ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี ตอนที่ 1

บทที่ 1 ระบบแปลงความมั่งคั่ง

ปี 2009

มณฑลฮั่นตง เมืองจิงโจว มหาวิทยาลัยฮั่นตง

“พี่เชียน ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสาย! วันนี้รองคณบดีเข้าสอน มีเช็กชื่อด้วย!”

เผยเชียนลืมตาตื่น ขยี้ตา นึกสงสัยว่าใครกันที่เป็นคนเรียก

ฉันเช่าห้องเตียงเดี่ยวนี่ ใครมาห้องกัน

พอลืมตาก็เห็นใบหน้ายาว บดบังวิสัยทัศน์ไปเกือบหมด

“หม่าหยางเหรอ”

เผยเชียนนิ่งงันไป นึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่

“พี่รีบลุกเถอะ ถือว่าผมปลุกพี่แล้วนะ ไปเช็กชื่อไม่ทันอย่ามาโทษกันล่ะ” ใบหน้ายาวของหม่าหยางหายไปจากวิสัยทัศน์ของเผยเชียนเมื่อชายหนุ่มรีบรุดออกจากหอพักไป

เดี๋ยวนะ หอพักหรือ

เผยเชียนตื่นในทันใด เจ้าคนขี้เกียจดีดตัวขึ้นจากเตียง

หอพักมหาวิทยาลัย ห้องพักหกคน!

เขายังอยู่บนเตียงชั้นล่างของเตียงสองชั้นที่ตั้งอยู่ติดประตู จำได้ว่าประตูนั้นปิดไม่ค่อยสนิท ตอนหน้าหนาวจะมีลมพัดผ่านเข้ามาด้านใน ตอนนั้นเผยเชียนบ่นถึงเรื่องนี้บ่อยๆ

รูมเมตอีกสองคนเก็บของเรียบร้อยและกำลังเดินออกจากห้อง

“รีบๆ เลยพี่เชียน เร่งมือหน่อยน่าจะยังตามไปทัน ถ้าไม่มีเช็กชื่อพวกเราไม่ปลุกหรอก รองคณบดีรู้ว่าโดดจะซวยเอา”

ทั้งสองคนรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ปี 2009 หรือ!

เขาย้อนเวลากลับมาสิบปีเลยหรือ

เผยเชียนใช้เวลาสักพักกว่าจะทำใจให้สงบและยอมรับความจริงได้

ตั้งแต่เรียนจบเมื่อปี 2013 เขาได้เข้าไปทำงานในอุตสาหกรรมสองสายและเปลี่ยนงานเปลี่ยนบริษัทมาหลายหน ได้เจอหัวหน้าสุดร้ายกาจ ต้องทนรับมือกับอำนาจและการเมืองในชีวิตการทำงาน

เป็นแค่ทาสของสังคมคนหนึ่ง

เป็นธรรมดาที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเหตุการณ์มหัศจรรย์เหมือนได้เกิดใหม่ ได้ย้อนเวลากลับไปสิบปีก่อนเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ นี่คงเป็นอะไรที่ใครคนอื่นได้แค่เฝ้าฝันถึง!

หลังจากหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เผยเชียนก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง

ชายหนุ่มควรทำอะไรต่อไปดี

ควรไปคุยกับผู้คุมกาลอวกาศไหม

คงจะไม่ถูกฆ่าหรือตายคาที่ใช่หรือเปล่า

หรือ...ที่ควรทำอย่างแรกคือไปเข้าเรียน

นี่มันบ้าไปแล้ว!

