ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 41 ของขวัญพบหน้า ตอนที่ 41

ตอนที่ 41 ของขวัญพบหน้า

เซี่ยผิงไหวโกรธแต่ไม่กล้าพูด ท่าทีของเขาดูเหมือนจะโกรธมาก แต่ความจริงแล้วเพียงแค่รู้สึกหงุดหงิดขุ่นเคืองเล็กน้อยเท่านั้น

เงินนี่ท่านแม่เป็นคนให้เขาหลังจากกลับมาบ้านแล้วนะ!

เก็บไว้ในอ้อมอกเขายังไม่ทันถึงชั่วยามก็หายวับไปเสียแล้ว!

เซี่ยผิงกั่งพึงพอใจมาก ขณะที่ความผิดหวังนั้นวาบขึ้นในดวงตาของเผยหว่านเย่ว์

ตกลงแล้วพวกเราเป็นพ่อลูก เป็นพี่น้องกันจริงๆ ใช่ไหม ทั้งๆ ที่นางก็อยู่ตรงนี้ด้วย เหตุใดจึงไม่คิดจะมอบของขวัญพบหน้าให้แก่นางบ้างล่ะ

ถึงอย่างไรเงินห้าสิบตำลึงก็ยังดีกว่ามีดสั้นเย็นชืดเล่มหนึ่งนี่ใช่ไหมล่ะ

ทว่าหลูซื่อกลับยินดีมาก

อย่าเห็นว่าเป็นแค่มีดสั้นเล็กๆ เล่มหนึ่งเท่านั้น สามีของนางไม่มีงานอดิเรกอย่างอื่น นอกจากเรื่องอาวุธพวกนี้ มีดเล่มนี้เป็นมีดที่เซี่ยหนิวซานได้มาตอนที่เขาเป็นโจร อัญมณีที่ประดับอยู่บนนั้นมีค่ามาก อย่างน้อยๆ ก็ขายได้เป็นพันตำลึง!

ส่วนของที่มอบให้เซี่ยเฉียวคืออะไรกัน

ตั๋วเงิน?

ดวงตาหลูซื่อปรากฏรอยยิ้ม ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความรัก นางลูบศีรษะเซี่ยผิงไหวพลางเอ่ย “กลับไปแม่ค่อยไปคิดบัญชีเอาเงินให้เจ้าสักหน่อย”

เซี่ยผิงไหวได้ยินดังนั้นก็ฉีกยิ้มทันที “ขอรับ”

เซี่ยผิงกั่งยิ้มเยาะเซี่ยผิงไหวเล็กน้อย

เซี่ยผิงไหวตกใจจนหัวหด ขณะที่เขากำลังจะพูด เซี่ยเฉียวก็เดินเข้ามาจากข้างนอกพอดี

ทุกคนหันไปมอง

เซี่ยหนิวซานตาเป็นประกายขึ้นมาในทันที ลุกขึ้นมาทักทายทันใด “เจ้าหนู? เจ้าคือลูกรักของพ่อใช่หรือไม่!”

หนังตาเซี่ยเฉียวกระตุกทันที

เซี่ยหนิวซานกดบ่าของนางเอาไว้ แล้วดวงตาทั้งคู่จ้องมองนางอย่างกับวัว “จึ๊ๆๆ มีแต่ข้าเท่านั้นที่จะให้กำเนิดลูกสาวที่น่ารักเช่นนี้ออกมาได้! เมื่อวานยังมีคนหน้าด้านบอกว่าลูกสาวข้าจะต้องบึกบึนอย่างกับหมี ยังบอกว่าข้าต้องการแต่งลูกสาวเพื่อหวังสินสอด ลองดูนางสิ ใครจะเทียบลูกสาวข้าได้!”

สีหน้าเซี่ยหนิวซานภาคภูมิใจอย่างมาก

เซี่ยเฉียวกลอกตาอย่างเงียบๆ

เซี่ยผิงกั่งก็ยืนขึ้นมาในตอนนี้

รอบกายเซี่ยเฉียวราวกับมีกำแพงหนาประกบทั้งสองด้าน!

พี่ชายใหญ่ของนางคนนี้สูงอย่างน้อยๆ ก็สองเมตรสิบเซนติเมตร...ตัวสูงไม่ว่า ยังกำยำบึกบึนอีก กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นทั่วร่างของเขาดูน่ากลัวมาก สีผิวก็คล้ำ ยิ่งทำให้ดูไม่น่ามองเข้าไปใหญ่

แล้วดูท่านพ่อแท้ๆ ของนางสิ...

หลายปีมานี้ นอกจากนางจะส่งจดหมายกลับมาบ้านทุกปีแล้ว เซี่ยเฉียวเคยเห็นหน้าพ่อของนางก็แค่ตอนเกิดเท่านั้น

เวลานั้น เนื่องจากแม่ของนางจากไปแล้ว ดังนั้นภาพของบิดาในความทรงจำของนางจึงบิดเบี้ยว เหลือไว้แค่เพียงเงาเลือนรางในเบื้องลึก

เนื่องจากตอนนั้นนางเพิ่งจะเกิด ความทรงจำที่มีต่อเซี่ยหนิวซานจึงฝังลึก เมื่อมองดูตอนนี้กลับรู้สึกว่าคนผู้นี้ในวัยสี่สิบกลับดูดีกว่า ไม่ได้ดูแย่เหมือนเมื่อก่อน

“ท่านพ่อ นี่นางคงไม่ใช่โดนนักบวชโม่หลิงจื่อนั่นลักพาตัวมากจากไหนหรอกใช่ไหม หน้าตาไม่เหมือนคนบ้านเราเลย” เซี่ยผิงกั่งกลับพูดตรงๆ รู้ดีว่าตนเองหน้าตาเป็นอย่างไร

เซี่ยหนิวซานตกตะลึง ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยว “พูดอะไรของเจ้า! เจ้าลองดูจมูกดูดวงตานี่สิ ไม่เหมือนกับข้าตรงไหน!”

แค่มองเขาก็รู้แล้วว่านางคือลูกของเขา!

“ท่านพ่อ เลิกวิจารณ์ข้าได้ไหมเจ้าคะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอา

เซี่ยหนิวซานอึ้งไปชั่วขณะ ส่วนนั้นเซี่ยผิงกั่งก็ยินดี “ไม่ผิดแล้ว นางเป็นน้องสาวของข้า ไม่ผิดแน่!”

เซี่ยหนิวซานแค่นเสียงหึ

“พี่ใหญ่” เซี่ยเฉียวเรียก

“ดี กลับมาก็ดีแล้ว” เซี่ยผิงกั่งดีใจอยู่ครู่หนึ่งก็มีท่าทีสงบลงมาก

เซี่ยหนิวซานราวกับคิดอะไรขึ้นมาได้ รอยยิ้มของเขาจึงจืดจางลงบ้างเช่นกัน

“นี่เป็นน้องชายน้องสาวไม่ได้เรื่องของเจ้าอีกสองคน” เซี่ยหนิวซานเอ่ย

เซี่ยผิงไหวและเซี่ยซีกำลังแอบมองประเมินเซี่ยเฉียวอยู่ในเวลานี้

เนื่องจากเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยได้พบ เซี่ยเฉียวจึงถือเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพวกเขา

จึงเพียงแต่เรียกอย่างว่าง่าย “พี่หญิงใหญ่”

“อืม” เซี่ยเฉียวพยักหน้า จากนั้นจึงนำของสองสิ่งออกมาจากในอกเสื้อ “เจอกันครั้งแรก ข้ามอบให้พวกเจ้า”