ใต้ชายคารัก - 傲娇男神住我家：99次说爱你: บทที่ 14 ความลับทั้งสามข้อ (4) ตอนที่ 14
บทที่ 14 ความลับทั้งสามข้อ (4)
ซ่งชิงชุนเม้มปากจนเป็นเส้นตรงใบหน้าซีดเผือด
ซูจือเนี่ยนฮึดฮัดหายใจแรงด้วยความโกรธ เขาจ้องมองซ่งชิงชุนราวกับจะเอ่ยอะไร แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจไม่พูดต่อ จากนั้นเขาปล่อยมือจากผมเธอ แล้วถอยออกมา ห้องทั้งห้องเงียบกริบ
ซูจือเนี่ยนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบสมุดเช็คออกจากกระเป๋าเสื้อ เขาเซ็นเช็คโดยไม่กรอกจำนวนเงิน จากนั้นก็โยนเช็ดส่งให้ซ่งชิงชุน “เอาไปใส่จำนวนเองก็แล้วกัน จริงๆ แล้วถึงแม้ผมจะคิดว่า ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบเรื่องในคืนนั้น แต่นั่นเป็นความบริสุทธิ์ของคุณ ถือว่าผมชดเชยให้ก็แล้วกัน”
ซูจือเนี่ยนหยุดชั่วครู่ ความแน่วแน่เด็ดขาดปรากฎขึ้นในดวงตาของเขา “หวังว่าคุณจะใส่จำนวนจนมากพอที่จะหายไปจากชีวิตผมนะ”
…
หลังจากพูดความในใจออกมาจนหมด ซูจือเนี่ยนก็ทิ้งเช็คไว้ แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งซ่งชิงชุนไว้เบื้องหลัง
ตอนแรกเขาตั้งใจจะเดินออกจากร้านไป แต่เมื่อถึงหน้าลิฟต์ก็นึกขึ้นมาได้ว่ากุญแจรถ กระเป๋าเงินและเสื้อคลุมยังอยู่ในห้องเล่นไพ่ เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องหวนกลับไป
สมาชิกในห้องยังคงเล่นไพ่กันอยู่โดยปราศจากเขา และพอเห็นเขาเดินเข้ามา ใครคนหนึ่งก็ถามขึ้นมาทันทีว่า “ท่านประธานซู เสร็จธุระเร็วจังครับ”
ซูจือเนี่ยนไม่ตอบแต่เดินไปหยิบเสื้อคลุมจากที่แขวน ถังนั่วมองเขาแล้วถามว่า “เลิกเล่นแล้วอย่างนั้นหรือ”
“จะกลับบ้าน” ซูจือเนี่ยนตอบเสียงเรียบ หยิบกุญแจรถที่อยู่บนโต๊ะเล่นไพ่ขึ้นมา
“ผมไปด้วย” ถังนั่วรีบลุกขึ้น ยกที่นั่งให้กับผู้เล่นคนอื่น หลังจากทั้งคู่ออกจากห้อง เดินมาถึงที่จอดรถชั้นใต้ดิน ถังนั่วก็ถามขึ้นในที่สุดว่า “ซ่งชิงชุนมาหาเพราะเรื่องซ่งเอ็มไพร์ใช่ไหม”
ซูจือเนี่ยนไม่ตอบ หยิบกุญแจรถออกมาเปิดประตูรถ ถังนั่วยิงอีกคำถามก่อนซูจือเนี่ยนจะขึ้นรถ
“เธออยากให้นายเข้าไปบริหารซ่งเอ็มไพร์ถูกไหม”
ซูจือเนี่ยนตอบลอยๆ ว่า “อืม” ก่อนขึ้นรถ
“แล้วนายตกลงหรือเปล่า” ถังนั่วซักถามต่อ ซูจือเนี่ยนปิดประตูและขับรถออกไปโดยไม่ให้คำตอบ
…
เมื่อกลับถึงบ้าน ซูจือเนี่ยนเดินไปเปิดประตูตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำ เขาเห็นกล่องใส่อาหารมื้อเย็นในตู้เย็น เป็นอาหารเหลือที่มารดาของเขาแพ็กมาให้ ก่อนเขาจะออกจากบ้านเธอมาเมื่อคืนก่อน
ซูจือเนี่ยนเก็บขวดน้ำกลับเข้าตู้เย็นหลังจากดื่มเข้าไปอึกใหญ่ แล้วหยิบกล่องอาหารออกมาอุ่นในไมโครเวฟ ห้านาทีต่อมา เขานั่งที่โต๊ะอาหารขนาดยาวสองเมตรเพียงลำพัง จัดการกินอาหารจนหมด
…
วันจันทร์ต่อมา ซูจือเนี่ยนยุ่งอยู่กับงาน เขามีประชุมด่วนตอนเที่ยง และกว่าจะเสร็จสิ้นก็เกือบเที่ยงครึ่งแล้ว เขาเดินกลับเข้าห้องทำงาน เซ็นเอกสารสองฉบับสุดท้าย ขณะกำลังจะปิดคอมพิวเตอร์เตรียมตัวออกไปกินมื้อเที่ยง ก็เมื่อมีคนมาเคาะประตูหน้าห้อง
เขาชะงักมือที่จะปิดคอมพิวเตอร์ แล้วพูดเสียงเบา “เข้ามา”
ถังนั่วเดินเข้ามาพร้อมซองเอกสารในมือ แววประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของซูจือเนี่ยน “นายมาทำอะไรที่นี่”
“เอาของมาให้ไง” ถังนั่วตอบขณะโบกซองในมือไปมา ก่อนวางลงบนโต๊ะของซูจือเนี่ยน