สิบปีก่อน ถึงความทรงจำจะเลือนราง แต่เผยเชียนก็จำได้ว่าตัวเองโดดเรียนไปหลายครั้งตอนอยู่ปีหนึ่ง รวมถึงคลาสของรองคณบดีด้วย

ถึงรองคณบดีบอกว่าจะเช็กชื่อ แต่จริงๆ ก็ไม่ค่อยเช็กหรอก

กลับกันแล้ว ครูหนุ่มคนหนึ่งที่เหมือนจะใจดี ไม่เคยเช็กชื่อ ดันมาเช็กชื่อตอนปลายเทอมแล้วเอาไปรวมกับผลสอบ

“ผมไม่ได้อยากเช็กชื่อ ผมแค่อยากรู้จักทุกคน”

เขาพูดว่าอย่างนั้น

พอมาคิดดูดีๆ แล้ว ก็เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองโดนหลอก ตอนนั้นเขายังเด็ก จึงเชื่ออาจารย์ที่ตนเคารพหมดใจ

ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเผยเชียนพร้อมบรรทัดข้อความมากมายไล่เรียงลงมาเต็มหน้าจอ

“นี่มันอะไรเนี่ย!”

เผยเชียนทั้งตกใจและตื่นเต้น

แน่นอนอยู่แล้วว่าพอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ก็ต้องมีระบบอะไรสักอย่างโผล่มา! พลังโกงของเขามาแล้ว!

ใจเย็น ใจเย็น! ปกติก็มาอีหรอบนี้ตลอด ไม่เห็นต้องตกใจอะไร!

ไม่นานเผยเชียนก็สงบสติอารมณ์ได้และมองไปยังข้อความบนหน้าจอ

นี่คือหน้าจอเมนู

ด้านล่างของหน้าจอเมนูมีหน้าต่างแสดงข้อมูลการทำงานของระบบ มันต้องเป็นคู่มือการใช้งานแน่

“โห ระบบนี่เจ๋งสุดๆ เลย!”

“ให้เงินทุนไม่พอ ยังจะให้เงินฉันอีกเหรอ ช่างเป็นระบบที่รู้จักคิดจริงๆ!”

เผยเชียนเข้าใจการทำงานของระบบในทันที

แม้ว่าทั้งเงินทุนระบบและความมั่งคั่งส่วนบุคคลจะหมายถึงเงิน แต่ก็เป็นส่วนที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

ความมั่งคั่งส่วนบุคคลที่มีอยู่ 433 แสดงถึงเงินทั้งหมดที่เผยเชียนมี ซึ่งก็คือ 443 หยวน เป็นส่วนที่เขาสามารถใช้จ่ายได้ตามใจชอบ

ส่วน 50,000 หยวนเป็นเงินทุนระบบ ตามกฎของระบบแล้ว เงินจำนวนนี้สามารถใช้ในการประกอบธุรกิจได้เท่านั้น เช่น ก่อตั้งบริษัท

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง ไม่ว่าเขาจะได้กำไรหรือขาดทุน ระบบก็จะแปลงเงินทุนระบบมาเป็นความมั่งคั่งส่วนบุคคลตามอัตราที่กำหนด จากนั้นเขาก็จะเอาเงินนี้ไปใช้ได้ตามใจชอบ!

“เจ๋งเป้ง! ดูกฎแบบละเอียดดีกว่า!”

เผยเชียนกดหน้าจอต่อ

“กฎเข้มจังแฮะ”

เผยเชียนตรวจดูข้อละเมิดทั้งสองร้อยข้อขณะตัดแผนในหัวออกไปทีละแผน

ระบบไม่อนุญาตให้เก็งกำไรทรัพย์สินและซื้อสกุลเงินดิจิตอล

เขาทำได้แค่ลงทุนธรรมดาทั่วไปและบริหารจัดการความมั่งคั่ง แต่ผลตอบแทนรายปีที่ได้นั้นน้อยเกินไปสำหรับชายหนุ่ม

หลังจากอ่านข้อละเมิดไปทั้งหมดสองร้อยข้อ เผยเชียนก็ตระหนักได้ว่านอกจากมีข้อจำกัดในส่วนการแสวงหากำไรแล้ว ยังมีข้อจำกัดในส่วนการขาดทุนอีก

ทั้งหมดทั้งมวลก็คือ ชายหนุ่มไม่สามารถทำอะไรที่ผิดกฎหมายได้เลย

เผยเชียนแตะหน้าจอต่อเพื่อดำเนินการขั้นตอนต่อไป

“เอ๊ะ เดี๋ยวนะ อัตราส่วนนี่...”

