ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 ช่วยเหลือตัวเอง (2)

ถึงแม้ว่าอู๋เสียจะมองไม่เห็นรูปลักษณ์ของบุรุษที่อยู่ในความมืดมิด แต่เธอกลับได้ยินเสียงกระทบกันของโซ่ที่คุ้นเคยอย่างชัดเจน

บุรุษผู้นี้ถูกล่ามไว้หรือ ในถ้ำลึกใต้หน้าผาที่ไร้ผู้คนอย่างนี้เนี่ยนะ

แต่ยังไม่ทันที่บุรุษผู้นั้นจะเอ่ยปากพูด เพียงแค่ได้ยินเสียง เจ้าแมวดำก็สลายร่างเป็นควันหนีกลับเข้าไปอยู่ในร่างของอู๋เสียทันที บุรุษผู้นี้ทำให้มันรู้สึกถึงความอันตราย!

“คุณถูกล่ามโซ่ไว้อยู่หรือ” อู๋เสียไม่สนใจเสียงขู่นั้น สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเธอก็คือบางทีบุรุษผู้นี้อาจช่วยเธอได้ แต่ก่อนอื่นเขาต้องขยับร่างกายให้ได้อย่างอิสระเสียก่อน

“หืม เจ้าหมายถึงสิ่งเล็กๆ พวกนี้น่ะหรือ” บุรุษที่อยู่ในความมืดดึงสายโซ่ เสียงกระทบกันของโลหะดังสะท้อนไปทั่วถ้ำ “คงอย่างนั้นกระมัง”

“ฉันจะปล่อยคุณ...แต่คุณต้องสัญญาก่อนว่าจะช่วยฉัน” อู๋เสียพูดตะกุกตะกัก เธอตัวสั่นด้วยความหนาวเย็น ด้วยการที่เธอเป็นหมอจึงรู้ดีว่าสภาพนี้คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว อุณหภูมิในร่างกายของเธอลดต่ำจนน่ากลัว และด้วยสภาพที่บอบช้ำจากการบาดเจ็บรุนแรงนี้ หากยังไม่รีบทำการรักษาอีกเกรงว่าคงไม่สามารถพยุงไว้ไหวอีกต่อไป

บุรุษผู้นั้นไม่พูดอะไร คิดว่าเขาคงแปลกใจไม่น้อยที่จู่ๆ ก็มีสตรีใกล้ตายผู้หนึ่งมาพูดอะไรกับตัวเองแบบนี้

ความเงียบของบุรุษผู้นั้น อู๋เสียไม่สนใจ ไม่ว่าเขาจะตอบตกลงหรือไม่เธอก็มีแต่ต้องยอมเสี่ยงดูเท่านั้น

มือทั้งสองข้างขยับคลานเข้าไปหาเขาท่ามกลางความมืดมิด อู๋เสียดึงปิ่นปักผมที่อยู่บนศีรษะของตัวเองลงมา เธอคือหมอเทวดา ไม่ใช่มหาโจร การปลดล๊อคกุญแจไม่ใช่งานถนัดของเธอ แต่เธอก็เรียนรู้มาบ้างจากไอ้คนโง่คนหนึ่งที่เผลอสะเดาะกลอนต่อหน้าต่อตาเธอ ไม่รู้ว่าเวลานี้มันจะใช้งานได้จริงไหม

ในความมืดมิด มือเล็กๆ ของอู๋เสียจับไปที่ร่างกายของบุรุษผู้นั้น จากมุมมองของคนเป็นหมอ เธอ ‘สัมผัส’ ได้ว่าเรือนร่างของบุรุษผู้นี้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ

ลูบคลำเสร็จแล้วก็เลื่อนมือลงไปยังโซ่ที่ล่ามเขาเอาไว้ อู๋เสียพยายามใช้ความรู้งูๆ ปลาๆ ที่เลียนแบบมาจากคนผู้หนึ่ง ไม่รู้ว่าด้วยทักษะน้อยนิดของเธอ การ ‘สะเดาะกลอน’ ครั้งนี้จะประสบความสำเร็จหรือเปล่า

อู๋เสียไม่เคยรู้สึกว่ามือของตัวเองงุ่มง่ามขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

ด้วยความพยายามอย่างหนัก หลังจากเสียเวลาอยู่นานในที่สุดเธอก็ปลดล็อคจุดแรกสำเร็จ!

การลงแรงในครั้งนี้ทำเอาเรี่ยวแรงที่มีในร่างของเธอหายไปแทบหมดสิ้น

“ข้าจะทำตามที่เจ้าขอ” ท้ายที่สุดบุรุษผู้นั้นก็เปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำมีเลศนัยดังกังวานไปทั่วถ้ำ

อู๋เสียยังไม่ทันได้ฟังว่าเมื่อกี้เขาพูดว่าอะไร เธอเร่งมือปลดโซ่อีกสามจุดที่เหลือ หลังจากเสียง กริ๊ก!สุดท้ายของโซ่ถูกปลดลง เสียงโลหะถูกลากเป็นทางยาวก็ดังขึ้นรอบๆ จากนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเมื่อถูกเขาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง

บุรุษที่เพิ่งถูกปลดปล่อยเป็นอิสระ อุ้มอู๋เสียและรีบพุ่งออกจากถ้ำ

ภายนอกนั้น สายฝนยังคงถาโถมลงมาไม่ขาดสาย

แต่ถึงแม้อากาศจะมืดครึ้ม มันก็ยังเป็นเวลากลางวันและมีแสงสว่างเพียงพอทำให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาได้อย่างชัดเจน

บุรุษผู้นี้มีใบหน้าคมเข้มราวกับฟ้าประทาน เส้นผมยาวดำขลับราวกับน้ำหมึกชั้นเยี่ยมถูกรวบไว้ด้านหลังลวกๆ ยามที่หยดน้ำฝนไหลลงตามกรอบหน้าที่คมคายของเขาลงมาถึงแผงอกแกร่งกำยำ ก็ให้ความรู้สึกว่านี่แหละสุดยอดผลงานชิ้นเอกที่สวรรค์ประทานมาให้

อู๋เสียเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้นั้น เหมือนเขาจะรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองขึ้นไปของเธอ จึงก้มหน้าลงแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย เผยรอยยิ้มชั่วร้ายล่อลวงออกมา

อู๋เสียมองดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นด้วยความเฉยชา ไม่มีความรู้สึกสักนิด

เม็ดฝนทำให้ใบหน้าที่ขาวซีดของเธอเผือดสีขึ้นไปอีกส่วน ขนตางอนกะพริบถี่ เธอได้แต่มองบุรุษราวกับปีศาจซึ่งเธอได้ช่วยไว้อย่างนิ่งสงบ

ปฏิกิริยาตอบสนองผิดแผกของเธอนี้ทำให้บุรุษผู้นั้นขมวดคิ้วสงสัย

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเห็นดวงตาของเขาแล้วไม่กรีดร้องออกมา

“เจ้าไม่กลัวรึ” เสียงแหบมีเสน่ห์ถามขึ้นเบาๆ

“ฉันกำลังจะตายแล้ว” อู๋เสียเตือนสติอีกฝ่าย นึกถึงข้อตกลงที่ได้พูดไว้ก่อนหน้านี้ ดวงตาสีม่วงก็ก้มลงพิจารณาสตรีในอ้อมแขนอีกครั้ง ไร้ซึ่งการร้องขอ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีแต่ความเฉยชาราวกับว่าความตายที่นางเพิ่งพูดถึงนั้นไม่ใช่ของนางเอง