุกเข้าไปทันที

สาวใช้หานเสวี่ยรีบเรียกไว้ “คุณหนูรอง คุณหนูไม่อยู่ในห้องเจ้าค่ะ”

“นางไปไหน” ต้วนอวิ๋นหวาถามอย่างพยายามระงับโทสะ

นังชั้นต่ำโค่วชิงชิง ไปคำนับท่านย่าแต่เช้า หรือว่าตอนนี้ก็ออกไปอีกแล้ว

“คุณหนู นาง...”

“พูด!”

สาวใช้ถูกต้วนอวิ๋นหวาข่มขู่ก็เอ่ยอย่างหวาดกลัวว่า “คุณหนู…ไปเก็บดอกไม้ที่สวนดอกไม้…”

ต้วนอวิ๋นหวาได้ยินก็หันหลังออกไปทันที พอดีพบกับสาวน้อยยิ้มหวานหอบดอกไม้เดินเข้ามา ไฟโทสะก็ยิ่งเดือดดาลถึงขีดสุด

ท่านแม่ถูกเขียนหนังสือหย่า นางยังถูกท่านพ่อกักบริเวณหลายวัน โค่วชิงชิงกลับออกไปเดินเล่น ไปเก็บดอกไม้ อารมณ์ดีเหลือเกิน

นังชั้นต่ำนี่บีบให้ท่านพ่อเขียนหนังสือหย่าท่านแม่แล้ว ยังไม่คิดสงวนท่าทีเช่นนี้อีก!

“โค่วชิงชิง เจ้าบีบให้ท่านพ่อเขียนหนังสือหย่าท่านแม่ ใช่หรือไม่” ต้วนอวิ๋นหวาก้าวเท้าเข้าไปตรงหน้า กัดฟันกรอดพลางตวาดถาม

เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดเพราะโมโหจัดของต้วนอวิ๋นหวา ซินโย่วก็พลันรู้สึกว่าดอกไม้ในมือยิ่งงามขึ้นอีกหลายส่วน

นางกระดกริมฝีปากเยาะใส่ต้วนอวิ๋นหวา ทำให้อีกฝ่ายยิ่งเดือดดาล

“นังชั้นต่ำ ยังกล้ายิ้มเยาะ!”

ร่างกายเร็วกว่าสมองก้าวหนึ่ง ฝ่ามือก็หนึ่งฟาดออกไปทันที

ซินโย่วหลบได้พ้นพอดี ฝ่ามือที่ควรฟาดโดนใบหน้ากลับฟาดลงบนมือ

พอปล่อยมือ ดอกไม้ก็ร่วงหล่นเต็มพื้น

เสียงผู้คนรอบๆ ร้องดังขึ้นด้วยความตกใจ ทำให้ต้วนอวิ๋นหวาเริ่มรู้สึกได้ว่ายามนี้ในสวนดอกไม้มีคนไม่น้อย แม้แต่คุณหนูสี่ต้วนอวิ๋นเยี่ยนก็อยู่ด้วย

และเพราะเช่นนี้เอง ต้วนอวิ๋นหลิงที่ตามมาจึงไม่ได้สะดุดตามากนัก

“คุณหนูรอง ท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร!” เสี่ยวเหลียนคล้ายว่าเพิ่งจะตั้งสติได้ ยืนกันหน้าซินโย่วถามอย่างโมโห

พริบตาเพราะท่าทีของเสี่ยวเหลียน ทำให้ความรู้สึกร้อนตัวของต้วนอวิ๋นหวาจางหายไป ตวาดถามว่า “โค่วชิงชิงสอนธรรมเนียมเจ้าเช่นนี้หรือ คุณหนูคุยกัน สาวใช้อย่างเจ้าเข้ามาสอดได้หรือ!”

“เจ้า...”

“เสี่ยวเหลียน พวกเราไปกันเถอะ” ซินโย่วพูดจบก็ไม่สนใจต้วนอวิ๋นหวา หันหลังเดินกลับเรือนหว่านฉิง

ท่าทีไม่สนใจของนางยิ่งทำให้ต้วนอวิ๋นหวาสูญเสียสติสัมปชัญญะลงหมดสิ้น “โค่วชิงชิง หยุดนะ!”

