ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 14

ตอนที่ 14 ข่าวลือ

ข่าวลือเรื่องราวความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นเพิ่งจะปะทุ เช้าวันต่อมาก็มีเรื่องให้คนในเมืองหลวงต้องชะงักไปตามกันๆ นั่นคือ

ฝ่าบาทมีราชโองการยกเลิกการหมั้นหมายระหว่างองค์ชายรองมั่วเซวี่ยนเฝ่ยและจวินอู๋เสียแห่งจวนหลินอ๋อง นับแต่นี้ต่อไป ทั้งคู่ไม่เกี่ยวข้องกันอีก!

เมื่อวานชาวบ้านร้านตลาดยังคาดเดากันอยู่เลยว่าการลอบโจมตีองค์ชายรองในครั้งนี้จะใช่ฝีมือของจวินอู๋เสียหรือไม่ พอมาวันนี้กลับมีราชโองการยกเลิกงานหมั้นหมายออกมา นี่ไม่เท่ากับว่าเป็นการบอกโดยนัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจวินอู๋เสียแน่นอนหรอกหรือ

ในเมืองหลวง ทุกคนต่างก็พูดถึงจวินอู๋เสียไม่หยุด จวินอู๋เสียกลายเป็นคนชั่วช้าในสายตาของทุกคนไปแล้ว

บรรดาหญิงสาวในเมืองหลวงที่รักใคร่เทิดทูนองค์ชายรองเพราะความหล่อเหลาของเขา ก็อยู่ข้างฝ่ายที่เกลียดจวินอู๋เสียเหมือนกัน

ภายในเวลาสั้นๆ ชื่อเสียงของจวินอู๋เสียก็ตกต่ำจนถึงขีดสุด

ขณะที่คนภายนอกกำลังพูดถึงเรื่องนี้อย่างออกรสออกชาติ ความสับสนวุ่นวายทั้งหมดกลับไม่เล็ดลอดเข้าไปในกำแพงจวนหลินอ๋องแม้แต่น้อย ทุกอย่างยังคงสงบ จวินอู๋เสียขังตัวเองไว้แต่ในห้อง ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการศึกษาเจ้าดอกบัวขาวภูติวิญญาณของนาง

ตรงกันข้ามกับภายในห้องหนังสือของจวนหลินอ๋อง จวินเสี่ยนนั่งเคร่งขรึมอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่ ข่มไฟโทสะที่ปะทุขึ้นกลางอก พยายามกลั้นใจไม่ฉีกราชโองการในมือออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย “เยี่ยม! เยี่ยมมาก! ตอนนี้ข้าแก่ไร้ประโยชน์ ใช้การไม่ได้แล้วสินะ ทุกคนถึงคิดว่าสามารถรังแกหลานสาวของข้าได้!” จวินเสี่ยนกัดฟันและกำราชโองการในมือแน่น พยายามข่มตาให้ปิดลง ใบหน้าแก่ชราแสดงให้เห็นถึงอาการเหนื่อยล้า

วันก่อนที่เขาเพิ่งกลับถึงจวน ก็ได้ยินเรื่องที่มั่วเซวี่ยนเฝ่ยมาที่จวนจากปากของลูกชายคนเล็กแล้ว เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายมีสำนักชิงอวิ๋นหนุนหลัง เกรงว่าการหมั้นหมายระหว่างมั่วเซวี่ยนเฝ่ยและจวินอู๋เสียคงจะยื้อต่อไปไม่ไหวอีก แต่ไม่คิดเลยว่าฝ่าบาทจะประกาศราชโองการออกมาในเวลาแบบนี้!

มั่วเซวี่ยนเฝ่ยโดนลอบทำร้าย คนข้างนอกก็คาดเดากันไปเองแล้วว่าเป็นฝีมือของจวินอู๋เสีย!

จวินเสี่ยนรู้นิสัยหลานสาวของตัวเองดี เรื่องฆ่าคนนางไม่มีทางทำ ยิ่งไม่กล้าทำ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าช่วงหลายวันมานี้จวินอู๋เสียขลุกอยู่แต่ในจวนรักษาตัวตลอด ไม่ได้ออกไปไหนเลย แล้วจะสั่งให้คนไปลอบทำร้ายมั่วเซวี่ยนเฝ่ยได้อย่างไร

กองทัพรุ่ยหลินเป็นคนของจวนหลินอ๋องก็จริงอยู่ แต่ด้วยนิสัยของจวินเสี่ยนแล้ว ถึงเขาจะตามใจจวินอู๋เสียมากเพียงใด ก็ไม่มีทางให้นางยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับกองทัพ

เรื่องที่จวินอู๋เสียสั่งให้ทหารรุ่ยหลินไปทำร้ายองค์ชายรองนั้น เป็นเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวชัดๆ!

อย่างไรก็ตามเพราะยังหาตัวคนร้ายตัวจริงที่ทำร้ายมั่วเซวี่ยนไม่เจอ แถมตอนนี้ฮ่องเต้ก็ออกราชโองการถอนหมั้นลงมาแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับการโยนความผิดให้จวินอู๋เสียเลย ถือเป็นการมอบความอัปยศสร้างความด่างพร้อยให้แก่จวนหลินอ๋องอย่างใหญ่หลวง!

“ท่านพ่อ เรื่องนี้ต้องบอกอู๋เสียหรือไม่” จวินชิงมีสีหน้าไม่พอใจเช่นเดียวกัน เขาเจ็บแค้นที่ตนเองเป็นคนพิการเลยไม่สามารถช่วยเหลือท่านพ่อได้ ไม่สามารถปกป้องหลานสาวของตนเองได้

จวินเสี่ยนส่ายหน้า

“เรื่องนี้หากอู๋เสียรู้ ดูจากนิสัยนางแล้วจะต้องไปโวยวายเป็นแน่ ตอนนี้ร่างกายของนางก็ยังไม่แข็งแรงดี ไม่ต้องบอกนางหรอก ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ข้าไปสืบหาตัวคนร้ายที่ลอบโจมตีองค์ชายรองแล้ว เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้กับอู๋เสีย อย่างไรข้าก็ต้องสืบหาความจริงให้ได้” ภักดีมาตลอด แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเช่นนี้ จวินเสี่ยนรู้สึกผิดหวังอย่างมาก

ลูกชายทั้งสองคนของเขาล้วนสังเวยให้กับสงคราม คนหนึ่งตาย ส่วนอีกคนพิการ

จะมีก็แต่จวินอู๋เสียที่ยังครบสามสิบสองอยู่ แต่มาวันนี้ ราชโองการนี้ กลับทำให้เกียรติยศของจวินอู๋เสียถูกย่ำยีจนไม่เหลือซาก!

ขนาดราชวงศ์ยังปฏิบัติกับนางถึงเพียงนี้ แล้วจะยังมีใครหน้าไหนกล้าแต่งงานกับนางอีก

“ฝ่าบาท พระองค์ช่างโหดร้ายจริงๆ” จวินเสี่ยนพูดเบาๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดใจ

เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าในอนาคตสกุลจวินของพวกเขาคงจะหมดหวังแน่แล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ยังอยากยืนหยัดต่อสู้เพื่อหลานสาวเพียงคนเดียวของพวกเขาอยู่ดี

จวินชิงได้แต่ก้มหน้าด้วยความเศร้าสร้อย กัดริมฝีปากแน่นไม่พูดอะไรอีก มือทั้งสองข้างบีบไปบนขาที่พิการของตัวเองอย่างแรง