เผยเชียนดูให้ละเอียดอีกครั้งและตระหนักว่าน่าจะเกิดบั๊กบางอย่าง

อัตราแปลงขาดทุนสูงเกินไปหรือเปล่า

ถ้าเกิดเสียเงินทุนระบบทั้งหมดไป เงินทุนทั้งหมดนั้นก็จะถูกแปลงมาเป็นความมั่งคั่งส่วนบุคคลของเขา!

แสดงว่ายิ่งเสียเงินก็ยิ่งได้เงิน!

“นี่ฉันสุ่มได้อัตราแปลงที่สุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ เทพธิดาแห่งโชคกำลังยิ้มให้ฉันอยู่แน่ๆ!”

“เสียดายที่อัตราแปลงกำไรน้อยเกินไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร เสียเงินน่ะมันง่ายกว่าหาเงินอยู่แล้ว!”

เผยเชียนรู้สึกว่าดวงตัวเองกำลังพุ่ง!

เผยเชียนนึกอยู่สักพักก่อนจะกรอกชื่อที่อยู่ในหัวลงไป ซึ่งก็คือ เถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีจำกัด

ซึ่งมาจาก เฟยหวงเถิงต๋า ที่หมายความว่า ‘รุ่งเรืองก้าวไกล’

นั่นคือสิ่งที่เขาหวัง ชายหนุ่มอยากให้บริษัทรุ่งเรืองไวๆ!

เมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนสุดท้าย คำบนหน้าจอก็หายไปก่อนที่หน้าจอเมนูจะกลับไปอยู่ในสภาพตั้งต้น

เผยเชียนวิเคราะห์ความหมายของหมายเหตุนั้น

เขาจะมีสินค้าที่ยังไม่ได้วางจำหน่ายในช่วงหนึ่งสัปดาห์ก่อนวันสรุปบัญชีไม่ได้

ถือว่ามีเหตุผล

ถ้าไม่มีกฎข้อนี้ ชายหนุ่มก็สามารถเทเงินทุนระบบที่เหลือไปพัฒนาสินค้าใหม่ก่อนปิดบัญชีได้ ทำให้ไม่เหลือเงินทุนระบบสักหยวนและเกิดช่องโหว่ขึ้น

กฎข้อนี้บังคับให้เผยเชียนวางจำหน่ายสินค้าทั้งหมดก่อนช่วงหนึ่งสัปดาห์ก่อนปิดบัญชี เพื่อที่จะได้คำนวณกำไรขาดทุนได้ มันเป็นขั้นตอนที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้

“อุดช่องโหว่ไปอีกหนึ่ง แต่ก็ไม่เป็นไร”

“ถ้าอย่างนั้น ที่ต้องทำต่อไปก็คือเปลี่ยนเงินทุนระบบจาก 50,000 ให้เป็น 0 และเพิ่มความมั่งคั่งส่วนบุคคลจาก 443 ไปเป็น 50,443”

“ฉันแค่ต้องเริ่มเสียเงินตามกฎใช่ไหม ไม่ได้ดูเป็นเรื่องยากอะไรเลย” เผยเชียนรู้สึกมั่นใจมาก

ตั้งบริษัท สร้างมูลค่า และผลิตสินค้าตามวิธีปกติ

ในฐานะเจ้าของบริษัท ทั้งหมดที่เขาต้องทำคือปล่อยให้ความปกติผิดเพี้ยนไปเล็กน้อย

ทั้งหมดก็แค่นั้นเอง

บริษัททั้งหมดที่ก่อตั้งกันมา มีไม่กี่บริษัทที่ประสบความสำเร็จ ส่วนบริษัทอื่นๆ นั้นเจ๊งกันหมด แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วว่าทางไหนมันง่ายกว่า!