เห็นซินโย่วเดินไปไกลแล้ว ต้วนอวิ๋นหวาก็ไล่ตามไปกระชากแขนเสื้อนางไว้ ชุดกระโปรงฤดูร้อนบางเบา ได้ยินเสียงแควกดังขึ้น แขนเสื้อสีขาวละมุนก็ถูกกระชากขาด เผยให้เห็นลำแขนขาวผ่องยิ่งกว่าหิมะ

ต้วนอวิ๋นหวานิ่งอึ้งไปทันที

ซินโย่วรีบหันมาผลักนาง ก่อนจะปิดหน้าวิ่งหนีไป

ต้วนอวิ๋นหลิงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็พลันเข้าใจกระจ่าง ที่แท้พี่ชิงต้องการให้ท่านย่าลงโทษพี่หวา

แต่การทำลายข้าศึกหนึ่งพัน ตนเองสูญเสียแปดร้อย อย่าว่าแต่ท่านย่า สำหรับท่านพ่อกับพี่ใหญ่แล้ว ในใจก็คงอยู่ข้างพี่หวา อย่างไรพี่ชิงก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในจวนรองเจ้ากรม วันหน้ามีแต่จะเสียเปรียบ

ต้วนอวิ๋นหลิงคิดเช่นนี้พลันนิ่งอึ้งไปทันที

ต้วนอวิ๋นเยี่ยนอายุยังน้อย เห็นพี่สาวทะเลาะกัน ปฏิกิริยาแรกก็คือไปบอกมารดา

คุณหนูน้อยคิดอย่างไรก็ทำเช่นนั้น

“ท่านแม่ ท่านแม่ พี่หวาลงมือลงไม้กับพี่ชิงแล้ว!”

นายหญิงบ้านสองจูซื่อกำลังตรวจสมุดบัญชี ได้ยินบุตรสาววิ่งเข้ามาบอกเช่นนี้ก็คิดว่าฟังผิดไป

“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าว่าอย่างไรนะ”

ต้วนอวิ๋นเยี่ยนวิ่งมาจนหน้าแดงก่ำ “เมื่อครู่พี่หวาลงมือกับพี่ชิงในสวนดอกไม้ ยังกระชากแขนเสื้อพี่ชิงขาด…”

จูซื่อนิ่งอึ้งไปทันที รีบถามขึ้นว่า “แล้วพี่ชิงเจ้าทำอย่างไรต่อ”

เรื่องวันนั้นนางได้รับรู้มาทั้งหมด ไม่เหมือนกับต้วนอวิ๋นหวาที่ถูกปิดบังไว้ เสร็จเรื่องแล้วนายหญิงผู้เฒ่าก็เล่าให้จูซื่อฟังกระจ่าง เพราะหนึ่ง กลัวว่าจูซื่อที่เป็นสะใภ้เหมือนกันเห็นเฉียวซื่อถูกเขียนหนังสือหย่า จะคิดว่าแม่สามีโหดร้าย สองก็เพื่อให้จูซื่อรู้ว่าคุณหนูนอกที่อ่อนโยนในสายตาผู้ใหญ่ก็มีปากมีเสียงเช่นกัน วันหน้าอย่าได้ปฏิบัติต่อนางไม่ดี จะได้ไม่เกิดเรื่องอีก

“พี่ชิงร้องไห้วิ่งกลับห้องไปแล้วเจ้าค่ะ”

จูซื่อตรวจดูสมุดบัญชีต่อไปไม่ไหวแล้ว กำชับบุตรสาวให้อยู่แต่ในห้อง ก่อนจะรีบก้าวไปยังเรือนหว่านฉิง

ซินโย่วรีบเร่งกลับเรือนหว่านฉิง พร้อมกับคว้าเสื้อผ้าสองสามชุดและเครื่องประดับใส่ห่อผ้าสองห่อ ขึ้นสะพายหลังคนละห่อกับเสี่ยวเหลียนก้าวออกจากเรือน

ระหว่างทางสองนายบ่าวได้บพบกับนายหญิงบ้านสองจูซื่อที่เร่งมาถึง ยังมีต้วนอวิ๋นหลิงที่ตื่นตกใจตามมา

สำหรับต้วนอวิ๋นหวา อาจเพราะกระชากแขนเสื้อซินโย่วขาดต่อหน้าทุกคน นางจึงได้สติคืนมา ยอมตามสาวใช้กลับห้อง

“ชิงชิง เจ้าทำอะไร...” เห็นซินโย่วสะพายห่อผ้า ในใจจูซื่อก็สะอึก

ซินโย่วคำนับจูซื่อทีหนึ่ง สะอื้นไห้ “ท่านป้ารอง ข้าจะไปอำลาท่านยาย จะไปจากจวนรองเจ้ากรมแล้วเจ้าค่ะ”

จูซื่อไม่คิดว่าเพิ่งจะรับหน้าที่ดูแลจวนได้วันเดียวก็ต้องประสบเหตุเช่นนี้ รู้สึกปวดหัวมึนงงไปหมด “ชิงชิง ป้ารู้ว่าเจ้าถูกรังแกให้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจ แต่จะออกบ้านไม่ได้เด็ดขาด...”

“ท่านป้ารอง ชิงชิงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ เจ้าค่ะ” ซินโย่วเช็ดน้ำตา ไม่รอให้จูซื่อเอ่ยต่ออีก ก็เดินผ่านนางไปอย่างรวดเร็ว

จูซื่อตาค้างมองสองนายบ่าวสะพายห่อผ้าเดินไปอย่างรวดเร็ว